ชายาเกศาสั้น

มันจะมีจริงหรือไม่นะผู้ชายที่จะรักข้าแบบนี้ หยางเจียจุ้นท่านคือข้อพิสูจน์ว่าข้าไม่ได้เพ้อฝันเกินไปเลย อันดาอยากหยุดเวลาอยู่ตรงนี่นานๆ นางหลับตาและซึมซับความสุขนี้และจะจดจำไว้ ขอแค่ตอนนี้

“ท่านแม่ทัพ” เสียงเรียกจากหน้าประตู ทำให้ทั้งสองต้องแยกตัวออกจากกัน

“สิบห้าเจ้ามาแล้วหรือ” แม่ทัพหยาง

“เจ้าค่ะ” เสียงผู้หญิงลอดผ่านประตูเข้ามา

“รายงาน” แม่ทัพหยาง

“องค์หญิงเป่ยซานนั้นเชี่ยวชาญเรื่องพิษ เป็นไปได้ว่างานแต่งงานอาจเกิดเรื่องขึ้นอย่างที่ท่านคาดการณ์” สิบห้า

“แจ้งแม่ทัพใหญ่หรือยัง” แม่ทัพหยาง

“แจ้งแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้คนที่จะเข้าพิธีสมรสคือองค์ชายสี่ แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่ยอม ถ่วงเวลางานแต่งออกไป” สิบห้า

“ดีมาก เจ้าเข้ามาได้” แม่ทัพหยาง เรียกสิบห้าเข้ามาแนะนำตัว

“ท่านแม่ทัพ พระชายา” สิบห้าทำความเคารพอย่างรู้งาน เพราะสิบสี่บอกนางเช่นนั้น

“เอ๋ ยังนะ” อันดาหันไปมองหน้าแม่ทัพหยางที่นั่งยิ้มพอใจอยู่

“นี่อันดา ว่าที่ชายาของข้า เจ้ารู้ความเช่นนี้ข้าจะให้เจ้ามาดูแลนาง ต่อไปไม่ต้องพรางตัวแล้ว เจ้าทำได้หรือไม่” แม่ทัพหยางถาม

“แล้วข้ายังมีเวลาส่วนตัวได้หรือไม่เจ้าคะ” สิบห้านั้นเป็นเด็กสาวที่ถูกช่วยชีวิตไว้ตอนที่แม่ของนางกำลังถูกข่มเหง พวกเขาไปช่วยเธอที่ยังเป็นเด็กน้อยอยู่ ดังนั้นสิบห้าจึงเป็นคนเดียวที่มีแม่ แต่นางสมัครใจเข้าร่วมฝึก เพราะความที่เป็นเด็กฉลาดว่องไว งานส่วนใหญ่ของนางคือสายสืบ นางจึงมีเวลาดูแลแม่ด้วย

“นั่นสิ ข้าลืมไปว่าเจ้าต้องดูแลแม่ของเจ้าด้วย” แม่ทัพหยาง

“ท่านให้สิบสองดูแลข้าแล้วอย่างนี้ดีหรือไม่ ให้พวกนางผลัดกันมาคุ้มกันข้า เอาอย่างนี้นะ พวกเจ้าไปตกลงกันเองในหนึ่งสัปดาห์ข้าให้เจ้าหยุดได้สองวัน แต่อาจจะมีช่วงที่ต้องการให้พวกเจ้าอยู่ตลอดเพื่อช่วยงานบ้างเจ้าจะว่าอย่างไร” อันดา

“ได้เหรอเจ้าคะ ข้าได้หยุดเป็นวันสม่ำเสมอได้หรือเจ้าคะ” สิบห้าตื่นเต้น

“ข้าแล้วแต่นาง นางว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น ข้าจะเพิ่มเบี้ยให้เจ้าสองคนด้วย” แม่ทัพตอบ ดูเหมือนว่าที่ภรรยาของเขามีความคิดดีๆ เพิ่มขึ้นทุกวัน

“ข้ายินดีเจ้าค่ะ ขอบคุณพระชายา” สิบห้าดีใจที่ตอนนี้นางได้ทำงานแบบมีเวลาตายตัว

“สิบห้า เจ้ามีชื่อหรือไม่” อันดาถาม

“เอ่อ คือว่า” สิบห้าหันไปมองแม่ทัพ

“นางทิ้งชื่อของนางไปแล้ว แม่ของนางก็เช่นกัน เราเรียกนางว่าสิบห้า และแม่ของนางเราเรียกท่านป้าสิบห้า” แม่ทัพหยาง

“แต่ข้าอยากเรียกชื่อ ถ้าเจ้าอยากได้ชื่ออะไร เจ้าบอกข้าได้” อันดา

“แซ่เดิมของแม่ชื่อ หลิวชื่อว่าซูหนี่เจ้าค่ะ ส่วนพ่อนั้นข้าไม่รู้เขาทิ้งแม่ข้าไปตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด รู้แต่ว่าเขาแซ่กู้” สิบห้าตอบ

“อ้อ งั้นข้าตั้งชื่อให้เจ้าดีหรือไม่” อันดาถาม

“เอ่อ” สิบห้าหันไปมองแม่ทัพ

“สุดแต่ใจเจ้าเถอะ หากอยากมีชื่อแล้วกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาย่อมเป็นสิทธิ์ของเจ้า” แม่ทัพหยาง

“แต่ว่าข้ายังอยากทำงานกับท่านแม่ทัพ” สิบห้าตอบ

“หยวนอิงก็ทำงานกับท่านแม่ทัพเขายังมีชื่อเลย เจ้าหน้าตาสวยน่ารัก มารดาของเจ้าต้องเป็นหญิงงามแน่ๆ ถ้าท่านซื่อซูหนี่ เจ้าชื่อซูเมิ่งดีหรือไม่” อันดาถาม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” สิบห้าสะเทือนใจไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี เพราะนั่นเป็นชื่อเดิมของนาง ที่แม่บอกว่าเป็นพ่อของนางที่ตั้งให้ เขาบอกก่อนเขาจากไปว่าถ้ามีลูกชายให้ชื่อหนิงเฉิง ถ้าเป็นผู้หญิงให้ชื่อซูเมิ่ง นางละทิ้งชื่อนี้ไปเพราะต้องการเข้าร่วมงานกับกองทัพเงา เพื่อปกป้องแม่ของนาง ไม่นึกเลยว่าชื่อนี้จะกลับมาเป็นของนางอีก

“เจ้าควรจะดีใจที่ยังรู้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่ข้ายังไม่รู้เลย แต่ว่านะเรามาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีกันเถอะนะ ตอนนี้ปัญหาสำคัญคือเรายังไม่วางใจว่าไส้ศึกนั้นยังมีอยู่หรือไม่” อันดา

“แล้วข้าจะช่วยอะไรได้บ้างเจ้าคะ” สิบห้าที่ตอนนี้กลายเป็นซูเมิ่งไปแล้วถามขึ้น

"พรุ่งนี้ข้ากับอันดาต้องออกเดินทางแต่ว่าเราจะไม่ได้ออกไปจริงๆ ข้าจะให้เก้าที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับข้าใส่หน้ากากไป แต่คนที่จะมาเป็นตัวแทนอันดาได้ มีแค่เจ้าที่รูปร่างใกล้เคียงกับนาง

“ถ้าอย่างนั้นข้าต้องตัดผมด้วยรึ” ซูเมิ่งลำบากใจ

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกข้ามีผมปลอม แล้วก็มีเสื้อผ้าที่ข้าใส่อยู่พร้อมผ้าคลุมหน้าถ้าเห็นจากที่ไกลๆ ก็ไม่มีใครดูออก ยิ่งถ้าสิบสองไปคุ้มกันเจ้าแล้วคนยิ่งเชื่อ เพียงแต่ว่า” อันดาไม่ค่อยสบายใจเรื่องนึง

“เพียงแต่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ ขอแค่ไม่ต้องตัดผมข้าก็ไม่มีปัญหา” ซูเมิ่งตอบ

“ที่ข้ากังวลคือขบวนของท่านแม่ทัพขบวนนี้จะมีการลอบโจมตีน่ะสิ” อันดากังวลเรื่องนี้จริงๆ

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ พวกเราถูกฝึกมาเพื่อการนี้ ยิ่งได้ไปกับพี่เก้ายิ่งไม่ต้องห่วงเลย เขาแข็งแกร่งมาก” ซูเมิ่ง

“แล้วก็เจ้าเล่ห์มากด้วย” แม่ทัพตอบ

“โธ่ นายท่านพูดถึงข้าให้ดีๆ หน่อยไม่ได้เลยรึขอรับ” จู่ๆ ก็มีชายคนนึงโดดลงมาจากด้านบนหลังคา

“นี่เขาอยู่ตั้งแต่ต้นเลยหรือ” อันดาตกใจไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“เจ้านี่เข้ามาพร้อมสิบห้า ซูเมิ่งน่ะ” แม่ทัพหยางตอบ

“ถ้าเช่นนั้นคืนนี้ข้าจะแปลงโฉมให้เจ้าแล้วพรุ่งนี้พวกเจ้าออกเดินทางแต่เช้า” อันดา

“อีกเรื่องนึงขอรับ” เก้า

“อะไร” แม่ทัพหยาง

“อาเฟยน่ะขอรับ มันไม่ยอมมาอยู่กับข้าแน่ๆ เกรงว่าอย่างเดียวที่จะทำให้มันเข้ามาใกล้คือมันอยากจะมาจิกตาข้าน้อยนี่น่ะสิขอรับ” อาเฟยไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้จริงๆ แต่ด้วยสัญชาตญาณที่เฉียบคมนอกจากแม่ทัพหยางมันยอมเป็นมิตรกับอันดาคนเดียวเท่านั้น

“ไม่ต้องห่วงเย็นนี้ขาจะให้มันไปส่งข่าว” แม่ทัพหยางพูดสั้นๆ

จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามปกติ แม่ทัพกับอันดาก็ออกไปดูการซ้อม เป็นอย่างที่อันดาห่วงจริงๆ มีทหารทำปืนลั่นใส่ตัวเอง

“ควรจะปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวจริงๆ ข้าบอกแล้วว่าให้ระวัง เห็นกันหรือยัง” หยวนอิงดุทหารดวงตกที่ทำปืนลั่นใส่ตัว

"โอ้ อาวุธนี่ร้ายแรงจริงๆ ทหารที่รอฝึกต่างก็ขนาด เพราะคนเจ็บร้องโอดโอย

“ท่านหมอเป็นอย่างไรบ้าง” อันดาถามหมอเจียงที่พยายามห้ามเลือด

“กระสุนโดนต้นขา น่าจะถูกเส้นเลือดใหญ่” หมอเจียงตอบ

“เอากระสุนออกหรือยัง ท่านหยวนอิงท่านช่วยเอาหีบสีขาวที่มีกากบาทสีแดงอยู่บนกล่องที่อยู่ในลังไม้มาให้ข้าที ช่วยอุ้มเขาไปวางบนโต๊ะยาว ต้มน้ำร้อนด้วย!” อันดาสั่งการโดยลืมไปผู้บัญชาการคือแม่ทัพหยาง ทุกคนต่างก็เลิ่กลัก

“ทำตามที่นางบอก แต่พาเขาเขาไปที่กระโจมรักษา” แม่ทัพหยางหันมาสั่ง

“มาแล้ว” หยวนอิงวิ่งไปเหมือนเหาะได้

“ถอดกางเกงของเขาออก” อันดาสั่งแต่ทุกคนไม่กล้าตอนนี้อันดาไม่ใช่เจ้าหนูอันดาแต่เป็นชายาของแม่ทัพหยาง ให้นางรักษาได้อย่างไร

“ข้าเป็นหมอนะ! จะถอดเองหรือให้ข้าถอด!” อันดาตวาด จนหมอเจียงและคนที่อยู่ใกล้คนเจ็บต้องถอดกางเกงให้เขา

_____________________

เดี๋ยวคงมีคนโกรธ