มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลายวันถัดมาหลังจากที่ร่างกายของฉินเฉาเป็นปกติ ฉินเฉาจำคดีนี้ไว้ในใจแล้วสัญญากับตัวเองว่า วันหนึ่งเขาจะจ่ายคืนให้กับหลี่ชาว

ทุกวันซูจีจะคอยช่วยฉินเฉาในการผ่านเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต แต่ฉินเฉายืนกรานที่จะเห็นรูปร่างของเทพปีศาจหลัวเต๋อให้ได้ แม้ซูจีจะโกรธกับความดื้อของฉินเฉา แต่เธอก็ยังนับถือในความตั้งใจ

ซูเฟยเหมือนจะไม่รู้เรื่องที่น้องสาวของเธออาศัยอยู่ในห้องฉินเฉา เหมือนช่วงนี้เธอจะยุ่งจนปวดหัว

เพราะว่าเธอต้องจัดการเรื่อง BOE (สำนักงานการศึกษา) เธอจึงตัดสินใจใช้ GIEI (สถาบันการศึกษาเศรษฐศาสตร์นานาชาติกวงหยวน) เป็นสถานที่นำร่องของนักศึกษาแลกเปลี่ยน GIEI กำลังยุ่งกับการเตรียมตัวเพื่อจัดการกับการรับรองนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศ

หมายความว่า นักเรียนของ GIEI สามารถข้ามไปเรียนที่ต่างประเทศในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนได้เหมือนกัน

ชื่อเสียงของ GIEI กำลังอยู่ในความเสี่ยง พวกเขาอาจจะเข้าสู่มหาลัยชั้นนำ แต่พวกเขาก็อาจจะกลายเป็นมหาลัยชั้น 2 ได้เหมือนกัน

นั่นจึงทำให้ซูเฟยไม่มีแรงเหลือให้ไปจัดการกับน้องสาวของเธอ

ส่วนซูจีเองก็อยู่เฉย

แต่ฉินเฉาที่เป็นแค่ยามเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้กิจวัตรของซูจี เขารู้แค่ว่า เขาพาเธอไปทำงานทุกวัน แล้วเมื่อเธอกลับบ้านเธอจะตื่นเต้นทุกครั้ง เธอมักจะเปิดเพลงเสียงดังในห้องนอน ทำให้เขารู้สึกว่าฤดูใบไม้ผลิได้มาถึงแล้ว

เมื่อเขาถามเธอ เธอมักจะยิ้มแต่ไม่ตอบคำถาม

หรือไม่ก็พูดคำพูดแปลก ๆ

“เจ้าหนุ่ม นายไม่เข้าใจ นี่แหละวัยรุ่น!”

ภายหลัง เมื่อคิดถึงเหตุการณ์นี้ ฉินเฉาทำได้แค่ยักไหล่ แล้วสูบบุหรี่ต่อ ขณะที่พิงกับประตูสำนักงานรักษาความปลอดภัย เร็ว ๆ นี้เขามักจะต้องการบุหรี่เป็นอย่างมาก ความกระหายไม่สามารถควบคุมได้ จริง ๆแล้ว ภายใต้การกดขี่ของกระบองไฟฟ้าหวัง ยามไม่ได้รับอนุญาตให้สูบบุหรี่ขณะทำงาน แต่ฉินเฉาเป็นข้อยกเว้น

“ดีมาก นายมักจะมาซ่อนที่นี่เพื่อสูบบุหรี่!” สาวสวยที่ใส่เสื้อโค้ตพร้อมกับเชิ้ตสีขาวแล้วกางเกงยีนสีน้ำเงิน ก็ปรากฏตัวขึ้น เท้าสะเอวแล้วยืนอยู่ตรงหน้าฉินเฉา

“ฮึ่มฮึ่ม ฉันจะไปฟ้องผู้อำนวยการซูให้ตัดเงินเดือนนาย! ถ้าไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น นายต้องเลี้ยงข้าวฉัน!”

“เพื่อนนักเรียน หู่หลี่ลี่” ฉินเฉาคีบบุหรี่ไว้ในมือ มองดูสาวน้อยที่หุนหันตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า “ฉันเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน ดังนั้นเงินเดือนเดือนแรกยังไม่ได้เลย แล้วฉันจะไปเลี้ยงข้าวเธอได้ยังไง”

“ฉันไม่สน ไม่งั้นฉันจะไปรายงานกระบองไฟฟ้าหวัง” หูหลี่ลี่ยังคงก่อกวนเขาต่อไป

“งั้นก็ไปสิ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ” ฉินเฉาไม่สนใจ “เลี้ยวซ้ายเข้าไปในสำนักงานรักษาความปลอดภัย ห้องแรกใหญ่ ๆ นั่นล่ะห้องเขา ยังไงก็ตาม อย่าลืมเคาะประตู หัวหน้าหน่วยของเรามักจะอยู่ในห้อง ผจญภัยกับหัวหน้าทีมของพวกเรา”

“หยุด! ฉันไม่ไปแล้ว!” ทันใดนั้นสาวน้อยก็เปลี่ยนโทนเสียง “นายต้องเลี้ยงข้าวฉัน!”

“พอได้แล้ว หลี่ลี่อย่าทำตัวน่ารำคาญ” ในตอนนี้เอง เสียงที่อ่อนนุ่มของฟางเหวินก็ดังออกมา เด็กหญิงที่เรียบร้อยนางนี้สวมชุดเดรสยาวสีขาว เหมือนกับดอกบัวปราศจากคราบดิน ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาสองคน

“ในตอนนี้ พี่ใหญ่ฉินเฉาผู้ช่วยชีวิตฉัน จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะชวนไปกินข้าว” ฟางเหวินรู้สึกขอบคุณเมื่อได้มองฉินเฉา ในสายตาลึก ๆ ของเธอปรากฏร่องรอยซับซ้อน “พี่ใหญ่ฉินเฉา บอกฉัน พี่อยากกินอะไร?”

“พอเถอะ กินข้างนอกทุกวันน่าเบื่อ” ฉินเฉาตบไหล่ฟางเหวินแล้วพูดว่า “ฉันพอใจแล้วตราบเท่าที่เธอไม่เป็นไร เรื่องชวนไปกินข้าวนี้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ยิ่งกว่านั้น มันยังเต็มไปด้วยน้ำมัน”

“โอ้...” ฟางเหวินก้มหัวลง เหมือนจะเศร้าใจนิดหนึ่ง

ฉินเฉาไม่ได้สังเกตการณ์เปลี่ยนไปของฟางเหวิน แต่หูหลี่ลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นอย่างชัดเจน เธอเก็บไว้ในใจ จากนั้นก็กลอกตาแล้วพูดว่า

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมนายไม่มากับเราแล้วไปดูพวกเราเต้นกันล่ะ?”

“เต้น?” ฉินเฉาลูบจมูก “เต้นระบำบนตัก?”

“เต้นลีลาสแล้วก็ระบำเปลื้องผ้าด้วย!” การคาดเดาของฉินเฉาทำให้หูหลี่ลี่โกรธจนควันออกหูระงับไม่อยู่

“โอ้วววว จริงเหรอเนี่ย? โรงเรียนของเรามีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“ไปตายซะ!” เส้นเลือดบนขมับของหูหลี่ลี่เหมือนกับจะกระโดดออกมา ฟางเหวินที่อยู่ข้าง ๆ เอามือปิดปากเหมือนจะมีความสุข

“พี่ใหญ่ฉินเฉามันเป็นแบบนี้” เมื่อเห็นหูลิลลี่โกรธแทบบ้าจนไม่สามารถพูดได้ เพื่อนสนิทอย่างเธอ ฟางเหวินรู้สึกมีความสุขอย่างมาก จากนั้นอธิบายว่า “งานฉลองต้อนรับนักเรียนแลกเปลี่ยนใกล้เข้ามาแล้ว ชมรมเต้นของเราถูกขอร้องให้จัดการแสดง ดังนั้นเร็ว ๆ นี้พวกเราจึงต้องซ้อมเต้น line dance ไม่ใช่ lap dance หรืออะไรพวกนั้น”

“ใช่แล้ว พวกเราทั้งหมดจะต้องใส่ชุดวาบหวิวด้วย!” หูหลี่ลี่ยักคิ้ว ยั่วฉินเฉา “จำพวกเสื้อกั๊กกับกระโปรงสั้น นายอยากจะดูมั้ยล่ะ?”

“นั่นยังไม่พอ แต่ฉันจะกัดฟันไปดูก็แล้วกัน!” ฉินเฉาทำเหมือนกับเป็นคนที่ยากจะรับได้ ทำให้ตาของหูหลี่ลี่เบิ่งกว้าง

“งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ พี่ใหญ่ฉินเฉา”

สองสาวนำทางฉินเฉาไป เพราะว่ามันมีสองงานที่พิเศษในพื้นที่นี้ พวกผู้จัดงานต่างพากันยุ่งไม่ว่าใหญ่ว่าเล็ก ชมรมเต้นก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ด้วยเหตุนี้ชมรมเต้นจึงได้รับอนุญาตให้ใช้ห้องยิมขนาดใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงพากันฝึกทั้งวัน

ดูเหมือนว่าที่นี่จะถูกใช้เป็นที่เรียนยิมนาสติกเป็นเวลานาน ดังนั้นมันจึงมีพวกอุปกรณ์ต่าง ๆ อยู่เต็มพื้น

พวกเด็กสาวจากชมรมเต้นต่างพากันยุ่งกับการทำความสะอาดสถานที่

ข้อเสียของโรงเรียนขนาดใหญ่คือมันเสียเวลาค่อนข้างมากในการเดิน หลังจากเดินมา 10 นาที ในที่สุดเด็กสาวทั้งสองกับฉินเฉาก็มาถึงห้องเรียนพิเศษของพวกเขา

“โอ้ ในที่สุด คุณหนูใหญ่ทั้งสองก็มาสักที!”

นักเรียนชายสูง หน้าตาธรรมดาที่ยืนอยู่ที่ประตู แสดงความไม่พอใจส่งมาที่ฟางเหวินแล้วหูหลี่ลี่แล้วพูดว่า “ทุกคนมาซ้อมกันตั้งนานแล้ว ยกเว้นพวกเธอสองคน เราต้องทำกิจกรรมให้ดี โรงเรียนคาดหวังไว้สูงกับพวกเรา”

“เราเข้าใจ ประธาน” ฟางเหวินพยักหน้าแล้วตอบกลับ

“วางใจเถอะ พวกเราทำมาหลายครั้งแล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่ต้องมาสั่งหรอก” หูหลี่ลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

“มันเป็นเพราะเธอนั่นแหละ ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง!” ประธานชมรมมองหูหลี่ลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า พยายามจะมองเธอให้ทะลุ เมื่อเขาเห็นฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ค้างไปชั่วขณะ

“ประทานโทษ เราได้รับอนุญาตให้ใช้ที่นี่เป็นที่ซ้อม”

ประธานคิดว่าฉินเฉาที่เป็นยามต้องการไล่พวกเขาออกจากห้อง

“พวกนายทำงานของพวกนายไปเถอะ ฉันแค่มาดูเท่านั้น” ฉินเฉาตอบเขา

“นี่ทำไม่ได้!” ทันใดนั้นประธานก็เบ้ปาก แล้วพูดอย่างเย็นชา “การซ้อมเต้นไม่เคยเปิดให้คนนอกเข้าดู กรุณากลับไปด้วย”

“เฮ้ ซุนเสี่ยวเฟิง นายหมายความว่ายังไง!” หูหลี่ลี่ไม่ยอมรับ หญิงสาวที่ดุร้ายแล้วหยิ่งกอดแขนตัวเอง ยืนอยู่ต่อหน้าประธาน พูดด้วยน้ำเสียงแข็งอย่างมาก “เป็นแค่ประธาน คิดว่าเจ๋งนักหรือไง หา? นายถึงกล้ามาหยุดเพื่อนของฉัน! เชื่อมั้ย ว่าฉันคนนี้จะไม่เต้น?”

“เธอ หูหลี่ลี่!” ซุนเสี่ยวเฟิงตกใจ เพราะว่าหูหลี่ลี่เป็นหนึ่งในตัวหลักของชมรม ถ้าเธอไม่เต้น การแสดงนี้จะต้องขาดแรงดึงดูดแน่นอน

“หลี่ลี่อย่าทำอย่างนั้นสิ!” ทันใดนั้นฟางเหวินก็เข้ามา

ซุนเสี่ยวเฟิงผ่อนคลาย ฟางเหวินเป็นคนมีเหตุผลคนหนึ่งเขารู้ จากนั้นฟางเหวินก็พูดว่า

“ถ้าเธอไม่เต้น แล้วฉันล่ะ? ใช่แล้ว ฉันก็จะไม่เต้นด้วย”

“พวกเธอ! พวกเธอไม่คิดว่าฉันเป็นประธานของพวกเธอแล้วจริง ๆ!” ซุนเสี่ยวเฟิงสวมบทประธานผู้จองหอง พูดว่า “เชื่อมั้ย ว่าฉันสามารถวิจารณ์พวกเธอต่อหน้านักเรียนทั้งหมดได้!”

“โอ้ ประธานของฉัน!” หูหลี่ลี่กลอกตาแล้วพูด “พวกปีสาม มีใครบ้างที่ไม่รู้จักคนอื่น? ถ้านายอยากจะวิจารณ์ ก็ไปสิ อย่างแย่ที่สุด ฉันก็แค่ออกจากชมรม!”

“ฉันด้วย” ฟางเหวินสนับสนุนเพื่อนของเธอ

ซุนเสี่ยวเฟิงโมโห หน้าอกขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนพัดลม

“ออกไป ออกไปซะ ถ้าอยากจะออก ก็ออกไปซะ! ฉันไม่เชื่อว่าชมรมนี้จะไม่สามารถจัดการได้ถ้าไม่มีพวกเธอ!”

ซุนเสี่ยวเฟิง ไม่สนใจอะไรแล้ว เขาหยุดตรงหน้าชั้นเรียน แล้วพูดว่า “วันนี้ ฉันยืนที่นี่ นอกจากสมาชิกชมรมแล้ว ไม่อนุญาตให้คนอื่นเข้ามา ถ้าฉันเห็นใครเข้ามาแม้แต่ขาข้างเดียว ฉันจะหักขาพวกมันซะ!”

“โอ้!” ฉินเฉาดีใจ พูดขึ้นว่า “เยี่ยม ประธานชมรมช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ ”

ไม่ว่าเฉินหยิงหยางจะเคยบอกว่ามีเสือหมอบมังกรซ่อนใน GIEI นี่ คุณไม่มีทางรู้ว่าครอบครัวของพวกเขามีเบื้องหลังอะไร ซุนเสี่ยวเฟิงคนนี้ก็ดูเหมือนจะมีเบื้องหลังเหมือนกัน แต่ต่อหน้าฉินเฉา ผู้ที่กล้าฆ่าฟางหัว จะนับเป็นอะไรได้

ด้วยการตายของฟางหัว เฉินสีถูกเขานับเป็นศัตรู แล้วหลี่ชาวก็กำลังจับตามองเขา นี่เรียกว่า ‘ไม่กังวลกับเรื่องเล็ก ๆ เมื่อคุณมีเรื่องเหมือนกันอีกมาก’ ในสถานการณ์นี้ ตัวเขาเป็นแค่ชายโสด พร้อมด้วยความภูมิใจแล้วการเป็นผู้ฝึกตน เขาจำเป็นต้องกลัวด้วยเหรอ?

เขาเดินเข้าไปแล้วยืนตรงหน้าซุนเสี่ยวเฟิง ถามว่า

“นายบอกว่าถ้าขาของฉันก้าวข้ามประตูมา นายจะหักขาฉันใช่มั้ย?”

“ถูกต้อง!” เมื่อดูความสูงแล้วความสามารถด้านเทควันโด้ ทำให้ซุนเสี่ยวเฟิงมั่นใจ พูดว่า “ฉันจะบอกให้ ฉันเป็นเทควันโด้สายดำ ถ้านายเคราะห์ร้ายอย่ามาโทษว่าฉันชั่วร้ายก็แล้วกัน!”

“ยอดเยี่ยม” ฉินเฉาพยักหน้า แล้วจากนั้นภายใต้สายตาของซุนเสี่ยวเฟิง เขาเดินทอดน่องเข้าไปในชั้นเรียน

แล้วเขายังไม่ลืมหันไปแล้วทำสัญลักษณ์ ‘มาสิ’ ให้ซุนเสี่ยวเฟิง “ฉันเข้ามาแล้ว ตอนนี้ถึงตานายแล้ว”

“ไอ้เวร หาที่ตาย!” ซุนเสี่ยวเฟิงเดือดโดยสมบูรณ์ เขาฟาดแข้งขวาอย่างรุนแรงแล้วรวดเร็วไปที่หัวของฉินเฉา

“โย่ว นายบอกว่านายจะจัดการขาไม่ใช่เหรอ ทำไมนายเปลี่ยนเป้าหมายซะล่ะตอนนี้ นายมันไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย”

ด้วยการขยับตัวเล็ก ๆ ฉินเฉาก็หลบพ้นลูกเตะของซุนเสี่ยวเฟิง

ความสามารถทางเทควันโด้ของประธานยังแสดงไม่เสร็จ การเตะนี้ค่อย ๆ ตกลง มันเตะเข้าไปที่กรอบประตูข้าง ๆ ฉินเฉา กรอบประตูทำมาจากไม้ แล้วเก่ามากแล้ว เศษไม้ที่แตกหักลอยปลิวออกมาเพราะว่าลูกเตะนี้พังส่วนของกรอบประตู

“อ๊า!” หูหลี่ลี่แล้วฟางเหวินสะดุ้ง จากนั้นหูหลี่ลี่พูดด้วยความโกรธ “ซุนเสี่ยวเฟิง นายบ้าไปแล้ว!”

“ยัยผู้หญิงเลว ไปตายซะ!” แม้ว่าหูหลี่ลี่จะทำให้ซุนเสี่ยวเฟิงโกรธ แต่อีกฝั่งเป็นแค่ผู้หญิง เขาก็ไม่ละอายที่จะเตะเธอ

แต่ถ้าเขาไม่สามารถหักฟันของยามที่น่ารำคาญวันนี้ เขาจะไม่ใช้แซ่ซุน!

“ฮ่าห์” เมื่อคิดอย่างนั้น ซุนเสี่ยวเฟิงเตะรองเท้าอดิดาสที่เขาใส่อยู่ ไปที่ฉินเฉา

ในตอนนี้เอง ฉากที่มหัศจรรย์ก็โผล่ออกมา ฟางเหวินที่ปกติยืนอยู่ข้างหลังหูหลี่ลี่ ไม่คิดว่าเธอจะพุ่งออกมายืนอยู่ระหว่างฉินเฉาแล้วซุนเสี่ยวเฟิง

จบตอน#