องค์หญิงเจาจวินจากความงามที่บริสุทธิ์ไร้การเสริมแต่ง ..แต่เมื่อหลิ่งจีเข้ามาดูแลแต่งเติมแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ..กลับส่งเสริมเสียจนลอร์ดดำรงค์อ้าปากค้างงงง.. บัดนี้เตียวเสี้ยน [จันทร์หลบโฉมสุดา 闭月] "ความงามที่ทำให้แม้แต่ดวงจันทร์ยังต้องหลบเลี่ยงให้" ย่อมมีคู่แข่งอันสมน้ำสมเนื้อเสียแล้ว … เจาจฺวิน [ปักษีตกนภา 落雁] ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า .. so beautiful as to make flying geese fall….…….“เราทั้งสอง ..ล้วนปราศจากบิดาเช่นเดียวกัน หากพี่น้องของข้าอีก 2 คน มากันจนครบแล้ว ..พวกเราทั้ง 4 สาบานเป็นพี่น้องด้วยกันดีหรือไม่ ? ..น้องเจาจฺวิน” ..อื่อ..ตอบด้วยความเอียงอายอ่อนหวาน ..ช่างน่าดูชมเป็นที่สุดแล้ว ดำรงค์จิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ..นี่เขากำลังหวั่นไหวกับที่สตรีที่เขาก็เคยปฏิเสธไป ? แต่ลูกครึ่งแวมไพร์..เจ้าของฉายาพญาไก่ ย่อมมิใช่พวกไก่อ่อนอีกต่อไปเป็นอันขาด ! ตะหวาดออกไปด้วยเสียงอันดัง เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้พญาไก่เฉกเช่นเขา "เจ้าขาว ! ..อย่าเอาแต่เที่ยวเล่นสนุก ! ..เจ้าต้องจริงจังกับชีวิตให้มากกว่านี้สิ !!"…………....แต่ดูเจ้าขาว ไม่สลดลงเลย ? แม้ส่วนใหญ่เจ้าขาวจะมักท่องเที่ยวไปกับหลิ่งจีก็จริงอยู่..แต่หน้าที่หลักกลับไม่เคยขาดตกบกพร่อง !!! ก็เพราะมันมิใช่หรือ จึงผลิตลูกม้าน่ารักๆ เหล่านั้นเพิ่มอีกหลายร้อยตัว ?โดยเฉพาะม้าสาวที่มาจากนอกด่านนั่น ..เจ้าขาวล้วนทำหน้าที่อย่างเข้มแข็ง ด้วยความใส่ใจอย่างที่ชายชาติอาชาไนยพึงกระทำ !! -ใจผสานใจ-นาย-บ่าว คู่นี้ย่อมสื่ออารมณ์และความรู้สึกถึงกันได้
เจ้าขาวผู้มีผลงานมากมาย ..กับเจ้านายผู้บริสุทธิ์ประดุจดรุณีน้อยๆน่าทะนุถนอม พญาไก่..จะอย่างไรก็ยังเป็นไก่อยู่วันยังค่ำ ..และ ‘ดำ’ จำต้องเจียมตัวให้มากกว่านี้ซักหน่อยแล้ว..