@คาร์เทีย
หลังจากจอดรถแล้วฉันลงมายืนรอพี่รัมที่ขับรถเข้ามา
“ไปเลยไหม”
“ค่ะ”
หลังจากเดินเข้ามาในซุปเปอร์มาร์เก็ตฉันก็เดินตามพี่รัมไป ฉันก็ไม่ได้รีบอะไร กลับไปก็ต้องอยู่คนเดียว ความจริงก็อยากกลับบ้านไปรับลูกรักฉันมานอนด้วยหรอกแต่กลัวน้องเหงาเลยต้องเก็บความคิดนี้ไว้ก่อน
“ไปโซนของสดก่อนแล้วกันนะ”
“ได้ค่ะ”
พอมาคิดดูแล้วที่ห้องของก็จะหมดแล้วถือโอกาสนี้ซื้อไปเลยแล้วกัน หลังจากคิดได้แบบนั้น ก็เดินไปหยิบตะกร้า แล้วเดินไปเลือกของ
“พี่รัมคะ เทียถามเรื่องเข้าค่ายอาสาหน่อย” ในระหว่างที่เดินเลือกของอยู่ฉันก็อยากรู้เรื่องไปเข้าคายขึ้นมา เผื่อจะได้เตรียมซื้อของที่จำเป็นไว้
“อืม”
“ปกติไปเข้าค่ายที่ไหนเหรอคะ”
“ไปตามโรงเรียนบนเขาหรือไม่ก็สถานสงเคราะห์ที่เขาต้องการความชวยเหลือมั้ง”
“อ้อค่ะ แล้วไปกี่วันเหรอคะ” ฉันถามขึ้น แต่ตาเหลือบไปเห็นปลาแซลมอน จึงเดินไปเลือกดู นี่ของโปรดลูกรักฉันเลยและ พูดแล้วก็คิดถึง
“น่าจะประมาณ 3-4 วันได้”
“ค่ะ อุ๊ยย” หลังจากเลือกปลาได้แล้ว ฉันหันกลับมาก็ต้องตกใจ พี่รัมน่ะสิ เดินมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงตกใจหมด
“หึหึ”
“ขำอะไรคะ พี่ทำเทียตกใจนะ” ตอบถามขุ่นออกไป ทำคนอื่นตกใจยังมาหน้ามาขำอีก
“ป่าว ได้ลองครบยังไปโซนอื่นไหม”
“ได้ครบแล้วค่ะ พี่รัมล่ะ”
“ได้แล้ว พวกเนื้อเอาไว้ทำอะไรกิน”
“พี่รัมทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” ฉันพร้อมกับก้มหน้าลงไปมองตะกร้าที่พี่เขายื่นมาด้านหน้า
“พอทำได้อยู่บ้าง”
“ค่ะ งั้นเราไปโซนผักกันไหม เทียจะซื้อผักกลับไปหน่อย”
“นำเลย”
เราเดินออกมาจากโซนเนื้อ เดินตรงไปที่โซนผักสด ฉันค่อนข้างชอบผักของที่นี่ ผักสดมาก ปลอดสารพิษ เห็นบอกว่ารับมาขายจากเกษตรกรด้วย
“เจอแล้ว” ฉันมองหาผักสลัดที่ต้องการและก็เจอมันวางอยู่ในชั้นล่างสุดของเชลวางของ ไม่รอช้าฉันเดินเข้าไปหยิบมาวางไว้ในตะกร้า หันกลับมาก็เห็นพี่รัมที่ยืนเลือกผักอย่างอื่นอยู่
พอมองดีๆ แล้วต้องขอยอมรับเลยว่าพี่รัมเป็นหล่อมากๆ ร่างที่สูงสมส่วน จมูกโด่งเป็นสัน ผมสีดำขับเน้นให้หน้าของเขาโดดเด่นขึ้นมา มองรวมๆ แล้วเพอร์เฟคมาก ผู้หญิงคงชอบเขาเยอะแน่ๆ
“ซื้ออะไรอีกไหม” นี่ฉันมัวแต่เหม่อหรือไม่ได้สังเกตกันแน่ ตอนนี้รัมเดินมาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว
“ไม่มีแล้วค่ะ”
“กลับเลยไหม เคียวเพิ่งไลน์มาบอกให้พี่ไปรับ”
“กลับเลยก็ได้ค่ะ”
“อืม”
หลังจากที่ตกลงกันเสร็จแล้ว เราเดินไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า ในระหว่างที่รอคิวอยู่นั้น
ตื๊ดๆๆๆๆ
เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมา เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็เป็นเบอร์ของม๊าที่โทรมา
ติ๊ด
“ค่ะม๊า” ฉันกรอกเสียงหลังจากที่รับสายม๊าแล้ว
“น้องเทียคะ น้องเทียอยู่ไหนคะว่างไหมเอ่ย”
“เทียมาซื้อของค่ะม๊า ว่างค่ะ”
“น้องเทียเดี๋ยวม๊ากับป๊าต้องไปดูงานที่รัสเซียน้องเทียให้ม๊าเอาพี่ฟิวส์ไปให้น้องที่คอนโดไหมคะ” ถ้าป๊ากับม๊าไปดูงาน พี่ฟิวส์ก็ต้องอยู่คนเดียวสินะอืมม
“เอามาให้เลยก็ได้ค่ะ ป๊าม๊าไปกี่วันคะ”
“ป๊ากับม๊าไปประมาณ 1-2 เดือนค่ะ”
“ทำไมคราวนี้ไปนานจังล่ะคะ”
“พอดีมีเรื่องให้ต้องไปจัดการต่อค่ะ เลยอยู่ยาวเลย” หาเรื่องไปสวีทกันแน่ๆ เลย
“ป๊ากับม๊าหาเรื่องไปสวีทกันแน่ๆ เลย หนูรู้น้าาา”
“ไม่ต้องมาแซวม๊าลยค่ะน้องเทีย”
“เทียป่าวแซวน้า เทียแค่พูดความจริง”
“ค่ะๆ ไม่แซวก็ไม่แซว เดี๋ยวพี่ชี่จะมาอยู่ที่ไทยซักระยะนะคะ” อ่าวทำไมพี่ชี่มาอยู่ไทยล่ะ ปกติเห็นดูแลบริษัทที่ต่างประเทศตลอด
“พี่ชี่จะมาเหรอคะ ปกติเทียเห็นแต่อยู่ต่างประเทศ”
“ใช่ค่ะน้องเทีย พี่ชี่จะมาดูบริษัทในไทยพร้อมกับทำธุรกิจพี่เขาไปด้วยน่ะ”
“ได้เลยค่ะม๊า พี่ชี่มาวันไหนเหรอ เดี๋ยวเทียจะได้ไปรับ”
“เชิญชำระเงินได้เลยค่ะ” เสียงแคชเชียร์ดังขึ้น ในตอนที่ฉันกำลังจะวางของนั้น ก็มีมือหนาของใครบางคนมาหยิบตะกร้าฉันไป
“คิดรวมครับ” เป็นพี่รัมนั่นเอง
“พี่รัมคะ เทีย...” ตอนที่ฉันกำลังจะแย้งพี่รัม พี่เขาก็พูดขึ้นมาก่อน
“ค่อยคืน คุยไปก่อนเถอะ”
“แต่..”
“น้องเทียคะ ได้ยินม๊าไหม”
“ค่ะๆ เทียได้ยินค่ะม๊า”
“พี่ชี่บอกว่าไม่ต้องมารับคะ เดี๋ยวพี่จะไปหาที่คอนโดเอง”
“อ้อโอเครค่ะม๊า”
“ค่ะ แล้วพี่ฟิวส์น้องเทียจะให้ม๊าเอาไปให้เลยไหมคะ”
“เอามาให้เลยก็ได้คะ”
“ค่ะ งั้นเดี๋ยวถึงแล้วม๊าโทรบอกนะคะ”
“ค่ะม๊า บายค่ะ”
“ค่ะ บายค่ะลูกสาวม๊า” คิกคิก ม๊านี่เลี่ยนตลอดเลยย
ฉันที่กำลังขำม๊าอยู่ก็หันมาเห็นพี่รัมที่กำลังหยิบของใส่ถุงกระดาษอยู่ เกือบลืมพี่เขาไปเลยแฮะ
“พี่รัมคะ เดี๋ยวเทียช่วย”
“อือ”
หลังจากที่หยิบของใส่ในถุงจนหมดแล้ว ฉันกำลังจะหยิบถุงของตัวเองมาถือ แต่ช้ากว่าพี่รัมไป
“เดี๋ยวเทียถือเองก็ได้ค่ะ”
“ไปเถอะค่อยเอา” หลังจากพูดจบก็เดินนำฉันไปหน้าตาเฉยเลย
“พี่รัมคะ” คนอะไรขายาวจริงๆ เขาก้าวขาไปครั้งเดียว ฉันต้องก้าวตามแทบจะวิ่งอยู่แล้ว
“หืม”
“คือค่าของเทียเท่าไหร่คะ”
“ลืม” ห้ะ!! ลืม
“พี่รัมคะ เทียไม่ตลกนะ”
“พี่ก็ไม่ตลกครับ แต่ตอนนี้พี่ลืม” พี่ความจำเสื่อมชั่วคราวเหรอคะ
“แล้วใบเสร็จละค่ะ”
“ทิ้งไปแล้ว” นี่มันอะไรกันเนี่ย
“ไปเถอะ เดี๋ยวนึกออกจะบอก” ยังคุยกันไม่จบเดินหนีไปอีกแล้ว เห้อออ
ฉันเดินตาม ไม่สิ เรียกว่าแทบจะวิ่งตามพี่เขาเลยดีกว่า นี่เดินเร็วอยู่แล้วหรือจงใจเดินก็เนี่ย จนตอนนี้มาถึงลานจอดรถแล้ว พี่รัมเดินมาหยุดหน้ารถฉัน
“พี่รัมคะ ตอนนี้จำราคาได้หรือยังคะว่าเท่าไหร่”
“ยังจำไม่ได้”
“งั้นเอาเงินไปก่อนเถอะค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับหยิบแบงค์ธนบัตรสีเทายื่นให้เขา
“พี่รัมรีบไปสิคะ แล้วก็เอาของเทียมา ในเมื่อพี่ลืมรคามัน” เขาไม่รับพร้อมกับจ้องมาที่ฉันอยู่อย่างนั้น
“พี่รั...”
“เก็บไว้เถอะ เดี๋ยวจำราคาได้จะบอกเอง”
“พี่รัมคะ เทียไม่โอเครนะแบบนี้”
“อืม เอางี้ไว้เลี้ยงข้าวแทนแล้วกัน”
“พี่คะ มันคนละเรื่องกันนะ”
“ให้มันเป็นเรื่องเดียวกันไปเถอะ” เห้อ จริงๆ เลย อะไรของเขาเนี่ย
“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ให้เทียเลี้ยงข้าวตอนไหนบอกได้เลยนะคะ” ฉันก็ไม่อยากเซ้าซี้นักหรอก รู้ว่ามันน่ารำคาญ
“อืม กลับได้แล้ว”
“ค่ะ” ฉันยื่นมือไปรับของฉันพร้อมกับเปิดรถเอาของไปวางด้านใน
“งั้นเทียกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”
“อือ ขับดีๆ” พูดจบพี่รัมก็เดินไปที่รถตัวเอง ตัวฉันเองก็ปิดประตูสตาร์ทรถพร้อมกับขับออกไปจากลานจอด
----------------------------------------------------------------------------------
มาแล้วววววว คุณพรี่เขาเปย์อีกแล้วค่าา เปย์บ่อยจริงๆ นะพ่อออเนี่ย รวยนักหรออ
มีตรงไหนที่ติดขัดหรืองงไหมคะ ไรท์ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่เพราะแต่งสด แต่จะพยายามจัดการเรียงลำดับให้ดีกว่านี้น้า ใครมีความเห็นยังไง เม้นต์บอกได้เลยน้าา ถ้าไหวเดี๋ยววันี้มาให้อีกตอนงับผม
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
2.36M
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
