ย่างเข้ายามเซินผ่านไปแล้วสองชั่วยามตอนนี้เหลือผู้เข้าประลองเพียงแปดคนเท่านั้นในแต่ละลานประลอง ลานประลองที่สิบทั้งเจ็ดคนล้วนแล้วแต่มาจากตระกูลใหญ่ในแคว้นต่าง ๆ แต่ทว่าทุกสายตาต่างจับจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มนามจินหยาง เพราะเขาสามารถจัดการกับคู่ต่อสู้ได้ไม่ถึงสิบลมหายใจอีกทั้งยังไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝักแม้แต่ครั้งเดียว เสียงเอ่ยวาจาของอู่หยงดังแว่วออกมาทำให้ชายหนุ่มผู้หนึ่งถึงกับสั่นสะท้านเพราะเขาต้องประลองกับจินหยาง
“เจียงเทียน จินหยาง”
ทั้งสองเผชิญหน้ากันตรงกลางลานประลอง เจียงเทียนจ้องมองจินหยางอย่างไม่วางตาเกือบสิบลมหายใจเขาเดินวนไปมารอบตัวจินหยาง ทันใดนั้นเองเขารีบชักกระบี่ออกจากฝักใช้กระบี่ในมือสะท้อนแสงแดดไปยังดวงตาของจินหยางพร้อมกับพุ่งเข้าประชิด จินหยางรีบก้มตัวหลบกระบี่ที่แทงเข้ามา เขาแทงฝักกระบี่ลงพื้นน่าแปลกใจที่ฝักกระบี่แทงถูกหลังเท้าขวาของเจียงเทียนพอดี จินหยางซัดฝ่ามือขวาปัดกระบี่ของเจียงเทียนกระเด็นออกไปพร้อมกับลุกขึ้นหมุนตัวฟาดฝักกระบี่ไปที่หัวไหล่ซ้ายอย่างถนัดถนี่ เปรี้ยง! เจียงเทียนถึงกับคุกเข่ากับพื้นด้วยความเ็ป จินหยางแสยะยิ้มหันไปมองเด็กหนุ่มผู้หนึ่งด้านล่างพร้อมกับซัดฝ่ามือขวาไปยังศีรษะของเจียงเทียนแต่ทว่าเขาต้องหยุดมือเมื่อเจียงเทียนเอ่ยวาจายอมแพ้เสียก่อน
“เ้ามีปัญหากับข้าอย่างนั้นรึ?”
จินหยางผายมือทั้งสองออก
“คนของเ้าทุบตีท่านลุงข้าที่โรงเตี๊ยม ข้าจะทุบตีเ้า แต่ก่อนนั้นหวังว่าเ้าจะชนะให้ได้เสียก่อน”
เด็กหนุ่มด้านล่างกำหมัดขวาแน่นยกกระบี่ในมือซ้ายชี้หน้าจินหยาง
“ดี อย่าให้ข้าต้องเจอเ้าก็แล้วกันไอ้ลูกหมา”
จินหยางแสยะยิ้ม
“หวังว่าเ้าจะผ่านเข้ารอบ”
หลังจากลงมาจากลานประลองผู้คนด้านล่างต่างแหวกทางเป็ช่องหลบทางให้แก่จินหยาง ไม่นานเด็กหนุ่มผู้นั้นก็ขึ้นไปประลอง เขาไม่แม้แต่จะมองคู่ต่อสู้ด้านหน้าแต่ทว่าหันมาจ้องมองจินหยางอย่างไม่วางตา น่าแปลกใจที่คู่ต่อสู้ของเขาเองยังไม่ทันได้เริ่มต่อสู้ก็เอ่ยวาจายอมแพ้เสียก่อน เกือบครึ่งเค่อในที่สุดก็เหลือเพียงสี่คนสุดท้ายจินหยางขึ้นไปประลองกับหญิงสาวนามเยี่ยนหลินแน่นอนว่าจินหยางเอาชนะได้ไม่ถึงสิบลมหายใจเช่นเดิม ในที่สุดก็เหลือเพียงสองคนสุดท้ายคือจินหยางและหยางซือเทียนเด็กหนุ่มที่จินหยางท้าประลองเอาไว้ ทั้งสองอยู่กลางลานประลอง
“ในที่สุดข้าก็ได้เจอกับเ้า”
“อย่าเอ่ยวาจาให้มากความรีบเข้ามาเถอะ”
หยางซือเทียนหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ เขารีบชักกระบี่ออกจากฝักถีบเท้าพุ่งเข้ามาประชิดพร้อมกับแทงกระบี่ในมือ จินหยางหมุนตัวหลบไปทางขวาฟาดฝักกระบี่หยางซือเทียนตื่นใรีบตวัดกระบี่ในมือขวาต้านรับ เคร้ง! เป็จังหวะเดียวกับที่จินหยางถีบเท้าขวาปะทะหน้าท้องของหยางซือเทียนถนัดถนี่ เปรี้ยง! ถึงกับกระเด็นออกไปด้านหลัง จินหยางถีบเท้าเข้าประชิดฟาดฟันฝักกระบี่ในมือ หยางซือเทียนเอี้ยวตัวหลบไปด้านหลังเพื่อหลบฝักกระบี่ของจินหยาง เขากระทืบเท้าขวาต่อยหมัดซ้ายไปที่หน้าท้องของจินหยาง เปรี้ยง! ยังไม่พอเขายังฟาดฟันกระบี่ออกมา จินหยางตวัดฝักกระบี่ต้านรับ เคร้ง! หยางซือเทียนแสยะยิ้มพุ่งเข้าประชิดแทงศอกซ้ายไปยังใบหน้าของจินหยาง จินหยางรีบยกมือขวาคว้ารับ เปรี้ยง! หยางซือเทียนโยกตัวหลบไปทางซ้ายเตะเท้าขวาไปยังใบหน้าของจินหยางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จินหยางตวัดฝักกระบี่ต้านรับ เปรี้ยง! จินหยางง้างหมัดขวาต่อยไปยังใบหน้าของหยางซือเทียน แต่ทว่าหยางซือเทียนเห็นท่าไม่ดีจึงถีบเท้าถอยออกไปด้านหลัง
“เหตุใดเ้าถึงหลบออกไปละคุณชายหยางซือเทียน”
“บัดซบ”
หยางซือเทียนเร่งโคจรลมปราณไปยังกระบี่ฟาดฟันโจมตี เงาปราณกระบี่นับสิบพุ่งออกมาจินหยางแสยะยิ้มรีบวิ่งออกไปรอบลานประลอง
“ไอ้ลูกหมาเ้าคิดหนีอย่างนั้นรึ ข้าจะตัดแขนของเ้าซะ”
หยางซือเทียนถีบเท้าติดตามฟาดฟันกระบี่ในมืออย่างไม่ลดละ ปราณกระบี่พุ่งทำลายลานประลองกลายเป็หลุมขนาดเล็ก ไม่ถึงสามสิบลมหายใจจินหยางก็ได้ยินเสียงหายใจหอบเหนื่อยของหยางซือเทียน เป็เพราะเขาคิดจัดการกับจินหยางมากเกินไปจึงใช้พลังปราณอย่างเต็มกำลัง
“คุณชาย ชายผู้นั้นเริ่มมีอาการเหนื่อยล้าแล้วขอรับ อีกทั้งพลังปราณในร่างใกล้หมดลงแล้ว”
จินหยางแสยะยิ้มโยนกระบี่ในมือซ้ายขึ้นท้องฟ้าใช้ทักษะย่างก้าวพยัคฆ์พุ่งเข้าหาหยางซือเทียน หยางซือเทียนถึงกับตื่นใสบถออกมา
“บัดซบเ้าหลอกข้าอย่างนั้นรึ”
จินหยางหาได้กล่าวสิ่งใดตอบเขาโยกตัวหลบไปทางขวาเพื่อหลบกระบี่ ใช้มือซ้ายฟาดไปที่ท่อนแขนขวาของหยางซือเทียน เปรี้ยง! กระบี่ในมือกระเด็นร่วงลงพื้น จินหยางกระหน่ำต่อยหมัดขวาไปที่ชายโครงด้านซ้ายของหยางซือเทียน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! หยางซือเทียนถึงกับกระอักเืออกมาคุกเข่าลงกับพื้น จินหยางแสยะยิ้มใช้มือซ้ายคว้ารับกระบี่ของตนที่ร่วงลงมา
“อย่าพึ่งเอ่ยวาจายอมแพ้เสียก่อนละคุณชายหยางซือเทียน”
จินหยางใช้มือขวาจับไปที่ด้ามกระบี่ชักออกมาฟันไปที่แขนซ้ายของหยางซือเทียน ฉับ! แขนซ้ายกระเด็นร่วงลงพื้นหยางซือเทียนร้องออกมาด้วยความเ็ปลงไปดิ้นบนพื้นลานประลอง เสียงโห่ร้องด้านล่างลานประลองตอนนี้กลับเงียบกริบ จินหยางเตะเท้าซ้ายไปที่หน้าท้องหยางซือเทียน เปรี้ยง! กระเด็นออกไปจนเกือบตกลานประลอง จินหยางหันไปมองกระบี่ของหยางซือเทียนเขาเดินไปเตะกระบี่กระเด็นไปใกล้กับหยางซือเทียน
“เอาสิ นั่นกระบี่ของเ้า หวังว่าเพียงแค่เสียแขนซ้ายไปคงไม่คิดที่จะเอ่ยวาจายอมแพ้หรอกนะ ว่าแต่เมื่อครู่ตัวบัดซบผู้ใดกันที่คิดจะตัดแขนข้า”
หยางซือเทียนกัดฟันก้มตัวใช้มือขวาล้วงไปที่อกเสื้อนำบางอย่างกลืนลงท้องรีบจี้สกัดจุดห้ามเื
“เป็เ้าเองที่คิดบังคับข้าไอ้บัดซบ”
จินหยางได้ยินเสียงแว่วภายในหูกำชับกระบี่ในมือขวาแน่น
“คุณชาย ชายผู้นั้นกลืนบางอย่างทำให้ลมปราณในร่างกำลังปะทุขึ้นมา”
หยางซือเทียนคว้าจับกระบี่ลุกขึ้นมาเส้นเืปูดบวมออกมาทั่วร่างดวงตาแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์ยาลมปราณพวยพุ่งออกจากร่าง
“คิดว่าข้าจะแพ้ให้แก่คนบัดซบชั้นต่ำอย่างเ้าหรือไง”
หยางซือเทียนะเิพลังปราณออกมาพร้อมกับฟาดฟันกระบี่ในมือ เงาปราณกระบี่ที่ใหญ่กว่าเดิมนับสิบพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว จินหยางก้มตัวลงต่ำวาดกระบี่ไปทางซ้ายตวัดขึ้น้า ปราณกระบี่ของจินหยางพุ่งเข้าปะทะกับปราณกระบี่ของหยางซือเทียน เปรี้ยง! ฝุ่นควันจากการปะทะฟุ้งกระจาย จินหยางใช้ทักษะย่างก้าวพยัคฆ์อีกครั้งประชิดตัวหยางซือเทียนและใช้ฝักกระบี่ฟาดหวดไปยังหน้าอกของหยางซือเทียนเสียงดังสนั่น เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ในจังหวะสุดท้ายเขาหมุนตัวถีบหยางซือเทียน เปรี้ยง! กระเด็นร่วงลงไปนอนกับพื้นด้านล่างลานประลอง อู่หยงรีบถีบเท้าขึ้นมาบนลานประลองะโเสียงดังลั่น
“จบการประลอง ลานประลองที่สิบจินหยางได้ผ่านเข้าสำนักกระบี่หลงอู่”
อู่หยงรีบหันไปมองทางขวามือ
“พวกเ้ารีบนำหยางซือเทียนไปรักษาซะ”
สิ้นเสียงกล่าวของอู่หยงศิษย์สำนักกระบี่หลงอู่สี่คนก็รีบแบกร่างของหยางซือเทียนออกไปจากบริเวณ จินหยางรีบก้มคารวะอู่หยง
“เ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่ที่ทุบตีหยางซือเทียน?”
“ขอรับ หรือข้าทำสิ่งใดผิดพลาดรึขอรับ?”
“เ้าคงไม่รู้สินะว่าพี่ชายของหยางซือเทียนนามว่าหยางเฟยเทียนเป็ศิษย์อันดับสิบของสำนักกระบี่หลงอู่ อีกทั้งตระกูลหยางเป็ตระกูลใหญ่ในแคว้นฉงชิ่ง และอีกไม่กี่วันตระกูลหยางจะมาเยือนที่นี่”
“ขอบคุณท่านผู้าุโที่เป็ห่วง หากไม่เพราะหยางซือเทียนสั่งให้คนของเขาลงมือทุบตีท่านลุงของข้า ข้าคงไม่ทุบตีเขาเช่นนี้ ต่อให้พวกเขาคิดหาเื่ข้า ข้าก็หาได้หวาดกลัวขอรับ”
อู่หยงยกยิ้มจ้องมองจินหยางพร้อมกับล้วงไปที่อกเสื้อนำป้ายไม้ที่สลักอักษรกระบี่หลงอู่ยื่นให้แก่จินหยาง
“ดี ไอ้หนูข้าชอบความใจกล้าของเ้า เอาเถอะข้าจะแจ้งเื่นี้ให้เ้าสำนักทราบ ตอนนี้เ้ารีบนำป้ายนี้ไปลงทะเบียนศิษย์ใหม่เถอะ”
“ขอรับผู้าุโ”
จินหยางรับป้ายไม้มาถือในมือ
“ตอนนี้เ้าเป็ศิษย์ของสำนักกระบี่หลงอู่แล้ว อีกไม่นานเ้าต้องเผชิญหน้ากับหยางเฟยเทียนระวังเอาไว้หน่อยก็แล้วกัน คนผู้นี้มักลงมือโเี้เสมอ”
“ขอรับ ข้าจะจดจำเอาไว้”
196K
