คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  อันที่จริงแล้ว ความสัมพันธ์ของดัมเบิลดอร์กับน้องชายก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาพูด

  อย่างน้อยที่สุด อาเบอร์ฟอร์ธก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะให้หลี่เหวยเต๋อและทอมที่ไร้บ้านได้พักอาศัย

  ในความคิดของหลี่เหวยเต๋อ อาเบอร์ฟอร์ธก็เป็นแค่พวกปากร้ายใจดีเท่านั้นเอง

  ปากก็คอยต่อว่าพี่ชายไม่หยุด แต่เรื่องที่พี่ชายไหว้วานมา เขาก็ยังคงทำอย่างสุดความสามารถ...

  ในที่สุดหลี่เหวยเต๋อและทอมก็ได้พักอยู่ที่นี่

  อาเบอร์ฟอร์ธจัดห้องหนึ่งบนชั้นสองให้พวกเขา

  เนื่องจากอาเบอร์ฟอร์ธได้รับหลี่เหวยเต๋อไว้ ดังนั้น ตอนนี้ท็อบบี้จึงรู้สึกขอบคุณอาเบอร์ฟอร์ธมาก

  เขาจึงอาสาที่จะช่วยอาเบอร์ฟอร์ธดูแลบาร์

  ในความคิดของเขา ขอแค่ตัวเองทำงานให้มากพอ เจ้านายที่ตอนนี้ต้องมาอาศัยใบบุญคนอื่นอยู่ชั่วคราว ก็จะอยู่อย่างสบายขึ้น

  สำหรับเรื่องนี้ อาเบอร์ฟอร์ธก็ไม่ได้คัดค้าน การมีเอลฟ์ประจำบ้านมาช่วยเพิ่มอีกคน เขาก็จะสบายขึ้นบ้าง

  ส่งผลให้ท่าทีของเขาที่มีต่อหลี่เหวยเต๋อและทอมก็ดูเป็นมิตรขึ้นเล็กน้อย

  ...

  "นอกจากห้องใต้หลังคาที่พวกแกห้ามเข้าไปแล้ว ที่อื่นพวกแกจะไปไหนก็ได้ตามสบาย อยากจะดื่มอะไรก็ไปหยิบเอาเองที่ห้องใต้ดินได้ จริงสิ ในหมู่บ้านฮอกส์มี้ดก็มีร้านค้าอื่นๆ อีกเยอะ ถ้าพวกแกอยากจะซื้ออะไร ก็ออกไปเดินเล่นได้"

  อาเบอร์ฟอร์ธพูดจบก็หันหลังพาทยอบบี้ที่อาสาทำงานจากไป

  หลังจากที่อาเบอร์ฟอร์ธไปแล้ว หลี่เหวยเต๋อก็หันไปเอนตัวลงบนเตียงของเขา ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ค่อยได้พักผ่อนเลย ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยล้าไปบ้างแล้ว

  ส่วนทอมที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ก็นั่งอยู่บนเตียงอีกหลัง หยิบตำราคาถาขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ

  สำหรับเขาแล้ว มีเพียงการเรียนรู้อย่างไม่หยุดหย่อนเท่านั้นที่จะทำให้แข็งแกร่งขึ้น ถึงจะสามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของเจ้าโรคจิตหลี่เหวยเต๋อได้!

  "ทอม เธอบอกว่าบนห้องใต้หลังคามีอะไร? ทำไมคุณอาเบอร์ฟอร์ธถึงไม่ให้เราเข้าไป?"

  "นี่มันบ้านของเขา คนอื่นเขาก็มีความเป็นส่วนตัวของตัวเอง จะแปลกอะไร?"

  "ก็ได้... เฮ้อ น่าเบื่อจัง ทอม หรือว่าเราจะออกไปเดินเล่นกัน?"

  "ไม่ไป! แกจะไปก็ไปคนเดียวสิ"

  ทอมปฏิเสธทันควัน เมื่อคืนเขากำลังศึกษาเวทมนตร์อยู่ดีๆ ก็ถูกเหล่าผู้ติดตามขัดจังหวะ ตอนนี้เขาต้องรีบตามเก็บส่วนที่ขาดหายไปเมื่อคืน!

  หลี่เหวยเต๋อดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง "เรียนก็ต้องมีผ่อนคลายบ้าง... อย่างน้อยที่สุดก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่อย่างนั้นจะเหนื่อยเปล่าไม่ได้ผลนะ นอนกลางวันสักงีบดีกว่า"

  "ฉันไม่สนว่าจะเหนื่อยเปล่า ขอแค่มีความคืบหน้าก็พอ จะนอนแกก็นอนไปคนเดียว อย่ามายุ่งกับฉัน" ทอมกล่าวอย่างเย็นชา

  เหนื่อยหน่อยแล้วจะทำไม? ข้าเต็มใจ!

  ครู่ต่อมา หลี่เหวยเต๋อก็ลุกขึ้นมาจากเตียง

  "ฉันกำลังนอน แต่เธอกลับกำลังเรียน... ทอมเอ๋ย ทำไมเธอถึงทำเรื่องที่ส่งผลกระทบต่อความสามัคคีแบบนี้ล่ะ? ทำแบบนี้จะทำให้ฉันรู้สึกผิดมากนะ!"

  "ไม่ต้องมายุ่ง ฉันนอนไม่หลับ เรียนแล้วจะทำไม? อีกอย่าง เสียงกรนของแกมันหนวกหูฉัน!"

  หลี่เหวยเต๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย "เธอบอกว่า... เธอนอนไม่หลับ? อย่างนั้นไม่ได้นะ..."

  "แก... แกจะทำอะไร?" ทอมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี มองหลี่เหวยเต๋ออย่างระแวดระวัง

  "ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากจะช่วยเธอน่ะ อาการนอนไม่หลับมันไม่ดีนะ... สตูเปฟาย (Stupefy)!"

  "เวด! แกมันเจ้าเล่ห์จริงๆ..."

  ทอมยังด่าไม่ทันจบก็หลับไปแล้ว หลับอย่างสบาย...

  "แค่กๆ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ ทอม"

  หลี่เหวยเต๋อปัดมือเบาๆ ผ้าห่มบนเตียงของทอมก็เลื่อนขึ้นมาคลุมตัวเขาโดยอัตโนมัติ

  อยู่ห้องเดียวกับทอม ถ้าทอมไม่หลับ แล้วหลี่เหวยเต๋อจะหลับได้อย่างไร?

  หลังจากตรวจสอบคุณภาพการนอนของทอมแล้ว หลี่เหวยเต๋อก็เอนตัวลงนอนอย่างพึงพอใจ ดึงผ้าห่มของตัวเองขึ้นมาคลุมอีกครั้ง

  คืนนี้ทำให้เขาเหนื่อยแทบแย่ ไม่เหมือนทอม เมื่อคืนตอนที่เขาสู้กับผู้ติดตามนานเท่าไหร่ ทอมก็นอนไปนานเท่านั้น ดังนั้นตอนนี้ถึงได้ยังมีแรงอยู่!

  หลี่เหวยเต๋อค่อยๆ หลับตาลง เคลิ้มๆ กำลังจะหลับ

  ทันใดนั้น ก็มีเสียงทึบๆ ดังมาจากชั้นบน

  ตึก!

  หลี่เหวยเต๋อไม่ได้ใส่ใจ ยังคงหลับตาพักผ่อนต่อไป

  ในขณะที่เขากำลังจะหลับอีกครั้ง

  ตึก!

  เสียงทึบๆ ก็ดังขึ้นมาอีก

  หลังจากที่เสียงนี้ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ในที่สุดหลี่เหวยเต๋อก็หลับไม่ลง

  เพราะถึงแม้ว่าเสียงนี้จะไม่ดังมาก แต่ที่แปลกคือทุกครั้งมันสามารถปลุกหลี่เหวยเต๋อให้ตื่นจากภวังค์ได้

  หลี่เหวยเต๋อมองเพดานอย่างสงสัย ครั้งนี้เขาไม่นอนแล้ว เขานิ่งรอให้เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

  ไม่ต้องให้หลี่เหวยเต๋อต้องรอนาน ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีก

  เหมือนกับเสียงไม้เท้ากระทุ้งลงบนพรมหนาๆ

  ตึก!

  หลี่เหวยเต๋อลุกขึ้นมาจากเตียง ในที่สุดเขาก็พอจะจับเค้าลางได้บ้างแล้ว

  ในเสียงนี้ กลับมีพลังเวทเจือปนอยู่เล็กน้อย

  และพลังเวทนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถในการกระตุ้นพลังเวทในตัวของพ่อมดคนอื่นได้ด้วย ดังนั้นเขาถึงได้ถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงนี้อยู่เรื่อยๆ!

  อุปกรณ์เวทมนตร์ที่มีพลังเวทในตัว หลี่เหวยเต๋อเคยเห็นมาไม่น้อยที่ตรอกไดแอกอน

  แต่เสียงที่มีพลังเวท... นอกจากเสียงร่ายคาถาของพ่อมดแล้ว เขายังไม่เคยได้ยินอย่างอื่นเลย

  ถ้าเสียงแบบนี้สามารถมีพลังเวทได้ งั้นสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงนี้ ก็แค่ทำให้เกิดเสียงเคาะแบบนี้ ก็สามารถใช้เวทมนตร์ได้แล้วใช่ไหม?

  นี่เป็นแนวคิดที่ดี ถ้าหากเข้าใจหลักการได้ ก็อาจจะสามารถสร้างอุปกรณ์ที่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้เองโดยไม่ต้องให้พ่อมดร่ายคาถาได้ใช่ไหม?

  ในขณะนั้นเอง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

  ครั้งนี้หลี่เหวยเต๋อได้ยินชัดขึ้น และเขาก็สัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่า ครั้งนี้พลังเวทที่แฝงอยู่ในเสียงนั้นแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนๆ มาก!

  หลี่เหวยเต๋อมองเพดานอีกครั้ง ชั้นบน... ก็คือห้องใต้หลังคาที่อาเบอร์ฟอร์ธไม่อนุญาตให้พวกเขาขึ้นไปไม่ใช่เหรอ?

  ข้างบนนั้นมีอะไรกันแน่?

  ความอยากรู้อยากเห็นของหลี่เหวยเต๋อถูกกระตุ้นขึ้นมา...

  ตามหลักแล้ว ในเมื่ออาเบอร์ฟอร์ธบอกแล้วว่าไม่ให้พวกเขาไปห้องใต้หลังคา เขาก็ไม่ควรจะไป หรือแม้กระทั่งไม่ควรถาม

  แต่เสียงนี้มันพิเศษเกินไป ดูเหมือนจะสามารถปลุกพ่อมดให้ตื่นจากความฝันได้

  ทอมไม่ตื่นเพราะเขาโดนคาถาสะกดนิ่งอยู่... ถ้าหากเขาหลับตามปกติ ก็ยากที่จะไม่ถูกเสียงนี้ปลุกให้ตื่น

  ดังนั้น... หลี่เหวยเต๋อจึงตัดสินใจที่จะไปถามอาเบอร์ฟอร์ธโดยตรง

  เขาถูกเสียงนี้รบกวน ดังนั้น การไปสอบถามเกี่ยวกับเสียงนี้จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

  ถ้าเกิดอาเบอร์ฟอร์ธยอมบอกเขาล่ะ?

  ถึงแม้จะไม่บอก ก็ยังดีกว่าไม่พูดไม่จา แล้วแอบขึ้นไปสอดแนมความลับของคนอื่น

  หลี่เหวยเต๋อฟังอยู่อีกครู่หนึ่ง หลังจากที่พบว่าพลังเวทของเสียงนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เขาก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อโค้ทมาสวม แล้วเปิดประตูห้อง

  ร้านหัวหมูก็คล้ายกับร้านหม้อใหญ่รั่ว อันที่จริงก็มีห้องพักแขกให้พักได้

  เพียงแต่ขนาดเล็กกว่าร้านหม้อใหญ่รั่วเล็กน้อย มีแค่สามชั้น ห้องพักแขกก็น้อยกว่าอยู่ไม่กี่ห้อง และทั้งหมดก็อยู่บนชั้นสอง

  ตอนนี้หลี่เหวยเต๋อและทอมพักอยู่ห้องหนึ่ง ส่วนห้องอื่นๆ วันนี้ไม่มีแขก

  ดังนั้น หลังจากที่หลี่เหวยเต๋อเดินออกจากห้องของตัวเอง ก็จะเห็นโถงทางเดินที่ค่อนข้างแคบ

  ด้านหนึ่งของโถงทางเดินเป็นกำแพง อีกด้านหนึ่งคือประตูห้องพักแขก

  และที่ปลายทั้งสองด้านของโถงทางเดิน ก็คือบันไดลงไปข้างล่างและขึ้นไปยังห้องใต้หลังคา

  หลี่เหวยเต๋อปิดประตู มองไปที่บันไดขึ้นไปข้างบนแวบหนึ่ง แล้วก็เตรียมจะหันหลังเดินไปยังบันไดลงไปข้างล่าง

  ในชั่วพริบตาที่เขาหันหลัง เขาก็รู้สึกว่ามีไอเย็นยะเยือกมาจากด้านหลัง

  หรือว่าเป็นผี? หลี่เหวยเต๋อคาดเดาในใจพลางหันกลับไปอีกครั้ง

  "ว้าว..."

  เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน หลี่เหวยเต๋อก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

  ตรงบันไดขึ้นไปข้างบนนั้น มีหมอกสีดำประหลาดกำลังไหลลงมาเหมือนสายน้ำ...

  และหมอกเหล่านั้นก็กำลังค่อยๆ รวมตัวกัน เติมเต็มโถงทางเดินที่ปิดทึบอย่างช้าๆ!

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์