ความโกรธแค้นของชูร่า

        “อ๊าก!!!”

        ความเจ็บปวดอย่างฉับพลันทำให้หลิงเฉินรู้สึกราวกับตกนรกความเจ็บปวดทางร่างกายไม่ว่าจะหนักหนาเพียงใดเขาก็ทนได้และไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นิดเดียวแต่ความเจ็บปวดที่เข้าจู่โจมร่างกายของเขาในตอนนี้มาจากจิตใจ! มันเหมือนกับเข็มและมีดอันแหลมคมจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังทิ่มแทงและเชือดเฉือนจิตวิญญาณของเขาความเจ็บปวดแบบนี้ทรมานยิ่งกว่าการถูกหั่นเป็นชิ้นๆหรือการถูกม้าห้าตัวดึงแยกร่างเป็น 10 เท่า 100เท่าหลิงเฉินเอามือกุมหัวพร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจากนั้นร่างของเขาก็ค่อยๆ ทรุดลงไปบนโต๊ะหิน และไม่อาจทนต่อความเจ็บปวดได้อีกต่อไป

        นี่มันอะไร!! ใครก็ได้บอกผมทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…

        ทำไมจิตใจของเราถึงเจ็บปวดมากขนาดนี้มันเจ็บมากเสียจนเรารู้สึกเหมือนกับมันกำลังถูกฉีกกระชากและป่นเป็นชิ้นๆ...

        เกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!

        ความรู้สึกเจ็บปวดยังดำเนินต่อนอกจากนี้มันยังค่อยๆ รุนแรงมากขึ้นในทุกวินาทีจนทำให้หลิงเฉินส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆชัดเจนว่านี่คือโลกเกม มันคือโลกของเกมเสมือนจริงซึ่งความเจ็บปวดทางร่างกายถูกปรับลงให้ต่ำที่สุดและเป็นสถานที่ซึ่งประสาทสัมผัสทุกอย่างถูกปรับให้อยู่ในสภาพที่สะดวกสบายที่สุด!แล้วทำไมถึงมีความรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้!!อะไรทำให้เราเจ็บปวดสิ่งใดที่ต้องการทำลายจิตใจของเรา!!

        “อุ๊ย! คริคริหลังจากเงียบสงบมานานหลายปี ในที่สุดก็มีคนมาที่นี่คิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ดูเหมือนว่าเราจะหลับใหลไปนานมากหือ?ทำไมถึงเป็นหนุ่มน้อยที่ดูอ่อนแอและไม่ค่อยแข็งแกร่งมากนักคนนี้ล่ะ?”

        ในความเจ็บปวดอย่างที่สุดจิตใจของหลิงเฉินซึ่งได้รับความทุกข์ทรมารดั่งตกนรกพลันได้ยินเสียงหนึ่งมันเป็นเสียงของสตรีนางหนึ่ง!

        เสียงนี้ให้ความรู้สึกราวกับว่ามาจากสรวงสวรรค์เมื่อมันมาถึงหูของเขามันก็ทำให้หลิงเฉินที่กำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดแสนสาหัสลืมความเจ็บไปหมดแม้แต่กระดูกก็เหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย เพราะเสียงนี้ฟังดูน่ารักและจริงใจแค่ได้ยินคุณก็จะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่ากระชดกระช้อย แม้มันจะเป็นเพียงคำสั้นๆแค่ไม่กี่คำ แต่มันก็เกือบจะกระชากจิตวิญญาณของเขาออกมาได้ราวกับมีเวทมนตร์ที่สามารถกระตุ้นเส้นประสาททั่วทั้งร่างของผู้ชายหรือแม้กระทั่งผู้หญิงรวมถึงความปรารถนาของพวกเขา

        เขาหันหน้าอย่างยากลำบากพร้อมกับใช้สติที่กำลังจะพังทลายลงควบคุมดวงตาของเขาให้มองไปที่ต้นกำเนิดของเสียงนั้นโลกที่อยู่เบื้องหน้าของเขานั้นมืดมิดยิ่งนักมันเป็นความมืดที่ไม่มีแสงสว่างใดๆ ความมืดเช่นนี้เขาไม่น่าจะมองเห็นอะไรเลยสักอย่าง แต่ทว่าร่างของสตรีนางหนึ่งกลับสะท้อนเข้าสู่ตาของเขาอย่างชัดเจนและปล่อยให้เขามองเห็นร่างกายกับใบหน้าของเธอเต็มตาซึ่งคล้ายกับว่าร่างกายของเธอแยกออกจากโลกอันมืดมิดแห่งนี้อย่างสมบูรณ์

        ชั่วพริบตาที่เขามองเห็นเธอนัยน์ตาของหลิงเฉินที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็เปลี่ยนเป็นแววตาที่เลื่อนลอย

        นั่นเป็นผู้หญิงจริงๆ ดูเหมือนเธอจะมีอายุราว20 ถึง 30 ปี แต่ดูไปก็คล้ายกับอายุไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำ เธอล่องลอยอยู่ในความมืดและจ้องมองเขาด้วยความสนอกสนใจจุดที่หลิงเฉินจ้องมองไปคือใบหน้าอันงดงามของเธอที่มากพอจะสะกดคนได้ทั้งโลกใบหน้าอันวิจิตรงดงาม ผิวที่ขาวดั่งหิมะ ริมฝีปากสีชมพูซึ่งเม้มเล็กน้อยดูราวกับกลีบดอกไม้สดคิ้วโก่งและดวงตาที่สวยงามซึ่งเผยให้เห็นเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุดของเธอนั้นทำให้หัวใจของผู้คนหวั่นไหวเพียงแค่การชำเลืองมอง

        เธอสวมใส่ชุดสีดำที่คล้ายกับความมืดรอบตัวอย่างไรก็ตามมันรัดรูปเล็กน้อย มันแนบสนิทกับหน้าอกและสะโพกที่สง่างามของเธอหน้าอกอันมีชีวิตชีวาและสะโพกของเธอล้วนเผยให้เห็นอย่างเต็มตาที่เอวของเธอมีสายริบบิ้นสีดำรัดไว้หลวมๆ เผยให้เห็นเอวบางช่วยเน้นรูปร่างที่สวยงามของเธอซึ่งปรากฏเป็นรูปตัวเอสอันไร้ที่ติใครก็ตามที่ชำเลืองมองพวกเขาจะไม่สามารถละสายตาได้ พวกเขาทุกคนจะตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

        นี่คือสตรีที่มีเสน่ห์ โดยไม่ต้องทำอะไรเธอก็เปล่งประกายความงดงามอ่อนช้อยเหมือนฝันและมนต์เสน่ห์ออกมาซึ่งมันมากพอที่จะทำให้บุรุษทั้งโลกเสียสติแม้กระทั่งหลิงเฉินผู้ที่ยังอยู่ภายใต้สภาวะของความเจ็บปวดจนสติของเขาเกือบจะพังทลายลงเมื่อมองเห็นเธอ มันก็ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้และยากที่จะเชื่อได้ว่าในโลกใบนี้ยังคงมีสตรีที่ปล่อยกลิ่นอายอันทรงเสน่ห์เช่นนี้ออกมาได้จริงๆ

        “คุณเป็นใคร!! ”

        เขากัดฟันแน่นและใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำให้ตัวเองส่งเสียงร้องออกมา จากนั้นก็เค้นคำพูดสามคำลอดออกมาจากช่องว่างของไรฟันอย่างยากลำบากก่อนที่จะเข้ามาที่นี่ เขามั่นใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอยู่ในที่แห่งนี้สตรีนางนี้คือใครกัน? เป็นไปได้ไหมว่าเธออยู่ตรงนี้มาตลอด?

        เมื่อได้ยินคำถามของเขาริมฝีปากของเธอก็แย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย ด้วยรอยยิ้มนี้ทำให้ใบหน้าของเธอที่พอจะทำให้คนทั้งโลกเคลิบเคลิ้มดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

        “คริคริเจ้าทุกข์ทรมานจากการโดนกลืนกินจิตวิญญาณของ ‘จันทร์ต้องสาป’ แล้วยังสามารถพูดได้อีก นี่เจ้าทำให้พี่สาวคนนี้ประหลาดใจจริงๆ อุ๊ยช่างเป็นหนุ่มน้อยที่หล่อเหลา พี่สาวคนนี้ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเจ้ากลายเป็นเครื่องสังเวยแต่เป็นตัวเจ้าเองที่ไปแตะ ‘จันทร์ต้องสาป’ แม้พี่สาวอยากจะช่วยเจ้าพี่สาวก็ไม่รู้วิธี พี่สาวคนนี้ทำได้แค่มองดูเจ้ากลายเป็นเครื่องสังเวยให้กับ‘จันทร์ต้องสาป’ คริคริอยู่ที่นี่มานานหลายปีโลกภายนอกคงจะลืมเรื่องราวของเราไปหมดแล้วมันคงจะถึงเวลาที่เราต้องออกไปสู่โลกภายนอกอีกครั้งแล้วสินะ”

        เสียงนั้นฟังดูนุ่มนวลไม่เหมือนกับเสียงของเด็กสาวมันทั้งสุขุมและอ่อนหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความถือดีและความเย้ายวนใจเป็นอย่างมากจนทำให้หัวใจของหลิงเฉินหวั่นไหวไปโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกับจิตวิญญาณของเขาอยากจะออกจากร่างและจากไปตามเสียงของเธอ

        หากสตรีนางนี้เกิดมาในช่วงเวลาที่วุ่นวายเธอจะเป็นหญิงสาวที่สามารถล่มเมืองได้ทั้งเมืองอย่างแน่นอน หรือแม้แต่ราชวงศ์เพียงแค่การขมวดคิ้วและยิ้มแย้ม

        “คุณ...”

        สตรีนางนี้คือใครเขาไม่รู้ ‘จันทร์ต้องสาป’ที่เธอเอ่ยถึงมันคงจะเป็นจันทร์เสี้ยวสีดำซึ่งรัดแน่นอยู่ที่ข้อมือขวาของเขาใช่ไหม?

        ความเจ็บปวดที่เรากำลังทุกข์ทรมานอยู่นี้มาจากการกลืนกินของมันงั้นเหรอ?กลืนกินมันต้องการกลืนกินและทำลายจิตใจของเรา?

        และจากนั้นก็กลายเป็นเครื่องสังเวยของมัน!?

        นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

        ชัดเจนว่านี่คือโลกเกมแต่ทำไมความรู้สึกเจ็บปวดและความรู้สึกที่จิตวิญญาณของเราถูกเชือดเฉือนถึงดูรุนแรงและสมจริงขนาดนี้

        ถ้าจิตใจถูกทำลายหากคุณไม่โดนควบคุมโดยจิตใจของคนอื่นและกลายเป็นหุ่นเชิดไปตลอดกาลคุณก็จะเสียสติและกลายเป็นซอมบี้ที่ยังคงมีชีวิตแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิด

        ความรู้สึกที่จิตใจของเราถูกกลืนกินนั้นไม่ใช่เรื่องหลอกลวงในตอนเริ่มต้นสิ่งที่เข้าสู่เกมคือความคิดของผู้เล่นไม่ใช่เหรอ? ไอเทมชิ้นนี้เรียกว่า ‘จันทร์ต้องสาป’ มันต้องการกลืนกินจิตใจของเราอย่างเห็นได้ชัด!

        หลิงเฉินใช้ความเชื่อมั่นและความตั้งใจทั้งหมดของเขาการดิ้นรนของเขาค่อยๆรุนแรงขึ้นในชั่วพริบตาร่างกายและหน้าผากของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อเหมือนกับพึงไปตะลุยกับพายุฝนมา

        “โอ้?” การต่อต้านที่รุนแรงอย่างกะทันหันของหลิงเฉินทำให้สตรีนางนั้นแปลกใจเล็กน้อยหลังจากนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับปรากฏระลอกคลื่นเล็กๆในดวงตาอันทรงเสน่ห์ของเธอ: น้องชายการไปขัดขืนแบบนั้นมีแต่จะทำให้เจ้าถูก ‘จันทร์ต้องสาป’ ลงโทษอย่างน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมนะ”

        “อ๊ากกกกกกก!!”

        หลังจากสิ้นเสียงของสตรีนางนั้นปากของหลิงเฉินก็ส่งเสียงร้องอันเจ็บปวด และน่าสังเวชออกมาซึ่งราวกับมาจากนรก ร่างกายของเขาไม่สามารถแม้กระทั่งจะนั่งยองๆอยู่กับพื้น เขาเอามือกุมหัวและเกลือกกลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดตอนที่ร่างกายของเขากลิ้งไปที่ใด พื้นตรงนั้นก็จะเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา

        “อ๊ากก...”

        “อ๊ากก!”

        “อ๊า——————”

        เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเขาดังขึ้นเรื่อยๆจนถึงจุดที่แม้จะเป็นคนที่อำมหิตที่สุดก็ยังไม่อาจทนฟังต่อไปได้เสียงร้องระดับนี้เห็นได้ชัดว่าทำให้ผู้คนไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามันเป็นความเจ็บปวดแบบไหนกันแน่ที่เขากำลังทุกข์ทรมานอยู่เสียงร้องของเขาเริ่มแหบแห้งมากขึ้น...

        หญิงสาวมองเขาเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆฟังเสียงร้องที่ตะโกนออกมาอย่างน่าสังเวชข้างหูของเธอซึ่งราวกับเป็นเสียงที่มาจากนรกแต่ใบหน้าอันไร้ที่ติของเธอนั้นไม่มีวี่แววของความเห็นอกเห็นใจเลยสักนิดตรงกันข้าม ดูเหมือนว่าเธอกำลังชื่นชมวิวทิวทัศน์อันน่าเพลิดเพลินใจ เธอยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเปล่งเสียงที่นิ่มนวลราวกับสายลมออกมา: “น้องชายผลที่ตามมาจากการดิ้นรนของเจ้ามันน่ากลัวมากนะ ตอนนี้น้องชายก็แค่ค่อยๆ ปิดตาลงปล่อยใจให้ว่าง และปล่อยให้ตัวเองหลับไป จากนั้นมันก็จะไม่เจ็บปวดอีกต่อไปตั้งแต่นี้ไปก็ฟังคำพูดของพี่สาวคนนี้ หยุดขัดขืน ทำใจให้ผ่อนคลายแล้วเจ้าจะได้หลับอย่างมีความสุข และจะไม่มีความเจ็บปวดใดๆ อีก”

        “อ๊า———”

        เสียงร้องอันเจ็บปวดรวดร้าวยังคงดำเนินต่อไปมันดังโหยหวนมากเสียจนอากาศเกิดการสั่นไหวเล็กๆ

        เมื่อใดที่เราผ่อนคลายจิตใจและหลับไปมันก็จะไม่เจ็บปวดอีกเราจะได้รับการผ่อนคลาย...

        เมื่อใดที่เราหลับไปเราก็จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าความตายเป็นพันเป็นหมื่นเท่าหรือนับไม่ถ้วนเช่นนี้อีกต่อไป...

        .....

        .....

        ไม่!ถ้าจิตใจของเราแตกสลายและถูกกลืนกินไปเราจะกลายเป็นหุ่นเชิดและกลายเป็นศพที่มีชีวิต!!

        ในตอนนั้นใครจะเป็นคนดูแลรั่วรั่ว!!เธอมีเราอยู่เคียงข้างกายของเธอแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น ร่างกายของเธออ่อนแอมากเธอจะดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างไรหากไม่มีเรา!

        เราไม่อยากหลับไม่มีใครมาคิดทำลายจิตใจของเราได้!!!

        ไม่มีทาง!!!

        “อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!”

        “อ๊า————”

        หนึ่งนาทีผ่านไปเสียงร้องด้วยเจ็บปวดของหลิงเฉินเปลี่ยนเป็นเสียงแหบแห้งอันน่าสยดสยองเขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะกลิ้งอีกต่อไปร่างกายของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่พื้นเสียงแผดร้องด้วยความเจ็บปวดนั้นยังไม่หยุดลง ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นมันไม่สามารถรุกล้ำเข้าไปในสมองและร่างกายของเขาได้

        รอยยิ้มของสตรีในชุดสีดำในที่สุดก็กลับกลายเป็นแข็งค้างดวงตาที่ทรงเสน่ห์ของเธอหรี่เล็กลง พร้อมกับความรู้สึกตกตะลึงเล็กๆที่แวบผ่านส่วนลึกของดวงตาเธอ

        ความทุกข์ทรมานนี้แค่ไม่กี่วินาทีก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั่วไปสิ้นสติไปอย่างสมบูรณ์ความเจ็บปวดขนาดนี้เหนือกว่าขีดจำกัดของสิ่งที่มนุษย์สามารถจะแบกรับได้ถึงแม้ความตั้งใจของคุณจะกล้าแกร่งอย่างเหลือเชื่อแต่จิตใจของคุณจะไม่สามารถแบกรับมันได้อย่างแน่นอน มันจะถูกบดขยี้ในทันทีทันใด

        เวลาหนึ่งนาทีผ่านไปแล้ว แต่เขายังคงดิ้นรนตะเกียกตะกายและต่อต้าน ไม่มีพลังจิตวิญญาณของ‘จันทร์ต้องสาป’แม้แต่น้อยนิดที่สามารถเจาะทะลุเข้ามาได้

        มีมนุษย์ที่จิตวิญญาณแข็งแกร่งถึงระดับนี้ได้อย่างไรกัน!! คนนี้...

        ริมฝีปากสีแดงของเธอยกขึ้นเสียงอันน่ารักของเธอเปล่งออกมาช้าๆ: “น้องชาย สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่นี่มันไม่ดีนะไม่ว่าน้องชายจะดื้อรั้นอย่างไร น้องชายก็ไม่มีทางเอาชนะ ‘จันทร์ต้องสาป’ ได้หรอกหากเป็นแบบนี้น้องชายจะได้รับเพียงความเจ็บปวดที่มากขึ้นกว่าเดิมเท่านั้นนะ”

        เมื่อเธอพูดจบทันใดนั้นเธอก็เห็นว่าเสียงร้องสั่นๆ ด้วยความเจ็บปวดของหลิงเฉินหยุดลงแล้วเขาค่อยๆ ลืมตาที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อสายตาของสตรีในชุดสีดำก็พลันสับสนวุ่นวาย

        “คุณไม่อาจจินตนาการถึงความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่ผมเคยได้รับความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานพวกนั้นไม่มีเลยสักครั้งที่พวกมันสามารถทำลายร่างกายและจิตใจของผม...”

        “ความเจ็บปวดแค่นี้มันไร้ค่า!”

        “อ๊ากกกกกกกกก!”

        แสงสว่างในโลกที่มืดมิดแห่งนี้พลันสั่นไหวท่าทางของสตรีชุดดำก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

        ดวงตาของหลิงเฉินในเวลานี้ผิดแปลกไปมันเปลี่ยนเป็นสีแดง-ดำ อีกทั้งในโลกอันมืดมิดที่สับสนวุ่นวายแห่งนี้ความคิดของเขาก็ได้ย้อนกลับไปในอดีตซึ่งเขาควรจะลืมเลือนไปแล้ว