เทพสงครามสายเลือดมังกร

“ท่านหมายความว่าอย่างไร พี่กาน?”   หลงเฉินเอ่ยถามด้วยความตกใจ

“ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังหรอกน่า  ทุกคนรู้กันไปทั่วแล้ว”

การหลินยิ้มอย่างขมขื่น

“พวกเราต่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเจ้ายอมรับว่ามีสัมพันธ์กันต่อหน้าฉู่ยวิ๋นซี ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเรื่องนี้คงแพร่สะพัดไปทั่วเหล่ามรกต  ก่อนการต่อสู้คัดเลือกเข้าเหล่าคนในจะเริ่ม ข้าคิดว่านี่จะต้องเป็นเรื่องซุบซิบที่ฮือฮาที่สุดแน่ ๆ ...”

“บัดซบ!”

หลงเฉินก่นด่าในใจ  เขารู้ดีว่านี่จะต้องเป็นฝีมือของหลิวหลานอย่างแน่นอน

เขาไม่มีทางเปิดเผยได้ว่านางเป็นคนวางแผนให้เขาเข้าไปเห็นตอนนางอาบน้ำเอง  เขาทำได้เพียงยอมทนกับเรื่องโกหกที่น่าขันเช่นนี้  ทว่าข่าวลือเช่นนี้เรียกความสนใจของผู้คนได้ดีนัก…

“ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของข้าจะแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเก้าเหล่าคนนอก  ในเมื่อข้าขโมยคนรักของฉู่ยวิ๋นซีมาและทำลายศักดิ์ศรีของเขาจนป่นปี้  บ้าชะมัด  หลิวหลาน การคัดเลือกเข้าเหล่าคนในครั้งนี้ข้าไม่รอดแน่!”

หลงเฉินอยากจับนางมาถลกหนังทั้งเป็น…

หลังจากกล่าวลากานหลินแล้ว  หลงเฉินก็กลับไปยังห้องพัก  แต่แล้วหลิวหลิงที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงก็จับจ้องเขาอย่างเย็นชาที่ประตูทางเข้าห้องพักของตนเอง

“เจ้าคนต่ำช้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าแตะต้องพี่สาวข้าแม้ปลายผม!”

เมื่อพูดจบนางก็ปิดประตูเสียงดัง

“หา?”

ไม่มีสิ่งใดสามารถอธิบายความรู้สึกของหลงเฉินในเวลานี้ได้เลย

‘เช่นนั้น... อยากทำสิ่งใดก็ทำเถอะ ข้าจะฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง  ไม่เพียงแต่เพื่อหลิงชิง แต่เพื่อตัวข้าเองด้วย  ข้าจะต้องผ่านเข้าเหล่าคนในให้ได้!’

‘ทว่าการที่ต้องต่อสู้กับยอดอัจฉริยะจากทั้งเก้าเหล่าคนนอกนั้นช่างน่าหนักใจเหลือเกิน...’

หลังจากเปิดประตูเข้ามา  หลิงซีกำลังรอการกลับมาของเขาอยู่

เมื่อเห็นสีหน้าวิตกกังวลของหลิงซี  หลงเฉินรู้สึกสงบใจขึ้นมาทันที

ราวกับว่าเขาออกไปผจญภัยและเสี่ยงชีวิตอยู่ในโลกภายนอกนับสิบปี  และเวลานี้ได้กลับมายังบ้านของเขา

“กลับมาแล้วหรือ?”

“อืม”

เขาใช้เวลาสิบวันหลังจากนั้นหมดไปกับการฝึกฝน

ในสิบวันนี้ เขาใช้เวลาสองวันสังหารสัตว์อสูรในมิติห้วงนภา  ทว่าเขายังไม่สามารถจัดการกับสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นห้าได้  ดังนั้นเขาจึงจัดการกับพวกสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่แทน

ภายในสองวัน  เขาสังหารสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่ไปทั้งหมดสี่ตัว

สิ่งที่เกิดขึ้นกับหลิวหลานแพร่สะพัดไปทั่วเหล่าคนนอก  และสำนักจักรพรรดิมรกตก็กลายเป็นตัวตลกในหมู่เหล่าคนนอกอย่างรวดเร็ว  ทว่าขณะที่เขาอยู่ในมิติห้วงนภา  หลงเฉินเก็บตัวเงียบและไม่สุงสิงกับใคร  ดังนั้นจึงไม่เกิดปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น

ช่วงนี้เขาทำตัวราวกับหนูที่อำพรางตัวอย่างดีที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อพิพาท  เขาไม่แม้กระทั่งนำผลึกอสูรและวิญญาณสัตว์อสูรไปแลกคะแนนผลงานที่ศาลาแลกสมบัติ

เวลานี้หลิงซีรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลงเฉิน  อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ถูกบิดเบือนไปเล็กน้อย และนางก็รู้สึกดูแคลนหลิวหลานมากกว่าเดิม

ทว่าเวลานี้  การคัดเลือกเข้าเหล่าคนในก็ใกล้เข้ามาทุกที…

‘ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องที่ฉู่ยวิ๋นซีจะโจมตีข้าระหว่างการต่อสู้คัดเลือกเข้าเหล่าคนในหรอก  ยังมียอดอัจฉริยะคนอื่น ๆ ที่อยู่ในระดับเดียวกับเขา  เมื่อเป้าหมายของข้าคือการได้เข้าเหล่าคนใน ดูเหมือนว่าระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์จะยังไม่เพียงพอ’

หลงเฉินนั่งอยู่ในห้องใต้ดินที่กว้างขวางและกำลังดูดกลืนเลือดของสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่เข้าไป  อย่างไรก็ตาม  มันส่งผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หลังจากใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ]  เขาทำได้เพียงเข้าใกล้ระดับแก่นปฐพีเข้าไปอีกก้าวเท่านั้น

เหล่าคนในย่อมคาดหวังเกี่ยวกับการคัดเลือกครั้งนี้ไว้สูงยิ่ง

ผู้ที่แสดงฝีมือเป็นที่โดดเด่นในการเลือกแต่ละครั้งย่อมเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน  แม้ว่าหลังจากเข้าเหล่าคนในได้แล้ว  พวกเขาย่อมพร้อมที่จะเฉิดฉาย ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นต้นแบบการแข่งขันของเหล่าคนนอกทั้งเก้าอีกด้วย

แม้จะมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  แต่การแข่งขันก็มิได้แบ่งแยกพวกเขา เหล่าคนนอกจำเป็นต้องซ่อนเร้นพลังของตนเองเพื่อที่พวกเขาจะสามารถแสดงฝีมือออกมาระหว่างการคัดเลือกและทำให้สถานะของตนเองในเหล่าคนนอกมั่นคงขึ้นอีกด้วย

ผู้ที่มีความหวังในการคัดเลือกเป็นพิเศษย่อมเป็นเหล่ามรกตอย่างแน่นอน

ผู้เข้าแข่งขันจากเหล่าอื่น ๆ ต่างมีฝีมือและมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน  อย่างไรก็ตาม เหล่ามรกตมีหลงเฉินเป็นผู้แทน  เขาถูกเลือกทั้ง ๆ ที่บรรลุเพียงระดับแก่นมนุษย์และยังมีเรื่องบาดหมางรุนแรงกับฉู่ยวิ๋นซี

ทุกคนชอบเรื่องซุบซิบนินทา  ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลงเฉินและฉู่ยวิ๋นซีจะหมางใจกันด้วยเรื่องผู้หญิงเช่นนี้

ผู้ที่ลึกลับที่สุดคือหลงเฉิน  เขาเพิ่งเข้าเหล่าคนนอกมาได้เพียงสองเดือนเท่านั้น  ทว่าความก้าวหน้าของเขากลับพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งจากขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดจนถึงระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์

ทั้งความสำเร็จในการฝึกวิชาและชีวิตรักของเขาต่างเป็นเรื่องที่น่าตกใจ  ทุกคนเคยคิดว่าฉู่ยวิ๋นซีจะต้องลงเอยกับหลิวหลานอย่างแน่นอน  แต่แล้วหลงเฉินกลับสามารถขโมยหัวใจคนรักของเขาไปเสียอย่างนั้น 

มารหัวใจคู่นี้ต่างเป็นตัวแทนของเหล่ามรกตและจำต้องต่อสู้ร่วมกัน  เรื่องเช่นนี้ย่อมน่าตื่นตาตื่นใจเป็นแน่  ด้วยเหตุนี้จึงเกิดความคาดหวังอย่างไร้ขอบเขตกับการคัดเลือกครั้งนี้

อีกสิบวันก็จะถึงวันแรกของเดือนสิบเอ็ด  ทุกคนรู้สึกราวกับเวลานั้นคืบคลานมาอย่างช้า ๆ 

แม้หลงเฉินจะได้เปรียบในเรื่องความรัก  ทว่าเขาอาจต้องพบจุดจบที่น่าเศร้าในสนามรบก็เป็นได้

ในเมื่อเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์  หลงเฉินจึงถูกจับตาอย่างมาก  เรื่องราวของเขาถูกบอกต่อครั้งแล้วครั้งเล่า  แม้ว่าเขาจะเอาชนะเฟิงอู่เทียน แต่หลงเฉินก็ยังถูกมองว่าเป็นผู้ที่อ่อนแอที่สุดในการคัดเลือกอยู่ดี

ทุกครั้งที่หลงเฉินออกไปข้างนอก  เขาเห็นทุกคนต่างถกเถียงกันเกี่ยวกับการคัดเลือกเข้าเหล่าคนในของตระกูลหลิงอู่   และหลงเฉินก็ตกเป็นหัวข้อที่ผู้คนกล่าวถึงมากที่สุด  ทว่าเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดหวังว่าเขาจะทำได้ดีในการคัดเลือกครั้งนี้  เมื่อพวกเขาเอ่ยถึงหลงเฉิน  พวกเขาต่างก็อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับฉู่ยวิ๋นซีมารหัวใจของเขาเอง

“ฉู่ยวิ๋นซีเป็นยอดอัจฉริยะ และตระกูลฉู่ก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก  ข้าว่าหลิวหลานคงเสียสติไปแล้วที่ไปคว้าเจ้าหมูไร้ประโยชน์อย่างหลงเฉินมาครอง!”

ทุกครั้งที่ได้ยินเช่นนี้  หลงเฉินอยากจะกระอักเลือดออกมายิ่งนัก  นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ต้องการไปยังศาลาแลกสมบัติ  หากเขาถูกรุมล้อมด้วยผู้คน เห็นทีจะต้องจมน้ำลายพวกเขาเป็นแน่

“ช่างเป็นผู้หญิงที่ไร้ยางอายจริง ๆ”

หลิงซีทำแก้มป่องด้วยความหงุดหงิดใจ

“หลงเฉิน  ความแข็งแกร่งของเจ้าในตอนนี้คงจะรับมือกับพวกเขาได้ยาก  แต่ก็ไม่ต้องวิตกกังวลไป  ข้าดูดกลืนต้นหญ้าวิญญาณไปแล้วและสามารถโจมตีแม้แต่คนที่บรรลุระดับแก่นปฐพีขั้นสมบูรณ์  หากเจ้าฉู่อะไรนั่นกล้าแตะต้องเจ้าละก็  ข้าจะปลิดชีวิตน่าสมเพชของเขาเสีย!”

เมื่อคิดว่าเขาจะทำร้ายหลงเฉิน หลิงซีจึงรู้สึกขุ่นเคือง

หลงเฉินเองก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

“เอาเถอะ ข้าทำได้เพียงหวังว่าจะมีวิธีทำให้ข้าบรรลุระดับขั้นต่อไปได้ระหว่างการคัดเลือก มิเช่นนั้นแล้วคงเป็นไปไม่ได้...”

ตั้งแต่ที่เขาเข้าตระกูลหลิงอู่มา  หลงเฉินก็สั่งสมชื่อเสียงและสถานะมาทีละขั้น  เขาไม่เคยหวาดกลัวต่อสิ่งใด  ทว่าเวลานี้เขาต้องแข่งขันกับยอดอัจฉริยะของเหล่าคนนอก  เขาจึงรู้สึกไร้ซึ่งพลัง

‘ข้าคงไม่สามารถแก้แค้นฉู๋ยวิ๋นซีได้ในเร็ว ๆ นี้แน่’

ขณะที่เขาคิดเรื่องนี้  หลงเฉินก็รู้สึกรำคาญใจเมื่อรู้ว่าหลิวหลานมาหาเขา

หลงเฉินไม่ได้อยากพบนาง  ทว่านางก็เอาแต่รออยู่ด้านนอก

“เสี่ยวซี ข้าจะรอดูว่านางจะพ่นอะไรออกมาอีก อย่าหุนหันพลันแล่นไปล่ะ นางแข็งแกร่งมาก เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้นเจ้าค่อยโจมตีนาง  ตกลงไหม?”

ก่อนจะออกไป  หลงเฉินเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของหลิงซีที่แฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม  เขาจึงรีบแนะ

“หึ... เมื่อข้าได้พลังกลับมา นางเสร็จข้าแน่!”

หลังจากเปิดประตู  เขาก็พบหลิวหลานในชุดสีดำที่นางเคยสวมเมื่อครั้งที่นางเข้ามาในห้องของเขาครั้งแรกซึ่งอวดสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนของนางได้อย่างดี  ทว่าวันนี้นางสวมเสื้อคลุมสีดำปกปิดรูปลักษณ์อันมีเสน่ห์ของนางเอาไว้

“การคัดเลือกคนเข้าเหล่าคนในใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว  และเจ้าก็ไม่มีไม้ตายใด ๆ  วันนี้สมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งแห่งนครหยวนหลิงจะจัดการประมูลครั้งใหญ่ขึ้น พวกเราไปดูหน่อยดีไหม?”

หลงเฉินตั้งใจจะไล่ตะเพิดนางออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเขาเองคุมอารมณ์ไม่อยู่และโต้ตอบด้วยความรุนแรง  อย่างไรก็ตาม  เมื่อนางพูดถึงงานประมูล  เขาลังเลใจเล็กน้อยและตัดสินใจที่จะไปกับนาง

หลังจากรับเสื้อคลุมมาจากหลิวหลาน  หลงเฉินก็เดินตามหลังนางและมุ่งหน้าไปยังบริเวณชายขอบของเมืองหลิงอู่

ท่ามกลางเหล่าผู้ฝึกยุทธ์  มีผู้คนมากมายที่เคยมีข้อพิพาทกับผู้อื่นหรือแม้แต่ทำเรื่องผิดบาป และพวกเขาก็ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน  โดยเฉพาะในงานประมูลเช่นนี้  การสวมเสื้อคลุมจึงแทบจะกลายเป็นกฎที่ไม่ต้องเอ่ยออกมา

ด้วยเหตุนี้ หลงเฉินจึงเดินเคียงข้างหลิวหลานไปอย่างเงียบ ๆ 

“เวลาสิบวันนี้ช่างครึกครื้นนัก  ชีวิตรักของท่านกลายเป็นหัวข้อถกเถียงของผู้คนจนสนุกปากทั้งก่อนและหลังทานอาหารเลยเชียว”   หลงเฉินเอ่ย

“นี่เจ้ากำลังบ่นหรือรู้สึกพอใจอยู่กันแน่?”   หลิวหลานยิ้ม

“ท่านล้อข้าเล่นรึ?”

หลิวหลานไม่ได้ปฏิเสธ

“ไม่ต้องไปสนใจหรอก  หลงเฉิน...”  คิ้วของนางขมวดขึ้นเล็กน้อย

“อันตรายในการคัดเลือกเข้าเหล่าคนในนั้นหาใช่สิ่งที่เจ้าจินตนาการได้  ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม  ข้าไม่อยากให้เจ้าตายหรอก”

“ท่านเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนหรืออย่างไร?”

เมื่อถูกเรียกว่าวัวแก่หลายครั้งทำให้หลิวหลานเกือบจะหมดความอดทนจนต้องใช้ความรุนแรง  ไม่ว่านางจะวางตัวดีเพียงใด  แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นฝ่ายผิดและหากโกรธไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา

หลิวหลานกลอกตาและเอ่ยต่อ

“ข้าทำได้เพียงขอโทษเจ้าในสิ่งที่เกิดขึ้น  ฉู่ยวิ๋นซีเก่งกาจกว่าที่ข้าคาดไว้  หากมีโอกาสละก็ ข้าเชื่อว่าเขาต้องสังหารเจ้าโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบใด ๆ หรอก”

“หมายความว่าอย่างไร? ท่านกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของข้าหรือ?”  น้ำเสียงของหลงเฉินเย็นชาขึ้น

“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”   หลิวหลานวิตกกังวล

“ข้าเพียงบอกเจ้าว่ามันเป็นการดีที่สุดหากเจ้าจะทุ่มเทฝึกฝน  เจ้าต้องรักษาชีวิตเอาไว้ นอกจากนี้ เจ้ายังอายุน้อยกว่าฉู่ยวิ๋นซีหลายปีและเพิ่งเข้าตระกูลหลิงอู่  ใช่ว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสเหนือกว่าเขาเสียเมื่อไร”

“หยุดพูดเถอะ  ข้าไม่คิดจะยั้งมือกับคนที่ข้าต้องการฆ่าอยู่แล้ว”

หลงเฉินเอ่ยคำเหล่านี้ออกมาพลางเดินนำไปข้างหน้า

*************************