เล็กน้ำ No.1

เล็กน้ำกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงดังผึง ราวกับว่าฟูกนุ่มใช้รองนอนเเปรเปลี่ยนเป็นกองเข็มทิ่มเเทงแผ่นหลัง ดวงตาเบิกกว้างกวาดสำรวจไปรอบด้าน ขณะนี้เขาอยู่ในกระท่อมไม้ที่เหมือนได้รับการกวาดถูอยู่เสมอ ข้างเตียงมีลำเเสงเเดดสาดส่อง ทะลุมาจากม่านไม้เขียวขจีนอกกรอบหน้าต่างเปิดอ้า

สะบัดศีรษะเบาๆ ให้จิตใจล่องลอยคล้ายติดอยู่ในภาพฝันได้เเจ่มชัดขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าขณะจะพยายามเรียกคืนความทรงจำนั่นเอง สายตาของเล็กน้ำพลันสะดุดเข้ากับบางสิ่ง " อ๊ะ... "

ฟูว... ฟูว...

ข้างกายของชายหนุ่มมีร่างหนึ่งนอนฟุบอยู่ เสียงกรนลอยออกมาเเผ่วเบาเป็นพักๆ สภาวการณ์ดังกล่าวละม้ายดั่งญาติสนิทขันอาสามาเฝ้าไข้ เพราะต้องอดตาหลับขับตานอนคอยสังเกตอาการผิดเเปลกให้ผู้ป่วยไม่ได้สติ สภาพเลยออกมาเป็นเช่นนี้

เส้นผมดำขลับมัดเป็นเปียเเน่นกระชับ ถึงเเม้จะดูยุ่งเหยิงบ้าง เเต่ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นหญิงสาว หลังเล็กน้ำเเลมองจนเเน่ใจ ว่าเรือนไม้หลังนี้เงียบงันเหมือนไร้บุคคลอื่น เขากลั้นใจสะกดความกลัวเกรง ค่อยๆ รวบรวมความมุ่งมั่น พลางเหยียดนิ้ว หวังจะจิ้มบนไหล่บางเพื่อสะกิดนางให้ได้สติ

" โอ๊ย! เดี๋ยว... "

เล็กน้ำตัวเเอ่นเป็นไมักระดาน นิ้วนั้นถูกคว้าจับเเละบิดสวนไปอีกทาง เขาขบคิดงุนงงขณะความเจ็บปวดปีนป่ายใบหน้า ฟุบหลับอยู่เเท้ๆ นางกำราบเขาได้อยู่หมัดทั้งเเบบนั้นได้อย่างไร ไหนลองเอียงหูฟังดูอีกที เสียงกรนเบาๆ ยังร้องคำรามเต็มสองหู เล็กน้ำเเหงนมองเพดานนิ่งค้าง จิตใจหดหู่ราวกับถูกฟ้ากว้างกลั่นเเกล้ง

" เด็กน้อย! เจ้าฟื้นเเล้วๆ "

หญิงสาวหลับอุตุไม่รู้ตื่นขึ้นตั้งเเต่เมื่อไร นางใช้สองมือบอบบางคว้าหมับเข้าต้นคอเล็กน้ำรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด โดนทั้งบีบทั้งเขย่าอยู่พักหนึ่ง ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสี เเต่เเล้วจู่ๆ นางก็เอนกายเข้าสวมกอดกระทันหันทำเขางงงัน ครั้นเห็นดังนั้น อารมณ์เดือดปุดๆ ตีกวนขึ้นในอกพลันมลายไปเสียสิ้น หลังเงอะงะไปขณะหนึ่ง ก็จำต้องลูบปลอบบนแผ่นหลังของนางเบาๆ

ปึก!

ตระหนักได้ก็สายเกินการ หญิงสาวผลักไสเล็กน้ำกระเเทกเข้ากับผนังเตียงด้วยความเขินอาย ขณะนัยน์ตาหรี่ปรือด้วยความเจ็บปวดเเลบเเล่น เขาพบว่าบนวงหน้ากระจ่าง พวงเเก้มขึ้นสีระเรื่อ ตรงหางตากลับเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำใสเเจ๋ว

เเต่อึดใจจากนั้น ไรฟันขาวพลันขบขยี้กันเหมือนเจ้าตัวกำลังเดือดจัด ทีท่าน่าเวทนาได้กลับกลายเป็นนางมารฟ้าในบัดดล คล้อยหลังเสียงหนึ่งดังหนักเเน่น เล็กน้ำหน้าคว่ำอีกคำรบ อภินันทนาการจากฝ่ามือเนียนขาวของอีกฝ่าย ห้วงพินิจด้วยสติสตังล่องลอย เเม่นางน้อยผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

" ข้าเตือนเเล้ว! อุตส่าห์ย้ำเเล้วย้ำอีก เเต่ไม่เคยเข้าเจ้าหูเลย จะอะไรกันนักหนา กะอีเเค่ศักดิ์ศรีบ้าบอพวกนั้น คิดไม่เป็นเหรอ หากวันนี้เจ้าตายไปเล่า แล้วข้า... " วาจาว่าจะอยู่อย่างไร ถูกเเทนที่ด้วยความน้อยใจเเละขมขื่น

ภายหลังเหน็ดเหนื่อยกับการตัดพ้อต่อว่าเล็กน้ำอยู่นานสองนาน นางผินกายหนีไปอิงกับขอบหน้าต่างข้างเตียง วาดท่อนเเขนรวบรอบเนินอกอวบเเน่น หวังพึ่งพาสายลมเย็นขับไล่ความคุกรุ่นอบอวลในห้วงอารมณ์โกรธขึง

ผ่านไปครู่หนึ่ง นิ้วมือเรียวขาวราวเเท่งเทียนรุมปลดผมเปียบนศีรษะให้คลายออก นางค่อยๆ สางผมดำขลับดั่งเเพรพรรณผืนงามช้าๆ จากนั้นหันมาเมื่อประกายตาดุกร้าวเริ่มจางลง พลางรวบผมเเล้วมัดไว้หลวมๆ " เมื่อไม่เป็นอะไรมากก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้เเล้ว ตัวเหม็นยังกะหมาเน่า "

ตูม!!

' เเม่เจ้า! ' ดั่งถูกสาปให้กลายร่างเป็นศิลาบัดเดี๋ยวนั้น เล็กน้ำเเข็งค้างไปเเล้ว ในหัวกระจุกด้วยแสงขาวโพลน ' เทพธิดาจากสวรรค์ชั้นใดกัน สวย... สวยชิบ! '

หญิงสาวนิรนาม นางมักจะพร่ำรำพันเรียกเขาว่าเจ้าเด็กน้อยไม่หยุดปาก เเท้จริงเเล้วสวยสะบั้นถึงขั้นงามล่มเมืองก็ไม่เกินเลย บนโครงหน้ารูปหัวใจ ความตราตรึงยากจะลืมเลือนฝังเเน่นอยู่ในดวงตากลมโตที่เฉียบคมดุจใบมีด มงกุฎบนใบหน้าโค้งดั่งคันศร เรียวปากจิ้มลิ้มทว่าเต็มอิ่ม เรือนร่างอรชรในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน เข้ากันได้ดียิ่งกับผิวกระจ่างเนียนขาว

" นารัน... นารัน! "

ห้วงเวลาก่อนจะถูกเเผดเสียงร้องเรียกให้คืนสติ เล็กน้ำคล้ายเผลอไผลไปหลายวูบ เขาลอบเลียริมฝีปากขณะสองตาปักหมุดบนเนินอกตูมตามอย่างต่ำช้า ไม่เพียงเท่านั้นยังเปล่งเเสงเจิดจ้าน่าอุจาด เเม้จะเป็นที่เข้าใจได้ ทว่าการกระทำอันจาบจ้วง เสมือนมอบประกายไฟให้ระเบิดลูกใหม่ใหญ่กว่าเก่าถูกจุดชนวน เเละเเล็วก็เป็นไปตามคำพยากรณ์ว่าไว้ งานเข้าตัวเขาอีกจนได้

" เจ้าเด็กบ้า! "

ไม่ทันสิ้นเสียงดุกร้าว ฝ่ามือขาวผ่องตวัดออก จอกใส่น้ำเเกะกลึงจากไม้เนื้อดีบนตั่งข้างหัวเตียง ลอยละลิ่วเข้ากลางเเสกหน้า ครานี้เหมือนได้ลิ้มลองหน้าหงายดูบ้าง ทว่าประกายตาหื่นกามยังผูกติดตรงเนินอกคู่นั้นอย่างเเข็งเเกร่ง สุดท้ายเล็กน้ำก็ถูกลากคอลงจากเตียงในสภาพหมดสติไปอีกครั้ง

.....


หมู่บ้านเล็กๆ กลางดงทึบ ห้อมล้อมด้วยผาน้ำตกเเละเขาสูง ครอบคลุมเพียงหกสิบกว่าหลังคาเรือน อาณาเขตโดยรวมจึงมีพอประมาณไม่ได้กว้างใกลหากเทียบกับหมู่บ้านอื่นๆ ในข่ายพระเวทย์โบราณพาดผ่าน เเต่สิ่งที่ทำให้วารีผกผันพิเศษกว่าที่ใด หนึ่งคือทำเลที่ตั้งอันเป็นมงคล สองคือธารน้ำตกเเตกเเขนงยิบย่อยหลายสาย ประหนึ่งเส้นโลหิตหลั่งไหลส่งตรงสู่ทุกครัวเรือน สุขลักษณะของที่นี่กล่าวได้ว่าดีเยี่ยม

ซูม!

ถูกสาวสวยโยนลงน้ำราวกับลูกหมาสกปรก หากเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นในภพก่อนหน้า เล็กน้ำอาจจะรู้สึกชื่นฉ่ำในดวงใจเหมือนใกล้ทะยานสู่สวรรค์รำไร

" หวา... เย็นเฉียบเลย "

น้ำในบ่อหินเย็นจัด พาให้เนื้อเเท้ในจิตวิญญาณเดิมที่กระเซ็นกระซ่านถูกชุบชีวิตขึ้นใหม่ ในห้วงใจก่อเกิดความรู้สึกคุ้นเคยยากจะอธิบายผุดพราย สิ่งลึกลับเกินกว่าสติปัญญาของเขาจะเข้าถึงเหล่านี้ราวกับเป็นตัวกระตุ้นพิเศษ ผลักดันมวลน้ำในบ่อให้พุ่งสูงเป็นวงเเหวนม่านน้ำล้อมรอบร่างเปล่าเปลือย นี่เป็นครั้งเเรกที่รูปลักษณ์ของหนุ่มน้อยเจ้าของร่างใหม่นี้ ถูกเปิดเผยต่อสายตาเล็กน้ำ หลังจากผ่านประสบการณ์เปี่ยมสีสัน ดูเหมือนไม่มีเรื่องใดชวนให้ประหลาดใจได้อีกเเล้ว

" ยินดีได้รู้จัก นายชื่อนารันสินะ... "

หนุ่มน้อยผมเกรียนร่างสูงโปร่ง อายุอานามย่างสิบเเปดขวบปีเห็นจะได้ ผิวขาวเเตกต่างกับชายหนุ่มบ้านป่าทั่วไป มุมปากตกเล็กน้อย สีหน้าจึงดูเหมือนบึ้งตึงตลอดเวลา ทว่าเเววตากลับให้ความรู้สึกมุทะลุเด็ดเดี่ยว น่าสงสารระคนเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง

เล็กน้ำลูบไล้ใบหน้าไม่คุ้นเคยที่สะท้อนบนม่านน้ำ ภาพของเด็กหนุ่มจึงผันผวนไปวูบหนึ่ง ชั่ววูบถัดไปภาพเลือนลางในบึงมรกตพลันฉายชัดจนยากจะระงับอารมณ์เดือดดาล เเสงสว่างสายเดียวคอยท้าทายความลึกสลัว สาดส่องมาจากเเหวนมิติในมือของเขา ข้างกายไม่ห่างกันคืออีกร่างของไฝ ทั้งสองบาดเจ็บหนักหนา รอบกายมีไอโลหิตเจือจางดั่งเเสงรัศมีเข้าห่มคลุม

" ตอนนี้นายอยู่ไหนกันเเน่ "

ความรู้สึกร้าวรานปะทุขึ้นในฉับพลัน ยามนี้เล็กน้ำถ่องเเท้ในถ้อยคำเเจกเเจงของชายหนุ่มรุ่นน้องทุกประการ ภายใต้ผืนพิภพสนธยา พลังอำนาจคือทุกกฎเกณฑ์ ผู้ใดเเกร่งกว่าย่อมเป็นฝ่ายชนะเสมอ บทต่อไปในปูมประวัติศาสตร์จะถูกจารึกจากกำปั้นเปื้อนเลือด ผู้เเพ้ถูกกลืนหาย ไร้ค่าดั่งเม็ดทราย

" ตระกูลกง! กงอิน! หากกลับไปได้ข้าจะขอคืนทั้งหมด! "

เล็กน้ำกัดฟัดกรอดขณะนึกย้อนวันวานอันผาสุขภายในอุทยานใต้พิภพของเจ้ากระต่ายน้อย คล้อยหลังไม่นานเมื่อพวกเขาย่างเท้ามาถึง ทั้งหมดทั้งมวลต่างถูกตระกูลกงทุบทำลายเเหลกราญ พวกพ้องนับร้อยถูกสังหาร โชคชะตายังเข้าข้างที่เจ้ากระต่ายสองผัวเมียมือไวใจถึง สามารถเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณ รวมถึงเชื้อไข่บางส่วนของเเมงมุมหัวกระโหลกได้ทันการณ์ ยังมีจิตวิญญาณพฤกษาโบราณ สิ่งทรงฤทธิ์เร้นลับ สูงค่าสุดประมาณในการก่อร่างสร้างกายาขึ้นใหม่

ความเงียบงันอาจเป็นคำตอบหนึ่งในการน้อมรับข้อบกพร่อง ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา เล็กน้ำไม่เคยเห็นการประหัตประหารห้ำหั่นเเบบนั้นมาก่อน เเม้จะเคยผ่านตาในภาพยนตร์ไซไฟฉีกห้วงอวกาศจักรวาลมาบ้าง เเต่ในสมรภูมิอาบเลือดที่กอปรด้วยมวลพลังเหนือจินตนาการ ไม่อาจไม่ยอมรับได้ว่าความหวาดผวาสุดขีดได้สลักลึกถึงกระดูกดำ