ตอนที่ 21 วางยา
นางจะทำให้เ่ิูจำคืนนี้ไปจนวันตาย!
โล่วชิเจี่ยหลบเลี่ยงสายตาขององครักษ์ทั้งหมด ร่างของนางอยู่ในความมืด ว่องไวราวกับแมวดำ ฉวยโอกาสตอนที่องครักษ์เปลี่ยนเวร เหยียบกิ่งของต้นไทรใหญ่ที่อยู่นอกหน้าต่าง เหมือนเหยี่ยวที่กำลังโผบิน กางแขนออก ะโเบาๆ แล้วลงจอดบนหลังคา ปลายเท้าแตะบนกระเบื้องเคลือบสีแดงโดยแทบไม่มีเสีย
โล่วชิเจี่ยตัวสั่น ทรงตัวไว้ได้อย่างยากลำบาก ถ้าเป็อย่างที่คิด ที่นี่น่าจะเป็ตำแหน่งห้องของเ่ิู จากประสบการณ์ตอนนี้เ่ิูต้องอยู่ในห้องนอน
นางแงะกระเบื้องใต้เท้าออกก็สามารถเห็นห้องนอนที่ส่องสว่างด้วยแสงเทียนอยู่ข้างล่าง แววตาของโล่วชิเจี่ยเป็ประกายเ้าเล่ห์ หยิบผงยาสีชมพูออกมาจากอกเสื้อ แล้วโปรยลงไปในห้องของเ่ิู
ผงยานี้มีชื่อว่า 'ค่ำคืนใบไม้ผลิ' หากโปรยกระจายลงไปแล้วจะไร้สีไร้กลิ่น เป็ยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง
เมื่อสูดดมเข้าไป จะรู้สึกตื่นเต้น และราคะพลุ่งพล่าน แม้แต่หญิงสาวบริสุทธิ์ก็จะกลายเป็หญิงแพศยา แม้แต่พระสงฆ์ที่ปฏิบัติธรรมก็จะกลายเป็คนหื่นกระหาย แล้วเ่ิูที่เป็ชายหนุ่มเืร้อนจะทนไหวได้อย่างไร?
เขาย่อมราคะพลุ่งพล่าน และจมดิ่งอยู่ในกามราคะ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ โล่วชิเจี่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ นางโปรยปรายผงยาสีชมพูที่สะท้อนแสงแวววาวลงไปในห้องของเ่ิู
เ่ิูเพิ่งกลับมาจากห้องหนังสือ ก็เห็นร่างเล็กๆ บนหลังคาห้องของเขา ทำตัวลับๆล่อๆ แอบทำอะไรบางอย่างอยู่นาน ทั้งยังแงะกระเบื้องบนหลังคาของเขาออกอีก
เ่ิูไม่เข้าใจว่านาง้าทำอะไร สีหน้าของเขามืดมน แต่เมื่อเห็นสิ่งที่นางทำต่อมา หน้าเขาก็เปลี่ยนสีในคราเดียว
ไอ้สารเลวคนนี้ กล้าวางยาเขา!
เ้าตัวงอเข่า เร่งร้าวิชาตัวเอง ใช้พลังฝ่าเท้า ถีบร่างกายสูงใหญ่ของเขาร่อนลงบนหลังคาราวกับเหยี่ยว แล้วเดินไปหาโล่วชิเจี่ยอย่างเงียบๆ
โล่วชิเจี่ยจดจ่ออยู่กับความเคลื่อนไหวในห้อง แต่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง จนเ่ิูเดินมาถึงข้างๆ นางก็ยังไม่รู้ตัว
โล่วชิเจี่ยนอนหมอบอยู่บนหลังคา แต่รอตั้งนานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่มีปฏิกิริยา? เ่ิูคงไม่ได้ "ไม่แข็ง" อย่างที่เขาพูดกันจริงๆหรอก ใช่ไหม?”
เสียงของนางเบาก็จริง แต่ก็มากพอให้เ่ิูได้ยิน
เ่ิูกัดฟัน โมโหจนเสียหลัก เกือบพลัดตกจากหลังคา
ถ้าเขาจำไม่ผิด ข่าวลือเื่ที่เขา "ไม่แข็ง" น่าจะเป็ฝีมือของเด็กคนนี้ ตอนนี้ยังกล้ามาพูดแบบนี้อีก!
ความโกรธของเ่ิูพลุ่งพล่าน จิตสังหารแผ่ซ่านออกมา จิตสังหารรุนแรงมาก แม้แต่ในคืนฤดูร้อน ก็ยังทำให้คนรู้สึกหนาวสั่น
โล่วชิเจี่ยเริ่มรู้สึกตัวหันคอที่แข็งทื่อกลับหลังอย่างช้าๆ เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างหลัง นางก็ใสุดขีด เซ เกือบจะกลิ้งตกจากหลังคา
ตอนนี้เ่ิูสวมชุดคลุมยาวสีดำ ยืนตัวตรงบนหลังคา ราวกับต้นสน เสื้อคลุมของเขาปลิวไสวตามลม ยืนกอดอกสีหน้ามืดมนเหมือนเหล็กดำ เส้นเืบนหน้าผากปูดโปน ร่างกายของเขาแผ่รังสีอำมหิตที่น่ากลัว ราวกับยมทูตจากนรก
“อ้าว ท่านอ๋องนี่เอง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” โล่วชิเจี่ยทำหน้าเหมือนเห็นผี คล้ายคนจะร้องไห้
เ้าหมอนี่น่าจะนอนหลับอยู่ไม่ใช่เรอะ? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้?
เ่ิูแสยะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา ใบหน้าที่คมคาย เต็มไปด้วยจิตสังหาร ดูน่าขนลุก
โล่วชิเจี่ยกล้าพนันเลยว่า นี่คือรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดที่นางเคยเห็นมา!
“ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่? ก็ถ้าข้าไม่อยู่ จะให้ข้าไปอยู่ในห้องรอเ้าวางยาอย่างนั้นรึ?” เขาหรี่ตาลง เดินเข้าหาโล่วชิเจี่ยทีละก้าว
โล่วชิเจี่ยยิ้มอย่างฝืนๆ กลืนน้ำลายพูดด้วยรอยยิ้มประจบ “ท่านอ๋องอย่าเข้าใจผิด ยาเมื่อครู่เป็ยาช่วยให้นอนหลับสบาย ไม่เป็อันตรายต่อท่านหรอก!” นางโกหกหน้าตาย หาข้ออ้างได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่เ่ิูไม่เชื่อคำอธิบายของนาง ยังคงเดินเข้ามาใกล้ “ยาช่วยให้นอนหลับสบาย? ช่างกล้าพูดจริงๆ”
เขาไม่เชื่อว่าโล่วชิเจี่ยจะลำบากปีนขึ้นมาบนหลังคา เพื่อเอายาช่วยให้นอนหลับมาให้เขา และไม่เชื่อว่าแค่ยาช่วยให้นอนหลับ จะทำให้เด็กคนนี้ยิ้มเยาะอย่างมีความสุข
โล่วชิเจี่ยตัวสั่น ถอยหลังหนี เมื่อเ่ิูก้าวเข้ามา เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนี โล่วชิเจี่ยจึงขู่เ่ิูด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นท่านเจอดีแน่!”
เ่ิูไม่สนใจคำขู่แบบนี้ เขายิ่งโกรธที่โล่วชิเจี่ยขัดขืน ไม่เคยมีใครกล้าวางแผนวางยาเขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยมีใครกล้าขู่เขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้
เ่ิูเกลียดการถูกข่มขู่เป็ที่สุด!
“ดูท่าข้าจะตามใจเ้ามากเกินไปหน่อย เ้าถึงได้กล้ามาต่อต้านข้า โล่วชิเจี่ย! วันนี้ข้าจะมอบบทเรียนแก่เ้า! ให้เ้าจำไปจนวันตาย!
น้ำเสียงเย็นะเืของเขาราวกับลูกศรนับพัน พุ่งเข้าใส่โล่วชิเจี่ย โล่วชิเจี่ยตัวสั่น เกือบล้มลง
เขาหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ของเ่ิูหายวับไป แทบจะในทันทีหลังจากนั้น เขาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าโล่วชิเจี่ย ยื่นมือออกไปบีบคอนาง
โล่วชิเจี่ยใกลัว เผลอเหยียบพลาดลื่นล้ม ทั้งร่างล้มลงไปกองกับพื้น
เ่ิูคว้าตัวนางพลาด ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ยื่นมือออกไป ร่างกายของเขาราวกับสายลม พุ่งเข้าหาโล่วชิเจี่ย โล่วชิเจี่ยรีบคลานหนี หลบได้อย่างหวุดหวิด
การโจมตีของเ่ิูทั้งรุนแรงและโเี้ จอมยุทธ์มากมายพ่ายแพ้ให้กับเขา แต่ครั้งนี้โล่วชิเจี่ยแค่หลบก็สามารถรับมือกับการโจมตีของเขาได้ เ่ิูรู้สึกหงุดหงิดมาก
โล่วชิเจี่ยยิ่งได้ใจ ไม่สนใจการโจมตีของเ่ิู วิ่งหนีสุดชีวิต
มองดูใบหน้าที่โกรธจนเขียวของเ่ิู โล่วชิเจี่ยรู้สึกมีความสุข ความเศร้าหมองก่อนหน้านี้หายเป็ปลิดทิ้ง
แต่ความสุขมักนำมาซึ่งความเศร้า ม้าที่วิ่งเร็วก็อาจสะดุดล้ม เพราะนางมัวแต่จ้องเ่ิูที่กำลังไล่ตามมา จึงไม่ได้มองทาง เลยเผลอเหยียบพลาด ทำให้หลังคาเป็รู
โครม!
โล่วชิเจี่ยเซถลาไปข้างหลัง จากนั้นทั้งร่างก็ร่วงลงไป
ในพริบตา ฝุ่นควันตลบอบอวล ปะปนไปด้วยเสียงกรีดร้องของโล่วชิเจี่ย
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
71K
