เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

เวลาก่อนหน้านี้ไม่นานเท่าไรนัก ณ ห้างสรรพสินค้าเดียวกัน..“ฉันต้องการมือถือรุ่นใหม่ล่าสุด คุณรีบจัดหามาให้ฉัน เร็วเข้า” หลินฟางฟางที่ต้องการมือถือใหม่ เธอมาเลือกที่ช็อปด้วยตัวเอง ทั้งๆที่สามารถให้พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆจัดการให้ แต่เธออยากจะเลือกดูสเปคมันด้วยตัวเอง หลังจากทัวร์กับไอซ์เสร็จเธอก็มุ่งตรงมายังร้านค้าในเครือตระกูลหลินทันที“ต้องขออภัยด้วยค่ะคุณผู้หญิง เราได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้ปิดร้านเป็นการชั่วคราว ขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ” พนักงานขายเอ่ยกับเธอด้วยสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน เหตุการณ์อย่างนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน วันนี้เป็นวันแห่งประวัติศาสตร์ที่ใครหลายคนต้องจดจำ“เบื้องบน?.. ใครเป็นสั่งการเรื่องนี้พ่อบ้านหลิน” หลินฟางฟางกล่าวถามอย่างสงสัย“เรียนคุณหนู ธุรกิจของเครือตระกูลหลินประเทศไทย ผู้สั่งการได้ระดับนี้มีเพียงคุณอนุวัฒน์ ตัวแทนของคุณเทียนหลงเท่านั้นครับ เกรงว่าทางห้างสรรพสินค้าแห่งนี้จะทำให้เขาไม่พอใจอะไรสักอย่าง ผลที่ตามมาคล้ายกับตระกูลของเราเมื่อครั้งที่แล้วมาก” พ่อบ้านกล่าวตอบ“ใช่ มันเหมือนกันมาก พ่อบ้านคิดว่าฉันควรออกจากห้างก่อนหรือไม่ ถ้าหากคุณเทียนหลงหรือคุณอนุวัฒน์ต้องการแบนห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เราก็ควรสนับสนุนเขา และอีกอย่างถ้าหากมีใครเห็นว่าฉันอยู่ในห้างที่ถูกแบน มันจะเป็นการสร้างความเข้าใจผิดกับทั้งสองคน”หลินฟางฟางกล่าวถาม จากสถานการณ์ครั้งที่แล้ว เพียงแค่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลินเพียงเล็กน้อยก็ถูกแบนกันทั่วหน้า และถ้ามีข่าวว่าเธอมีเอี่ยวแม้จะนิดเดียวก็ตามเถอะ ตระกูลของเธอจะซวยเอาได้ “เรียนคุณหนู ผมคิดว่าเราควรป้องกันดีกว่าแก้ไขปัญหาทีหลัง.. ความเป็นความตายของตระกูล ไม่ว่าใครคนใดคนหนึ่งไม่พอใจตระกูลเรา จุดจบที่คาดไว้คงจะไม่สวยงาม เชิญคุณหนูครับ”พ่อบ้านกล่าวเชิญ หลินฟางฟางเธอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปตามที่พ่อบ้านแนะนำ และแน่นอนว่าเธอต้องมีบอดี้การ์ดอยู่อีกจำนวนหนึ่ง เผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน แม้ว่าจะอยู่ต่างประเทศ แต่แฟนคลับของเธอมีอยู่ทั่วทุกมุมโลก ไม่แน่ว่าอาจจะมีใครสักคนรู้จักเธอก็เป็นได้ และสิ่งที่เธอกลัวมันก็กำลังจะเกิดขึ้น “แก!! นั่นมันคุณหลินฟางฟางหรือเปล่า.. ใช่จริงด้วย ไปขอถ่ายรูปกับเธอเร็วเข้า” นักศึกษาคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาเสียงดังพอประมาณ หลังจากที่เธอ และเพื่อนต่างก็สงสัยว่าห้างกำลังจะปิดหรืออย่างไร เพราะพวกเธอเห็นว่าร้านหลายร้านเลื่อนประตูเลื่อนลงมา ในขณะที่มองไปทั่วบริเวณเธอก็พบเข้ากับไอดอลจีนชื่อดังเข้า“ใช่จริงๆ เป็นเธอจริงๆ..” ในเวลาไม่นานประชาชนต่างก็มุ่งตรงมายังจุดที่หลินฟางฟางอยู่ แน่นอนว่าบอดี้การ์ดก็ทำงานของตัวเองอย่างแข็งขัน ไม่ยอมให้ใครเข้าถึงตัวคุณหนูของพวกเขาได้“แย่แล้ว ฉันต้องแย่แน่ๆ.. คุณอนุวัฒน์ก็ยังไม่ได้เจอ แล้วยังจะผิดใจกันอีก วันนี้เป็นวันซวยอะไรของฉันกันล่ะเนี้ย” หลินฟางฟางกล่าวในขณะที่เธอกำลังมองที่แฟลชจากกล้องมือถือหลายเครื่อง และถ้าหากเธอเดาไม่ผิด อีกสักพักหนึ่งมันก็คงจะเต็มไปทั่วโซเชียลอย่างแน่นอน“พวกแกรีบหาช่องทางให้กับคุณหนูออกไปจากที่นี่เร็วเข้า..” พ่อบ้านกล่าวอย่างร้อนรน นอกจากรูปของคุณหนูแล้ว ยังติดเขาในรูปถ่ายอีกหลายใบแน่ๆ มันจะยิ่งสร้างความเข้าใจผิดให้กับคุณอนุวัฒน์หรือคุณเทียนหลงเข้าไปอีกระดับหนึ่ง นับว่าตอนนี้เป็นสถานการณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก“ครับพ่อบ้าน..” บอดี้การ์ดทั้งชนกับฝูงชน ทั้งเบียดเพื่อเปิดทางให้กับคุณหนูของพวกเขา การก้าวขาแต่ละก้าวมันเต็มไปด้วยความยากลำบาก ใช้เวลาพอสมควรกับแฟนคลับที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว กว่าที่กลุ่มของพวกเขาจะมาถึงยังโซนวีไอพีได้ก็กินเวลาไปกว่า 10 นาทีแล้ว “คุณหนูครับ รถของเราจอดอยู่ที่โซนวีไอพีติดกับโซนของผู้บริหารห้าง เราสามารถใช้ประตูนั้นได้ครับ” พ่อบ้านกล่าว ก่อนจะชี้ไปทางประตูที่เหมือนจะเป็นทางรอดของพวกเขา ตรงนั้นมีหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่อย่างน้อยอีก 4 คน น่าจะพอช่วยพวกเขาได้บ้าง“งั้นรีบไปกันเถอะ อย่างชักช้า..” หลินฟางฟางกล่าว จังหวะเดียวกันที่เธอมาถึงเขตหวงห้ามที่มีไว้สำหรับผู้บริหาร มันเป็นเวลาเดียวกันกับไอซ์ที่เดินเข้ามาภายในห้างพอดี“นี่มันอะไรอีกล่ะ.. ฝูงซอมบี้?” ไอซ์ที่เห็นฝูงชนเหมือนกำลังรอต้อนรับใครสักคนอยู่ และเมื่อมองดูดีๆก็พบกับหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตา สวมใส่แว่นตาดำ นอกจากนี้ยังมีหมวกอีกใบหนึ่ง เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าคนคนนี้ต้องเป็นดาราดังแน่นอน“เห้ย นายคนนั้นน่ะ รีบไปแจ้งหน่วยรักษาความปลอดภัยให้มาช่วยกันหน่อยสิ” บอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่เหมือนกับจรวดเปิดทางเดินให้กับคนในกลุ่มเอ่ยขึ้นกับไอซ์ทันทีที่พบเห็น“ฉัน?..” ไอซ์ทำหน้าเอ๋อๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตัวเอง เขาก้มมองดูชุดของเขา มันก็มีส่วนคล้ายกับหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่บ้าง มันเป็นชุดนักศึกษาแขนยาวที่มีเนคไท ขาดเพียงก็แค่สูทกับหมวกเท่านั้น ไอซ์ที่ได้ยินอย่างนั้น และสถานการณ์มันพาไป เขาก็ถอยหลังไปทางประตูหันมามองหน่วยรักษาความปลอดภัยทันที“เออ.. พวกนายมาช่วยกัน หลายๆคนก็ดีเหมือนกันนะ” ไอซ์กล่าว และมันสร้างความมึนงงให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก หน่วยรักษาความปลอดภัยสองคนแรกยังไม่ทันที่จะวิ่งมาถึงตัวเขาก็มึนงงด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ห่างกันมากเท่าไร พวกเขาทั้งสองเงยหน้ามองไปทางประตู ก็พบกับฝูงชนจำนวนมากออกันอยู่ที่ทางเข้าโซนพิเศษแห่งนี้“หัวหน้าครับ!! รหัสส้ม..” เขากล่าวโค้ดสื่อสารลับที่มีแต่หน่วยรักษาความปลอดภัยเท่านั้นที่จะทราบได้ ไม่นานเกินรอทุกคนที่เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ได้สติ มันไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมา รหัสส้มมีความหมายว่ามีคนที่มีชื่อเสียงต้องการกำลังจากพวกเขา พวกเขาต่างวิ่งไปทางประตูเป็นจุดเดียว 15 วินาทีต่อมาหน่วยรักษาความปลอดภัยได้เข้าช่วยเหลือหลินฟางฟางอย่างมีระบบ ไอซ์มองดูพวกเขาทำงาน นับว่าพวกเขามีความสามารถมากจริงๆ ไอซ์ยืนนิ่งๆมองดูเหตุการณ์นี้ และอยากให้มันจบไวๆ เพราะเขาเองก็มีธุระที่จะต้องไปทำเช่นกัน“พ่อบ้าน ฉันจะไปรอที่รถ.. อ๊ะ!!.” หลินฟางฟางแทรกตัวหลุดออกจากฝูงชนที่แสนจะบ้าคลั่งได้ เธอไม่ได้สนใจข้างหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย และเธอเลือกที่จะหันไปกล่าวกับพ่อบ้านที่เหมือนว่าเกือบจะแทรกตัวออกมาได้เช่นกัน ติดปัญหาเพียงเพราะว่าเขามีรูปร่างที่ค่อนข้างอ้วนจึงลำบากพอตัวแต่เมื่อเธอหันกลับมาเตรียมจะเดินออกจากห้างทางประตูพิเศษนี้ ใบหน้าของเธอก็กระทบเข้ากับอะไรสักอย่างที่ค่อนข้างแข็งแรง และอ่อนนุ่มในเวลาเดียวกัน ศีรษะของเธอสะท้อนกลับไปทางด้านหลัง แน่นอนว่ามันทำให้เธอเสียสมดุลทางร่างกาย เหมือนกับคนที่กำลังจะล้มไปทางข้างหลัง ไอซ์ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็นึกแปลกใจไม่น้อย เพราะเจอเธอคนนี้กี่ครั้ง หล่อนก็ไม่เคยมองดูทางข้างหน้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่จะให้คิดอะไรได้ในตอนนี้ ปฏิกิริยาของไอซ์รวดเร็วกว่าชาวบ้านชาวช่องทั่วไปอยู่แล้ว แขนด้านขวาของเขาเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อโอบเอวของหลินฟางฟาง ก่อนที่ไอซ์จะใช้แรงเล็กน้อยในการดึงตัวของเธอเข้ามาให้มายืนตรง แต่ดูเหมือนว่าไอซ์จะคำนวณแรงที่ใช้พลาดไปสักหน่อย แรงดึงกลับมันส่งผลกระทบ..แบบที่ใครเห็นก็ต้องอึ้งไปตามๆกัน แม้แต่ไอซ์เองก็ต้องตกใจเช่นกัน แว่นตาดำ และหมวกที่หลินฟางฟางสวมใส่หลุดลอยกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง เพียงเวลาเสี้ยววินาทีนี้เอง ริมฝีปากของไอซ์ก็ประทับอยู่บนหน้าผากของหลินฟางฟางราวกับเทพเจ้ามาจับวางมันด้วยตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 46

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 46

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้