[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ท้องฟ้าเปิดโล่งเผยให้เห็นพระจันทร์เป็นเวลาตี 3 ของวันที่ 20 ฝนที่ร่วงตกลงมาตั้งแต่วันที่ 19 ในที่สุดก็หยุดลง เพียงแต่ว่าน้ำฝนที่ตกลงมาจากฟ้ากลับท่วมขังภายในเมือง Z รอการระบายตามธรรมชาติ เนื่องจากว่าระบบระบายน้ำของเมืองปิดการทำงานไปแล้วเพราะไม่มีใครควบคุม

จากการคาดการณ์โยฮันคิดว่าคงราวเที่ยงวัน น้ำท่วมขังภายในเมืองจะซึมลงไปใต้ดินหมด

หลังจากที่เมฆฝนกระจายออกไปแล้วและไม่มีทีท่าว่าจะตกลงอีกเลย โยฮันจึงบินสำรวจแต่ละกลุ่มไปพร้อมๆกับใช้คลื่นเสียงความถี่สูงสแกนเมือง Z เพื่อหาซอมบี้ระดับ 6 ที่อาจจะวิวัฒนาการหลังจากที่ฝนหยุดตกลงมา

“ พี่คะ พี่! ”

โยฮันมองไปยังต้นเสียงที่ได้ยิน น้องสาวของเขากำลังโบกมือเรียกให้ลงไปหา โยฮันจึงต้องลงจากฟ้าไปดูว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

“ มีอะไร ”

“ ฝนหยุดแล้ว พี่จะเดินทางไปเลยไหม ” แอลลี่จำได้ว่าพี่ของเธอจะต้องเดินทางไกลหากฝนหยุดตก อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเพราะยังไม่ได้รับการติดต่อจากฐาน 

“ ว่าแต่ทางฝั่งนี้เป็นยังไงบ้าง ”

“ ปกติค่ะ ยังไม่มีอะไรอันตราย ส่วนเนื้อซอมบี้ก็เหลือราวๆ 40 % แต่ดูเหมือนว่าซอมบี้พวกนี้จะพยายามใช้น้ำท่วมขังให้เกิดประโยชน์ที่สุด ”

โยฮันมองไปยังศพซอมบี้ระดับ 6 มีหลายตัวนอนแช่อยู่ภายในน้ำท่วมขัง ซึ่งน้ำที่อยู่รอบๆศพของพวกมันคือน้ำจากฝนที่ยังคงมีความสามารถในการรักษาบาดแผลตามร่างกาย ซอมบี้หลายตัวจึงกรู่กันเข้าหาศพที่จมอยู่ในน้ำก่อนหลังจากที่ฝนหยุดตก ทำให้เขาเห็นภาพนักสู้ช่วยกันขนย้ายศพซอมบี้ระดับ 6 ที่ไม่อยู่ในจุดน้ำท่วมขังมาไว้ในจุดที่มีน้ำท่วมเพื่อกระตุ้นให้ซอมบี้วิวัฒนาการแล้วฆ่าพวกมัน

“ พี่คะ หนูมีบางอย่างจะให้ ” แอลลี่เปลี่ยนไปเป็นกระซิบ ก่อนจะเปิดห่อผ้าที่สะพายเอาไว้ใต้ผ้าคลุมที่ทำมาจากหนังกิ้งก่าคาเมเลี่ยนต่อให้มันจะมีสีเขียวสดใสก็ตามที มันกลับยังไม่ได้ผ่านการย้อมสีจากพี่ชายเพียงเท่านั้น

“ อะไรเหรอ ”

“ หนูเก็บเนื้อซอมบี้เอาไว้ให้พี่ด้วย เผื่อจะมีประโยชน์ จำไม่ได้แล้วว่ามีเนื้ออะไรบ้างพี่ลองกินแล้วก็ตอบตัวเองเลย ”

โยฮันรับถุงหนังมาจากน้องสาวแล้วนำมาห้อยกับถุงหนังของตนเอง ไม่ใช่แค่แอลลี่ที่เก็บเนื้อซอมบี้ เขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ไล่ตามเก็บเนื้อของพวกมันเช่นเดียวกัน ในสภาวะฝนใกล้หยุดตกทำให้เขากินเนื้อพวกมันไม่ได้เพราะต้องเสียเวลาไปกับการปรับพลัง ดังนั้นจึงเก็บเอาไว้กินพร้อมกันครั้งเดียว แม้แต่เนื้องูเขียวระดับ 7 ก็เช่นเดียวกัน

“ พี่ไอริส หนูขอพักสักครู่นะเดี๋ยวหนูกลับมา ”

โยฮันยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าน้องรู้หน้าที่ เขาจึงพาหลบไปยังตึกที่เคยใช้ซ่อนตัวแล้วนำเนื้อซอมบี้ออกมากินดิบ ส่วนน้องสาวของเขาได้เนื้อก้อนหนึ่งติดมือมาด้วย เธอจึงลงมือหมักแล้วย่างมันบนกระทะร้อนๆที่ใช้พลังงานจากมือ

“ ขอให้อร่อยนะคะ ” คำพูดที่เหมือนจะเหน็บแหนมส่งมาจากน้องสาว โยฮันจึงยิ้มให้อีกฝ่ายเพราะเขาต้องกินเนื้อดิบ

เมื่อเปิดห่อผ้าออกมาอีกครั้งเขาจึงนำเนื้อก้อนหนึ่งขึ้นมากัดแล้วกลืนลงท้อง ก่อนจะรีบกินก้อนที่สองตามเข้าไปเพื่อให้ร่างกายปรับสภาพพร้อมๆกัน หลังจากที่กินเนื้อเข้าไปทั้งหมดด้วยการใช้เวลาไม่ถึง 1 นาทีเท่านั้น โยฮันก็เริ่มนั่งพิงผนังเฝ้ารอคอยร่างกายปรับสภาพ

“ กินไหม หนูจะแบ่งให้สักหน่อย โอ๊ะ พี่คงกินไม่ได้เพราะจะปรับสภาพแล้ว อีกนานไหมนะ หรือว่าจะอีก 3 2 1”

แอลลี่นับถอยหลัง เธอไม่รู้ว่าพี่ชายจะปรับสภาพร่างกายตอนไหน จึงพยายามก่อกวนให้อีกฝ่ายหลุดออกจากสมาธิ อย่างไรก็ตามเธอกลับยืนอึ้งเมื่อพี่ของเธอเปลี่ยนเล็บให้กลายเป็นมีดตัดแบ่งเนื้อของเธอไปครึ่งหนึ่ง

“ พี่! ”

“ อะไร เธอแบ่งฉันแล้วนี่ ”

“ ทำไมล่ะ ทำไมพี่ยังไม่เจ็บ ”

โยฮันยักไหล่ก่อนจะกัดเนื้อย่างคำใหญ่ แล้วนั่งสำรวจร่างกายตนเองที่มีบางอย่างเพิ่มเข้ามา ปีกด้านหลังเพิ่มขึ้นมา 1 รูปแบบ ปีกๆนั้นคือปีกแมลงปอ  ส่วนเล็บมือเล็บเท้าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไป หนังของเขามีหนังกบเพิ่มเข้ามา 

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดอยู่บริเวณปาก ลิ้นของเขาสามารถยืดยาวได้ราว 2 เมตร สามารถใช้เป็นท่าลับโจมตีได้ แต่ที่ทำให้เขาพอใจมากที่สุดคือเขี้ยวคู่หน้าของเขาที่งอกยาวออกมา มันคือเขี้ยวของงูเขียวระดับ 7 สามารถสร้างพิษที่ทำให้เหยื่อถึงตายได้ ต่อให้พิษจะไม่ได้ร้ายแรงพอจะฆ่าให้ตายทันทีที่รับพิษเข้าไป มันกลับใช้เวลากระจายไปทั่วร่างเป้าหมายราว 10 - 15 นาที หากซอมบี้ตัวใดที่ไม่สามารถต้านพิษได้ก็จะตายเร็วกว่านั้นอีก

ซึ่งพิษของงูเขียวที่เขาใช้งานได้นี้ ไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยออกมาจากเขี้ยวภายในปาก หางแมงป่องและเหล็กในของเขาสามารถปลดปล่อยพิษได้เช่นเดียวกัน หลังจากที่โยฮันผสมพิษทั้งหมดเข้าด้วยกัน บนใบหน้าของเขาก็ปรากฎรอยยิ้มที่แทบจะหุบไม่อยู่

“ พี่ตอบหนูก่อน ทำไมถึงไม่ปวดตามเนื้อตัวล่ะ ” แอลลี่พยายามคาดคั้นเอาคำตอบจากพี่ชาย เธออยากรู้สาเหตุที่อีกฝ่ายไม่เจ็บปวดหลังจากกินเนื้อซอมบี้เข้าไป หากภายในเนื้อที่กินเข้าไปมีพลังใหม่ พี่ของเธอจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน เขากลับนั่งนิ่งๆไม่ถึง 10 นาทีก็สามารถเคลื่อนไหวได้

“ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่ได้รับหลังจากวิวัฒนาการครั้งที่ 5  ”

“ หมายความว่าไง จะบอกว่าพี่ไม่ต้องใช้เวลาปรับตัวอีกต่อไปงั้นเหรอ ”

“ ใช่ หลังจากกินเข้าไปแล้วก็รอเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องตกอยู่ในสภาวะขาดสติเหมือนเดิม  ไง แกล้งฉันไม่ได้แล้วจะหาอะไรมาแกล้งอีกงั้นเหรอ”

“ เปล่าสักหน่อย หนูดีใจมากๆ ดีใจสุดๆเลยล่ะที่พี่ไม่ต้องเจ็บปวด ”

“หน้าของเธอทำไมไม่ดีใจเลยล่ะยัยเปี๊ยก ”

แอลลี่ยิ้มให้พี่ชายแล้วกินเนื้อในส่วนของเธอต่อ ในระหว่างนี้เองวิทยุของโยฮันก็ได้รับการติดต่อมาจากวิน

“ พี่ ตี 3 40 นาทีแล้ว เหตุการณ์ด้านนอกมีอะไรน่าเป็นห่วงไหม ”

“ ซอมบี้ที่อยู่ในจุดน้ำท่วมขังยังคงพยายามวิวัฒนาการไปต่อ ส่วนซอมบี้ที่อยู่ห่างจากน้ำท่วมขังลดความเร็วในการกินเนื้อลง ดูท่านักสู้จะมีช่วงเวลาที่ได้พักหายเหนื่อยมากขึ้น” 

“ ถ้าอย่างนั้นพี่กลับมาที่ฐานหน่อย คงได้เวลาเดินทางแล้ว ”

“ ได้ ฉันกำลังรอนายเรียกอยู่พอดี ”

โยฮันวางสายแล้วมองไปยังแอลลี่ อีกฝ่ายแยกเครื่องปรุงแต่ละชนิดลงไปในถุงที่หาได้ภายในบ้านแล้วมัดติดข้างเอวตนเองเอาไว้ โยฮันไม่ได้ห้ามอะไร ดูท่าในวันสิ้นโลกแบบนี้เครื่องปรุงจะเป็นสิ่งที่หาได้ยากเช่นเดียวกันกับอาหาร เขาจึงปล่อยให้เธอเก็บได้ตามที่ต้องการเพื่อนำมันไปกินกับเนื้อซอมบี้ที่จะกลายเป็นอาหารจานหลักของเธอ

“ แอลลี่ ฉันจะต้องเดินทางแล้ว อย่าเข้าไปในพื้นที่เสี่ยงล่ะ ถ้ารับมือกับซอมบี้ไม่ได้ให้ล่อมันเอาไว้จนกว่าฉันจะกลับมา ”

“ ค่า แล้วพี่จะเดินทางไปเลยไหม ”

“ ไม่ ต้องกลับไปหาวินก่อน ดูเหมือนอีกฝ่ายมีหลายอย่างอยากจะพูดกับฉัน ”

“ เดินทางปลอดภัยนะคะ ”

แอลลี่โบกมือลาพี่ชายที่กำลังกางปีกบินหายไป ก่อนจะวิ่งกลับไปรวมกลุ่มกับพี่ไอริส 

---------------------------------------------------------------

“ พี่ ตามผมมา มีเรื่องจะต้องคุยกันเป็นทางการหน่อย ”

โยฮันเก็บปีกแล้วเดินตามวินเข้าไปในห้าง ก่อนที่เขาจะเดินลงมายังห้องๆหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างสุด ด้านในมีผู้คนอยู่ราว 7 คนกำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียด

“ ผมพาพี่โยมาแล้ว พี่โย พวกเขาคือคนที่ช่วยวางแผนในหลายๆเรื่อง ผมพาพี่มาก็เพราะมีหลายอย่างที่พี่จะต้องรู้ก่อนออกเดินทาง  ”

โยฮันมองดูผู้คนภายในห้อง ดูเหมือนว่าการที่วินบอกให้เขาแอบวิวัฒนาการให้กับแอลลี่จะหลบซ่อนจากสายตาคนเหล่านี้ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขายังไม่เห็นความอันตรายจากคนเหล่านี้จึงมองข้ามสีหน้าพวกเขาไปก่อนแล้วรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการพูด

“ คืองี้นะพี่ เราต้องการให้พี่เดินทางไปเมือง Y เป็นที่แรกแล้วนำข่าวจากที่นั่นกลับมา เพื่อให้เรามองเห็นภาพรวมได้กว้างที่สุด เราอยากให้พี่ใช้เวลาน้อยที่สุดในการเดินทาง พี่คิดว่า 5 ชั่วโมงพอจะทำได้ไหม ”

“ น่าจะได้ ”

“ งั้นดีเลยพี่ สิ่งแรกที่เราอยากให้พี่ทำก็คือ เดินทางไปกองทัพเมือง Y  หากพี่เข้าถึงที่นั่นได้ให้ใช้วิทยุติดต่อกลับมารายงาน ถ้าหากว่ามันใช้งานได้ เราจะเริ่มแผนอื่นได้เร็วขึ้น ”

“ วิทยุของกองทัพใช้ข้ามเมืองได้แล้วเหรอ ”

“ ได้แล้วพี่  เรามั่นใจว่าทำได้ก็เพราะหลายวันมานี้ กองทัพเมือง X พยายามกระจายสัญญาณมาที่นี่ตลอดเวลาเพื่อหาคนคุยกับมัน โอกาสที่เราจะติดต่อข้ามเมืองจึงมีอยู่ ”

“ แล้วถ้ามันไม่ได้ล่ะ ”

“ ถ้ามันไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะกองทัพพังหรือว่าคลื่นรบกวนยังไม่หาย ผมให้พี่รีบสำรวจที่นั่นแล้วกลับมา ไม่ต้องเดินทางไปไหนอีก ครั้งนี้เราจะเน้นไปที่การเดินทางเพื่อสำรวจเท่านั้น หากพี่ต้องการช่วยผมมีเวลาให้แค่ 1 ชั่วโมง”

“ โอเค สรุปแล้วฉันต้องประเมินสถานการณ์เมือง Y ภายในเวลา 5 ชั่วโมงรวมเวลาเดินทางด้วย ”

“ ใช่พี่ ”

“ แล้วคลื่นสัญญาณจากเมือง X นั่นล่ะ ได้ความว่ายังไงไหม ”

“ เราไม่กล้าจับคู่ของมันเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้วิธีดักฟัง เราเลยปล่อยมันเอาไว้อย่างนั้น เอาล่ะ เราเตรียมของให้พี่แล้ว มีอะไรขาดเหลือพี่สามารถบอกเราได้”

โยฮันหันมองไปยังประตูทางออก หลังจากมีพ่อครัวนำกระเป๋าสะพายหลังเข้ามาให้ ด้านในมีอาหารสำหรับเดินทางไกล เขาจึงรับเอาไว้ตามมารยาท แต่ก่อนจะไปเมือง Y ที่อยู่ทางเหนือของเมือง Z เขาแวะไปหาน้องสาวก่อนเพราะอยู่ในทางผ่าน ทันทีที่อีกฝ่ายมองเห็นเขาจึงทำหน้าสงสัยในการมาของพี่ชาย

“ พี่มาทำไมเหรอ ”

“ เอาข้าวมาให้ ”

“ ข้าวเหรอ เนื่องในโอกาสอะไร ” แอลลี่มองไปยังกล่องสะพาย อาหารภายในดูพิเศษไม่ต่างจากวันที่เธอและพี่ได้รับภารกิจให้จัดการกับซอมบี้

“ เนื่องในโอกาสมันหนัก ถ้าจะให้ฉันสะพายไปด้วยมันบินลำบาก ”

“ เลยเอามาให้หนูงั้นเหรอ ” แอลลี่ชี้หน้าตนเอง

“ ใช่ วางไว้ตรงนี้ ว่างตอนไหนก็มาทาน ระวังอย่าให้ใครเห็นล่ะ ”

“ เดี๋ยวก่อน พี่จะบ้าเหรอมันเป็นส่วนของพี่นะ ”

แอลลี่มองตามพี่ชาย เธออยากจะร้องตะโกนให้อีกฝ่ายกลับมาเอาอาหารไปด้วย ทว่าพี่ของเธอกลับบินหายลับไปไม่คิดจะบินวกกลับมา เธอจึงมองดูอาหารในกระเป๋าผ้า ก่อนจะหาวิธีจัดการมัน

“ ถ้าจะแบ่งคนอื่น คนละคำก็ไม่น่าพอ งั้นกินคนเดียว ไม่สิ  ไปหลอกพี่ไอริสมากินเป็นเพื่อนดีกว่า ”

แอลลี่เก็บอาหารเอาไว้ในตึกแล้วยกตู้มาปิดทับกลัวว่ามันจะหาย จากนั้นก็กลับไปช่วยนักสู้อีกครั้งรอให้ถึงเช้าค่อยแวะกลับมากินข้าว

“ พี่ไอริส พี่โยฝากบางอย่างมาให้ แต่ไม่สามารถให้คนอื่นเห็นได้ ในช่วงพักพี่ไปดูเป็นเพื่อนหนูหน่อย ”

“ มันคืออะไรงั้นเหรอ ”

“ หนูก็ไม่รู้ พี่บอกว่าอย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด แต่หนูยังเด็กกลัวว่าจะตัดสินใจผิดพลาดเลยจะพาพี่ไปดูด้วย ”

“ ได้สิ ไว้หลังจากพักช่วงเช้าเราค่อยไปดู ”

แอลลี่ยักคิ้วด้วยความพอใจ หลังจากเธอหลอกอีกฝ่ายไปกินข้าวเป็นเพื่อนได้สำเร็จ เพียงแต่ว่าเธอจะต้องทำหน้าที่นำเสบียงจากฐานส่งให้กลุ่มต่างๆแทนพี่ของเธอก่อนถึงจะไปกินอาหารมื้อพิเศษนั้นได้.