เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเห็นผีในยุค Y2K!

        เข้าช่วงสายหลัง

        จากกลับถึงบ้านแล้วไตเติ้ลก็เริ่มเตรียมมื้อเช้า...

        อ้า! นี่แหละคือมื้อเช้าแสนสวรรค์ของมนุษย์ Generation X อันทรงคุณค่าที่จะต้องประกอบไปด้วย...

        กระติกน้ำร้อน กับ กาแฟ

        ว้อย! อยากจะวิ่งไปจุดพลุฉลองที่หน้าประตูบ้านก็กลัวว่าท่านพระภูมิทรงเอจะตกใจแต่ในที่สุดชีวิตหลังจากนี้ไปไตเติ้ลก็จะได้ดริ๊งค์กาแฟตอนเช้า ๆ ได้สักทีแล้วว้อยย!!

        ใครที่ไม่ใช่สายกาแฟน่ะไม่มีทางเข้าใจคนที่ต้องเติมกาแฟเข้าเส้นเลือดทุกเช้า กลางวัน เย็น อย่างแน่นอนเพราะชายไทยสายกาแฟนั้นน่ะ ต่อให้เราจะไม่ได้ติดกาแฟไม่ต้องดื่มทุกวันก็ไม่ปวดหัวเหมือนอย่างคนอื่นแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ต้องเติมเข้าเส้นเลือดให้ได้สักวันละสามสี่โดส ชีวิตมันถึงจะมีรสชาติ

        อันที่จริงไตเติ้ลนั้นสุดแสนจะนีดกาแฟสดเป็นอย่างมากแต่ในปี พ.ศ. 2538 ... อุ่ย!พ.ศ. 2539 แล้วสินะ

        ช่วงนี้กาแฟสดยังไม่บูมมากในประเทศไทยร้านกาแฟสดแบบแบรนด์ก็ยังไม่เกิด หาดื่มได้ยากและทั้งเครื่องชงกับทั้งเมล็ดกาแฟก็ยังราคาแพงมากอยู่ คนที่เพิ่งจะทุ่มเงินทั้งบัญชีซื้อบ้านไปจนหมดเนื้อหมดตัวอย่างทิดวัฒน์ได้แค่กาแฟผงเพียงเท่านี้ก็นิพพานได้แล้ว

        ก็แค่ช่วงนี้แหละฟะ!เดี๋ยวตั้งตัวได้เมื่อไหร่จะต้องเก็บเงินซื้อเครื่องชงกาแฟมาไว้ติดบ้านให้ได้เลยฮึ่ม!

        ชายหนุ่มผู้เคยอยู่หรูสุขสบายตั้งปณิธานเอาไว้ในใจอย่างมุ่งมั่น

        “ป๊ะป๋าทำอะไรอยู่ครับ”

        ลูกพลับที่หลับปุ๋ยมาตลอดทางกลับบ้านเพิ่งจะตื่นขึ้นมาเห็นพ่อของตัวเองอยู่ใกล้ ๆ ก็เอามือขยี้ตา ถามเสียงงัวเงีย

        “ป๊ะป๋ากำลังจะทานกาแฟครับลูกพลับไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ เดี๋ยวเรามาตั้งวงกัน” 

        ภานุวัฒน์บอกลูกชายแล้วก็หันไปหยิบแก้วกาแฟพลาสติกที่เพิ่งจะซื้อออกจากถุงมาสองใบลูกพลับที่ยังงง ๆ ไม่รู้ว่าป๊ะป๋าพูดอะไรรู้แต่ว่าตัวเองโดนไล่ให้ไปล้างหน้าก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ ทำตามอย่างว่าง่าย

        พอล้างหน้าเสร็จเดินกลับมาหาป๊ะป๋าเด็กชายก็เห็นมีแก้วพลาสติกกับช้อนอันเล็ก ๆ วางเตรียมไว้ให้ลูกพลับด้วย

        “อันนี้ของลูกพลับครับ เป็นนมผงชงรสช็อกโกแลตหวานอร่อยมาก ๆ ส่วนอันนี้ของป๊ะป๋า ขมปี๋ ป๊ะป๋าอร่อยแต่ลูกพลับจะต้องไม่อร่อยแน่ๆ เพราะกาแฟไม่เหมาะกับเด็ก ๆ ก็เลยไม่มีส่วนของลูกพลับนะครับ”

        ชายหนุ่มอธิบายเลื่อนแก้วกาแฟกับกระปุกโอวัลตินไปตรงหน้าเจ้าเด็กน้อย

         “แต่ลูกพลับอยากทานเหมือนป๊ะป๋า ไม่ได้เหรอครับ”เด็กน้อยช้อนตามองพ่อตัวเอง ทำเสียงออดอ้อน

        ไตเติ้ลยิ้มรับเขารู้อยู่แล้วว่าลูกชายอาจจะมาไม้นี้ เพราะเด็ก ๆ ส่วนมากแล้วเวลาที่เห็นผู้ใหญ่ทำอะไรก็มักจะคิดว่าเท่แล้วอยากลอกเลียนแบบบ้าง

         “แต่มันไม่อร่อยสำหรับเด็กจริง ๆ นะครับลูกพลับลองชิมก่อนไหม?”

        “ชิมครับ ลูกพลับอยากชิม” เจ้าตัวเล็กเสียงใสขึ้นมาทันที

        “งั้นชิมของลูกพลับก่อนเนอะ แล้วค่อยชิมของป๊ะป๋า”

        ชายหนุ่มหลอกล่อเอาช้อนชาอันเล็กตักผงโอวัลตินแล้วป้อนใส่ปากลูกชาย ลูกพลับอ้าปากกว้างงับโอวัลตินหนึ่งช้อนชาไปเต็ม ๆ อย่างมีความสุข

        “เป็นยังไงบ้างครับ?”

        “หวาน”

        ลูกพลับทำท่าหลับตาปี๋อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วตอบป๊ะป๋าอีกครั้งด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ

        “หวานอร่อยมาก ๆ เลยครับ”

        “อร่อยก็ดี งั้นชิมของป๊ะป๋าต่อนะครับ”

        ไตเติ้ลหยิบช้อนกาแฟ ตักผงกาแฟขึ้นมาครึ่งหนึ่งเจ้าเด็กน้อยดวงตาเป็นประกาย รีบอ้าปากรอของอร่อยที่ป๊ะป๋าจะป้อนให้จนกระทั่งผงกาแฟเข้าไปละลายฟิน ๆ อยู่ในปากแล้ว เด็กชายก็หลับตาปี๋อีกครั้งแต่ครั้งนี้ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้

        “ถ้าอยากจะอาเจียนออกมาวิ่งไปที่ห้องน้ำเลยนะครับ”ภานุวัฒน์ดักคอ

        ลูกพลับรีบพยักหน้ารับรัว ๆ แล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำฉับพลันไตเติ้ลแอบฟังเสียงเปิดน้ำ กลั้วคอบ้วนปากของลูกพลับแล้วก็ได้แต่แอบขำอยู่ในใจ

        กาแฟตามปกติมันก็ต้องขมอยู่แล้วแต่นี่เขายังเจตนาป้อนของหวาน ๆ ให้ลูกชายทานนำไปก่อนดังนั้นพอกินกาแฟตามหลังของหวานก็จะยิ่งรู้สึกว่ามันขมมากยิ่งขึ้น

        ลูกพลับล้างปากกลั้วคอเสร็จก็วิ่งออกมานั่งประจำที่อีกครั้งแต่คราวนี้เด็กชายเข็ดแล้วจึงปฏิเสธกาแฟอย่างเด็ดขาด

         “ทำไมของป๊ะป๋าขมปี๋ ป๊ะป๋าทานได้ยังไง”

        เด็กชายบ่นทั้งหน้าตาเหยเกเมื่อรู้สึกว่ารสขมของกาแฟล้างเท่าไหร่ก็ไม่หายออกไปจากในปากเสียที

        “มันเป็นรสชาติของผู้ใหญ่ครับเดี๋ยวพอลูกพลับโตขึ้นลองทานดูใหม่มันก็จะไม่ขมแล้วครับ”

        ไตเติ้ลหัวเราะมือใหญ่ยื่นส่งขนมปังลูกเกดก้อนโตให้เจ้าตัวเล็กลูกพลับรีบคว้าหมับขนมปังก้อนนั้นมากัดแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มตุ่ยเพื่อล้างรสขมของกาแฟ

        “ดีขึ้นรึยังครับ” ชายหนุ่มถามลูกชาย

        ลูกพลับพยักหน้ารับหงึก ๆ พูดไม่ได้เพราะว่าตอนนี้สองแก้มกลมป่องเป็นปลาทองจากขนมปังที่มีอยู่เต็มปาก

        ภานุวัฒน์สอนให้ลูกชายตักนม...ผงโอวัลตินใส่ลงแก้ว ตามด้วยน้ำตาลแล้วก็ยังมีนมสดนอกรอบที่เขาบอกให้ลูกพลับเทตามเข้าไปหลังสุดเพื่อลดอุณหภูมิน้ำร้อนลงกับผู้ใหญ่สามารถซดกาแฟเกินจุดเดือดได้ไม่มีปัญหา แต่กับเด็ก ๆ เนี่ยแค่ให้ถือแก้วที่ใส่น้ำร้อนเพียงแค่นั้นก็อันตรายใกล้สิ้นชีพได้แล้ว เขาจึงสอนเอาไว้แต่เนิ่นๆ นี่แหละ เผื่อวันไหนที่เขาไม่อยู่เจ้าตัวเล็กจะได้ชงดื่มเองได้โดยไม่อันตราย

        “ป๊ะป๋าครับ พอเรากดปุ่มตรงนี้ลงไปลึก ๆ น้ำร้อนก็จะไหลออกมาสุดยอดไปเลย”

        ลูกพลับที่กลืนขนมปังลูกเกดหมดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

        “ครับ แต่ถึงจะสุดยอดลูกพลับก็จะกดเล่นแบบนี้ไม่ได้ถ้าโดนน้ำร้อนขึ้นมาผิวก็จะถูกลวก เจ็บ เป็นแผล อันตรายมาก ๆ เลยนะครับ”

        ไตเติ้ลเตือนพร้อมกับเลื่อนแก้วกาแฟที่ลูกชายกดน้ำร้อนใส่เป็นใบที่สองออกไปให้ห่างจากกระติก

        ลูกพลับยอมหยุดมือที่ซุกซนมองหน้าพ่อตัวเองแล้วก็ยิ้มแป้น

        คิดถึงว่าหากเป็นเมื่อก่อนนี้ลูกพลับเล่นซนแค่นิดเดียวก็จะโดนพ่อเดชตีจนเกือบตายแล้วแต่ตอนนี้...

        ตอนที่ลูกพลับแกล้งไม่เชื่อป๊ะป๋าอยากจะขอลองชิมกาแฟของป๊ะป๋าถึงแม้มันจะไม่อร่อยแต่ป๊ะป๋าก็ให้ลูกพลับชิมโดยไม่ต่อว่าดุด่าลูกพลับที่ไม่เชื่อฟังเลยแม้แต่น้อย

        แล้วตอนนี้... ดูสิลูกพลับแกล้งกดน้ำให้เสียเปล่าไปถึงสองแก้วป๊ะป๋าก็ยังไม่ว่า ไม่ดุลูกพลับจริง ๆ ด้วยแถมยังเตือนเพราะเป็นห่วงกลัวลูกพลับเจ็บอีกต่างหาก

        ป๊ะป๋าทิ้งพ่อเดชขี้เมาเอาไว้ที่บ้านหลังนั้นแล้วจริงๆ ด้วยสินะ ต่อไปนี้ลูกพลับจะไม่ถูกตบถูกตีอีกแล้วคนที่อยู่ที่บ้านหลังนี้คือป๊ะป๋าทิดวัฒน์ที่ใจดีที่สุดในโลกไปเลย

        พอคิดมาถึงตรงนี้อยู่ดี ๆ เจ้าตัวเล็กก็เผลอทำน้ำตาคลอเบ้าออกมาเศร้าก็ไม่ได้เศร้า เสียใจรึก็เปล่า แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ ๆ น้ำตามันถึงเอ่อขึ้นมาก็ไม่รู้

        “ลูกพลับเป็นอะไรรึเปล่าครับ ถูกน้ำร้อนลวกตรงไหนไหม” 

        ภานุวัฒน์เห็นลูกชายน้ำตาคลอก็รีบวางแก้วกาแฟหันมองซ้ายขวาหน้าตาเลิ่กลั่ก หาอุปกรณ์ทำแผลเป็นการใหญ่

        บ้าจริง!ยังไม่ได้ซื้ออุปกรณ์ทำแผลมาติดบ้านเลยนี่หว่า!บ้านมีเด็กเล็กแต่กลับไม่มีอุปกรณ์ทำแผล ประมาทเกินไปแล้วจริง ๆ ไตเติ้ลเอ๊ย!

        “ลูกพลับไม่เป็นอะไรเลยครับ ลูกพลับแค่รักป๊ะป๋า”เด็กชายส่ายหน้า ตอบพร้อมกับยกมือเล็ก ๆ ขึ้นเช็ดปาดน้ำตาไม่ให้รินอาบแก้ม

        “เอ๋?” ไตเติ้ลชะงักค้างได้ทันควัน

        “ลูกพลับแค่รู้สึกว่าดีจังเลยที่มีป๊ะป๋าอยู่ตรงนี้ลูกพลับรักป๊ะป๋า อยากให้อยู่กับลูกพลับ เป็นป๊ะป๋าของลูกพลับตลอดไปเลยครับ”

        เด็กชายยิ้มแป้นตอบบิดาดวงตากลมโตที่พร่าเลือนถูกบดบังด้วยหยดน้ำใสแต่กลับฉายประกายแววแห่งความสุขมากมายจนแทบจะล้นทะลักออกมา

        ‘อารมณ์ค้างจากเมื่อเช้าสินะ เจ้าลูกหมูนี่’ 

        ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็ลูบหัวเหม่งของลูกชายเบา ๆด้วยความเอ็นดู 

        หัวเหม่ง... ที่ตอนนี้ผมเริ่มยาวออกมาหน่อย ๆ ดูไม่ค่อยเหม่งแล้วแต่ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าจะทรงไหนก็ยังน่ารักสุด ๆ อยู่ดี ในสายตาของคนเป็นพ่อ

        “จะให้ป๊ะป๋าไปไหนได้ล่ะครับก็ป๊ะป๋าเป็นป๊ะป๋าของลูกพลับก็ต้องเป็นตลอดไป ตำแหน่งนี้ลาออกก็ไม่ได้ซะด้วยเพราะฉะนั้นก็จะอยู่กับลูกพลับตลอดไปจนกว่าลูกพลับจะเบื่อป๊ะป๋าไปเลยล่ะครับ” 

        ภานุวัฒน์ตอบและเจ้าตัวเล็กก็รีบสะบัดหน้ารัวในทันที

        “ลูกพลับไม่มีวันเบื่อป๊ะป๋าแน่นอนครับลูกพลับรักป๊ะป๋า จะอยู่กับป๊ะป๋าตลอดไปเลย” 

        เด็กน้อยให้สัญญาเสร็จแล้วก็ยกแก้วโอวัลตินขึ้นดื่มจนคราบช็อกโกแลตเลอะเป็นวงรอบปากดูเหมือนวงหนวดเล็กๆ

        ไตเติ้ลเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้อยากจะเก็บภาพนี้เอาไว้ดูเล่น แต่จะปล่อยให้ลูกปากเลอะแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีจึงได้หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำนุ่ม ๆ มาซับรอบปากของเด็กชาย ลูกพลับก็ยอมนั่งนิ่ง

        ให้ป๊ะป๋าเช็ดปากให้ตนเองแต่โดยดี.