หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

ลั่วหยุนหยางถึงกับกุมขมับ เขารู้ดีว่าน้องชายเล็กของตนไม่ถูกกับน้องหญิงห้ามากนัก แต่มันก็เป็นการแกล้งกันของเด็กๆไม่ใช่การรังแกกดขี่ข่มเหงแต่อย่างใด

ลั่วอู่หลินตอบรับคำไหว้วานแต่ตอนนี้เขายังไปรักษานางไม่ได้ เนื่องจากการรักษานั้นจำเป็นต้องใช้เวลา แต่กำหนดการเจรจาของหอประมูลเหลืออีกแค่สามวันเท่านั้น เขาจึงเลือกที่จะไปเจรจาก่อนแล้วค่อยกลับมารักษาในภายหลัง เพราะถึงอย่างไรพิษปราณความมืดในตัวนางก็หยุดไหลเวียนจากสมบัติวิเศษของราชวงศ์อยู่แล้วจึงไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด

ลั่วอู่หลินลุกขึ้นเขาเดินกลับตำหนักแล้วเข้าไปยังหอคอยมหาสมบัติก่อนที่จะเลือกสรรค์วิชาเปลวเพลิงระดับสวรรค์ออกมาหนึ่งวิชาพร้อมด้วยกระดูกสัตว์มายาที่เขาได้มาจากราชสีห์ทองคำ เห็นได้ชัดเลยว่าการต่อรองกับหอประมูลในครั้งนี้ลั่วอู่หลินทุ่มทุนเอามากๆเพราะไม่เพียงเขาอยากจะให้หอประมูลเป็นพันธมิตรกับขุมกำลังเฮยเสวียของเขาเท่านั้น แต่รวมไปถึงการดูแลและปกป้องทั้งดินแดนไม่ให้ผู้ใดรุกราน สมบัติที่เขานำมาใช้แลกเปลี่ยนนี้จึงถือว่าเหมาะสมและควรค่าที่จะต่อรองกับอีกฝ่ายได้โดยที่เขามั่นใจว่าไม่มีทางถูกปฏิเสธอย่างแน่นอน

สามวันต่อมาจักรพรรดิน้ำแข็งปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ณ หอประมูล ผู้จัดการหอประมูลเดินมาต้อนรับด้วยความนอบน้อมและพาเขาเข้าไปยังห้องรับรองที่เขาเคยเข้าไป

ภาพเดิมๆเกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวผู้งดงามตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้างรอเขาอยู่เบื้องหน้า ลั่วอู่หลินเมื่อมาถึงก็กวาดสายตามองทั่วทั้งห้องเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงนั่งลงและมองมาที่หญิงงามอย่างนิ่งเฉยไม่ได้ทำท่าทีร้อนรนใดๆ

"จักรพรรดิน้ำแข็ง ข้าหาตัวท่านแทบตายไม่คิดเลยว่าท่านจะมาหาข้าเองเช่นนี้"ฮั่งฟางหรงกล่าว พร้อมกับทำท่าทียั่วยวนจนลั่วอู่หลินต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"ข้ามาเพื่อเจรจาขอเป็นพันธมิตรกับหอประมูลของท่าน"ลั่วอู่หลินสงบใจโดยพลันและกล่าวอย่างใจเย็น

"หืม พันธมิตร? จักรพรรดิน้ำแข็งท่านจะมาขอเป็นพันธมิตรกับเราทั้งๆที่ไม่เปิดเผยใบหน้างั้นหรือ แบบนี้ข้าถือว่าไม่จริงใจต่อกันนะ แล้วจะยอมรับได้อย่างไร??"

"ขอเพียงท่านฟังข้อเสนอของข้า หากว่าพึงพอใจในการแลกเปลี่ยนของที่ข้านำมากับการเป็นพันธมิตรข้าเองก็จะเปิดเผยหน้าให้ท่านเห็น แต่ถ้าไม่ เราก็แค่แยกย้ายกันไปก็เท่านั้น"

ฮั่วฟางหรงหรี่ตามอง นางคิดว่าจะหลอกให้เขาเปิดเผยใบหน้าได้ทั้งๆที่ไม่เสียอะไร ที่ไหนได้ชายคนนี้กลับระมัดระวังตัวกว่าที่คิด และนี่เป็นชายคนแรกเลยที่ไม่หลงกลในคารมและไม่ถูกความเย้ายวนของนางชักจูง

"งั้นก็ได้ ท่านมีอะไรจะเสนอก็ว่ามา"

ลั่วอู่หลินหยิบม้วนทักษะขึ้นมาพร้อมด้วยกล่องไม้โบราณยื่นให้กับฮั่วฟางหรงอย่างไม่ลังเล "ทักษะนี้คือมรดกที่ข้าได้รับมาจากดินแดนเร้นลับ ส่วนของในกล่องนั้นเมื่อท่านเปิดดูท่านก็จะรับรู้ถึงความล้ำค่าของมัน"

หญิงสาวเมื่อได้ยินเด็กหนุ่มเบื้องหน้าคุยโวก็หยิบทักษะขึ้นมาดูเป็นอย่างแรกพร้อมกับถ้วยสุรา แต่เมื่อนางอ่านไปบรรทัดเดียวเท่านั้นเมื่ออีกข้างที่ถือถ้วยสุราอยู่ก็ถูกกำจนถ้วยแหลกคามือ พร้อมกลับเนื้อตัวที่สั่นเทา

'ทักษะบ่มเพาะเปลวเพลิงหงษาสวรรค์ นะ นี่มันทักษะระดับสวรรค์!!'ฮั่วฟางหรงอุทานขึ้นมาในใจ ตัวนางเป็นผู้บ่มเพาะอัคคีธาตุย่อมรับรู้ถึงความวิเศษของทักษะนี้ได้ยิ่งกว่าใคร ทักษะระดับสวรรค์แต่เดิมก็ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆแม้แต่ตระกูลของนางในแดนเซียนยังมีเพียงทักษะสามทักษะเท่านั้น แล้วจะไม่ให้นางพลั่นพลึงได้อย่างไร

เมื่ออ่านจนมาถึงระดับหนึ่งฮั่วฟางหรงก็ยิ่งตะลึงลานในใจ ดวงตาของนางที่มองไปที่ตำราพลันทอประกาย ทักษะนี้แม้จะเป็นทักษะระดับสวรรค์เหมือนกับทักษะของตระกูลแต่ระดับกลับสูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากนางลองโคจรตามดูขณะอ่านปรากฏว่าการดูดซับลมปราณนั้นดีกว่าเดิมถึงห้าเท่าและนี่เป็นเพียงแค่ขั้นที่หนึ่งของทักษะเท่านั้นเอง

"เป็นอย่างไรข้าบอกแล้วว่าท่านต้องสนใจแน่ๆ"ลั่วอู่หลินนั่งกอดอกราวกับผู้ชนะ หญิงงามที่ได้ยินเช่นนั้นก็พลันสะดุ้งตื่นจากความตะลึงลานก่อนที่นางจะเปิดดูกล่องไม้โบราณที่อยู่ข้างกัน

"นะ นี่มัน!!! กระดูกสัตว์มายา!"ฮั่วฟางหรงเมื่อได้เห็นมันก็ถึงกับใจเต้นถี่กระชั้นไม่เป็นจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ แม้แดนเซียนจะไม่มีใครใช้มันได้แต่เรื่องคุณสมบัติและความหายากของมันก็เป็นที่รู้กันดี

กระดูกสัตว์มายาหนึ่งชิ้นสามารถที่จะสร้างภัยพิบัติจากการแย่งชิงอย่างมหาศาล เหล่าเซียนและเทพมากมายต่างอยากจะมีมันไว้ในครอบครองแต่น้อยคนนักที่จะได้สัมผัสกระสัตว์มายาสักหนึ่งชิ้น

"เป็นไงเพียงพอที่จะให้พวกเราแลกเปลี่ยนกันหรือไม่"ลั่วอู่หลินกล่าวถาม ฮั่วฟางหรงหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวั่นไหวและอย่างรู้อยากเห็น ชายคนนี้ไม่ธรรมดาอย่งแท้จริง เพราะในดินแดนระดับต่ำนี้นางมั่นใจว่าไม่มีใครรู้ถึงประโยชน์ของกระดูกสัตว์มายาอย่างแน่นอน

"อะแฮ่ม....เพียงพอแล้วๆไหนลองบอกมาว่าจะให้เราทำอะไรเพื่อแลกกับของทั้งสองอย่างนี้"นางกล่าวถามในทันที ของล้ำค่าเช่นนี้นางจะให้ปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

"คำขอของข้านั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็น ขอเพียงท่านร่างสัญญาให้ข้าว่าหอประมูลจะช่วยเหลือหอการค้าเฮยเสวียและอาณาจักรสายลมเมื่อคราวมีภัยเท่านั้นก็เพียงพอ"ลั่วอู่หลินกล่าว ที่เขาใช้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ก็เพื่อแสดงถึงความจริงใจ

"ง่ายดายปานนี้ นี่คงจะเป็นเรื่องการต่อสู้กันที่ป่าตอนเหนือใช่หรือไม่??"นางยังคงกล่าวถาม และยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"หูตาของหอประมูลช่างกว้างไกลเสียจริง แต่หากให้ตอบก็คงใช่ละนะ อีกอย่างการผูกสัมพันธ์กับขุมกำลังในแดนเซียนเอาไว้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี ท่านว่าเช่นนั้นไหม"

"โอ้ ดูเหมือนท่านเองก็หูตากว้างไกลเช่นกัน ตกลงข้ารับข้อเสนอของท่าน"นางกล่าวก่อนที่จะให้คนนำกระดาษพู่กันมาให้ และเริ่มร่างสัญญาในทันทีเมื่อเสร็จสิ้นก็ให้ลั่วอู่หลินตรวจทานจนเรียบร้อยก่อนที่ทั้งสองจะประทับโลหิตของตนเองลงไป สัญญาโลหิตศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นอันเสร็จสิ้น ภายใต้สัญญานี้หากผู้ใดไม่ทำตามก็เท่ากับว่าเกียรติของผู้นั้นจะไม่มีอยู่อีกต่อไปและจะโดนตราหน้าว่าไร้เกียรติและศักดิ์ศรีจากคนทั้งโลกซึ่งมันเป็นที่ยึดถือของทุกคนไม่ว่าจะดินแดนไหนก็ตาม

ชายหนุ่มเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการก็ลุกขึ้นและพร้อมจะเดินกลับในทันใด แต่ทว่าในตอนนั้นเองฮั่วฟางหรงก็เอ๋ยขึ้นจนลั่วอู่หลินถึงกับต้องหยุดชะงักแล้วหันมามอง

"เดี๋ยว!!"

"หืม มีอะไรหรือ?"เขากล่าวถาม

"ท่านลืมอะไรหรือเปล่า?"ฮั่วฟางหรงกล่าว ก่อนที่นางจะชี้ไปที่ใบหน้าของตนเองเพื่อบ่งบอกในสิ่งที่ตนเองต้องการ

"เห้อ ก็ได้ๆ"ลั่วอู่หลินกล่าว มือของเขายกขึ้นมาและถอดหน้ากากยักษาออกในทันใด ใบหน้าอันหล่อเหลาพร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงทับทิมทำให้ฮั่วฟางหรงถึงกับตกใจเมื่อได้เห็น มิน่านางให้คนออกค้นหาเท่าไรก็หาไม่เจอ ที่แท้ก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง

"คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นท่าน ต่อไปเจอกันข้าต้องคำนับหรือไม่"ฮั่วฟางหรงกล่าวแกมหยอกล้อ แววตาทอประกายไปด้วยความสนใจ

"ไม่ต้องก็ได้กระมัง หากเทียบกันตามศักดิ์คุณหนูจากแดนเซียนอย่างท่านน่าจะสูงส่งมากกว่าข้าเสียอีก"กล่าวจบก็สวมหน้ากากกลับดังเดิมและเดินออกจากหอประมูลไป

ฮั่วฟางหรงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไปไกลแล้วนางก็เก็บของทุกอย่างเข้าแหวนมิติของตนเองในทันทีก่อนที่จะเผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยออกมาก่อนจะเรียกหาองครักษ์ของนาง

"ฟุ๊บ!"

"คุณหนูมีอะไรให้พวกเรารับใช้ขอรับ/เจ้าคะ"

"ไปหาข่าวทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเจ้าชายลั่วอู่หลินมาให้ข้า ยิ่งละเอียดเท่าไรยิ่งดี"นางออกคำสั่งในทันทีโดยไม่รอช้า

"ขอรับ/เจ้าค่ะ"องครักษ์ทั้งหมดรับบัญชาก่อนที่จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"หุหุ ลั่วอู่หลินหนอลั่วอู่หลิน ในเมื่อท่านเปิดเผยตัวต่อหน้าข้าเช่นนี้ ก็อย่าหวังเลบว่าจะหนีข้าพ้นอีกต่อไป ข้าจะทำให้ท่านเป็นของข้าให้ได้"