จินหวังเฟย

การโต้เถียงถูกขัดด้วยทหารองครักษ์ของยวิ๋นเหวินหรง หนึ่งถือจานใส่ซาลาเปาสามลูกเข้ามา อีกหนึ่งถือถังน้ำตามหลังเข้ามา จางหานเฟิ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพับแขนเสื้อ นางล้างหน้าล้างตาของตัวเองให้สดชื่น จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้า ทว่านิ้วของนางคีบถุงใส่ยาพิษและยาถอนพิษออกมาด้วยยวิ๋นเหวินหรงมองตามทุกอากัปกิริยา เห็นนางล้างหน้าล้างตาแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา แต่แล้วขณะที่นางหันหลังให้ จางหานเฟิ่งก็โยนบางสิ่งบางอย่างลงไปในถังน้ำและปากของตัวเอง“นั่นเจ้ากินอะไรเข้าไป!”“ยาพิษ”“ยาพิษ!” ยวิ๋นเหวินหรงคาดไม่ถึงว่าสตรีตรงหน้าจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ นางกล้ากินยาพิษเข้าไป นั่นหมายถึงว่านางอาจจะตายก็ได้“ถูกต้องแล้ว ยาพิษ! หม่อมฉันกลืนยาพิษเข้าไป”“เจ้า! เจ้ายอมตายแทนที่จะเป็นสตรีของข้าอย่างนั้นหรือ”ยวิ๋นเหวินหรงตะลึงงันอยู่ไม่น้อย ทันใดนั้นจางหานเฟิ่งก็สาดน้ำที่อยู่ในถังใส่เขา ร่างสูงองอาจที่ยืนอยู่ถึงกับถอยหลังหนีทันใด“นี่เจ้า!” “ยาถอนพิษถูกเททิ้งไปแล้ว หม่อมฉันกำลังจะตาย” นางโกหกหน้าตาย ในตัวของนางยังมียาถอนพิษอยู่ นางวางเดิมพันเอาไว้สูงยิ่ง“เจ้า!”เจ็ดแปดลมหายใจต่อมา จางหานเฟิ่งก็ล้มลง เข่าทั้งสองข้างของนางแนบพื้น การมียาพิษในร่างกายมันให้ความรู้สึกเช่นนี้เอง เจ็บปวดและทรมานยิ่ง ใบหน้าที่เคยซับสีเลือดเริ่มซีดขาว เหงื่อตก และในท้ายที่สุดก็นอนกองอยู่บนพื้น นิ้วของนางขยุ้มคอเสื้อของตัวเอง“ข้าเพิ่งจะชมว่าเจ้าฉลาด แต่เจ้ากลับเลือกหนทางที่โง่งมยิ่งนัก!” ยวิ๋นเหวินหรงปราดเข้ามาอุ้มร่างที่อยู่บนพื้น เห็นจางหานเฟิ่งมีท่าทางทรมานยิ่ง จึงตะโกนสั่งทหารองครักษ์ที่อยู่นอกเรือนด้วยความเดือดดาลใจ “ตามหมอหลวงมา! ไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!”“พ่ะย่ะค่ะ”หนึ่งเค่อต่อมา หมอหลวงวัยชราผู้หนึ่งที่ติดตามขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยก็ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน เพราะยามนี้เป็นยามโฉ่วแล้ว แต่กลับถูกองค์รัชทายาทตามตัวให้มารักษาคนผู้หนึ่ง พอเห็นว่าเป็นผู้ใดที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง พลันก็มีสีหน้าแตกตื่นขึ้นมา“องค์รัชทายาท...นี่คือว่าที่ชายาเอกจินอ๋องมิใช่หรือไร”“ถูกต้องแล้ว นางกลืนยาพิษเข้าไป รีบช่วยเร็วเข้า!” ยวิ๋นเหวินหรงตวาดสั่งเสียงเข้ม ดวงตายังจ้องผู้ที่กลืนยาพิษเข้าไปอย่างไม่ยอมละสายตา นางต้องไม่ตาย“ยาพิษ!” หมอหลวงตกใจจนสะดุ้งเฮือก“เร็ว! รีบช่วยชีวิตนาง ถ้านางตาย ข้าจะตัดหัวเจ้า!”“พ่ะย่ะค่ะ” ร่างชราลนลานเข้าไปตรวจชีพจรของจางหานเฟิ่ง เห็นนางมีสภาพไม่ดีนัก ทุรนทุราย ทรมาน แล้วหมอหลวงก็หันมาคุยกับองค์รัชทายาทอย่างกลัวๆ กล้าๆ แม้จะเป็นการขอร้องที่แสนอุกอาจ ทว่าจำเป็น “ยาพิษอยู่ในกระเพาะอาหารของนาง นางต้องอาเจียนออกมา ทรงใช้กำลังภายในขับพิษในร่างของนางออกมาได้หรือไม่”ยวิ๋นเหวินหรงฟังเช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบบอกอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างเตียงในทันที เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายกำลังเกิดขึ้นในห้องพักของนางกำนัลที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตตำหนักที่แคว้นจ้าวจัดเตรียมให้เป็นสถานที่ต้อนรับราชทูตแห่งแคว้นเป่ย ยวิ๋นเหวินหรงขวัญกล้ายิ่งนัก นำนางมาซ่อนเอาไว้ที่นี่“จับนางขึ้นนั่ง!”หมอหลวงจับร่างที่อ่อนปวกเปียกให้ลุกนั่งโดยไว ใจลอยคว้างด้วยความกลัว ทำไมว่าที่ชายาเอกจินอ๋องถึงได้มาอยู่ที่นี่ ถ้าเกิดว่าที่ชายาเอกจินอ๋องสิ้นชีวิต คงได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ เพราะในค่ำคืนงานเลี้ยงนั้นชายชราเห็นกับตาว่านางรักใคร่กลมเกลียวกับจินอ๋องยิ่งนัก“นางกินยาพิษชนิดใดเข้าไปหรือพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก“ข้าไม่รู้...นางมียาพิษอยู่กับตัว และนางก็กลืนมันเข้าไป! นางยังเอายาถอนพิษโยนลงไปในน้ำและสาดทิ้ง” ยวิ๋นเหวินหรงใช้กำลังภายในผลักยาพิษให้ออกมาทางปากตามที่หมอหลวงแนะนำหมอหลวงฟังแล้วหันไปมองรอยเปียกชื้นที่อยู่บนพื้น ตอนที่ก้าวเข้ามาก็เห็นมันแล้ว และอาภรณ์ขององค์รัชทายาทก็เปียกเป็นบางจุด สีหน้าของชายชราย่ำแย่ยิ่งนัก เมื่อไม่มียาถอนพิษอันเป็นสิ่งสำคัญที่จะให้นางกินจางหานเฟิ่งกระอักเลือดออกมาคำโต แน่อยู่แล้วว่านางยังไม่อยากตาย แต่จำเป็นต้องทำ เพราะไม่แน่ใจว่าทางหอสุรากุ้ยฮวา พี่ชายบุญธรรม และจินอ๋อง จะรู้หรือไม่ว่าผู้ใดจับตัวนางไป นางกำลังพยายามพูดกับยวิ๋นเหวินหรงให้ไปหายาถอนพิษทั้งที่ก็มียาถอนพิษอยู่กับตัว สิ่งที่นางโยนลงไปในน้ำคือยาพิษและยาถอนพิษชนิดอื่น นางต้องเคลื่อนไหวก่อน นางกลัวที่จะถูกรังแกจนกลายเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของยวิ๋นเหวินหรงไป ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือไร นางมีชื่อเสียงของนางที่ให้ใครมาข่มเหงไม่ได้เช่นกัน ทางครอบครัวของนางนั้น...หลงจู๊คงจะดูแลเป็นอย่างดี“หอสุรากุ้ยฮวา...หอสุรากุ้ยฮวามียาถอนพิษ”ยวิ๋นเหวินหรงย่นหัวคิ้ว ฝ่ามือทั้งสองข้างยังคงแนบอยู่กับแผ่นหลังที่มีอาภรณ์ขวางกั้น เพราะไม่สามารถทำให้สตรีตรงหน้าเผยเนื้อตัวเปล่าเปลือยอย่างไม่ควรได้“หอสุรากุ้ยฮวา”“จริงสิ! หอสุรากุ้ยฮวา” ยวิ๋นเหวินหรงฟังแล้วคลายกำลังภายใน จากนั้นก็ลงจากเตียงโดยไว สองมือเอนร่างของจางหานเฟิ่งให้นอนลง และสั่งหมอหลวงด้วยน้ำเสียงดุดัน “ดูแลนางให้ดี!”“จะเสด็จไปยังหอสุรากุ้ยฮวาหรือพ่ะย่ะค่ะ ทรงรู้แล้วหรือว่าว่าที่ชายาเอกจินอ๋องกลืนยาพิษชนิดใดเข้าไป” หมอหลวงถามออกไปอย่างว่องไว ถูกพิษชนิดใดก็ต้องแก้ด้วยยาถอนพิษชนิดนั้น“เจ้า!” ยวิ๋นเหวินหรงหมุนตัวกลับมาจางหานเฟิ่งลืมตาขึ้น ร่างกายของนางรวดร้าวไร้เรี่ยวแรง แต่สติของนางยังแจ่มใส พอได้ยินเช่นนั้นก็พยายามพูดออกไปเพื่อให้ยวิ๋นเหวินหรงไปให้เบาะแสแก่ทางหอสุรากุ้ยฮวา เพราะยาพิษค้างคาวดำที่นางใช้นั้น ภายในเมืองหลวงแห่งนี้หาได้ยากยิ่ง ผู้ที่มียาพิษและยาถอนพิษชนิดนี้น่าจะมีแค่นางเพียงผู้เดียว“ค้างคาวดำ”หมอหลวงเข้าไปใกล้เตียงแล้วเอียงหูฟัง นางพยายามพูดขึ้นมาอีกขณะนิ้วขยุ้มชายกระโปรงเอาไว้เพราะรู้สึกทรมานเป็นอย่างยิ่ง“ค้างคาวดำ”“องค์รัชทายาท...ค้างคาวดำพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงได้ยินแล้วรีบหันไปบอกในทันใดยวิ๋นเหวินหรงมีสีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความโมโหสตรีตรงหน้า นางสมควรตายนัก แต่ให้ตายไม่ได้ เพราะทนไม่ได้จริงๆ“เจ้านี่มัน! เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ และข้าจะพาเจ้าไปยังแคว้นเป่ยด้วยให้ได้!” ยวิ๋นเหวินหรงประกาศออกมาน้ำเสียงเกรี้ยวกราดจริงจัง“หม่อมฉันจะแต่งงานกับจินอ๋อง หม่อมฉันจะเป็นชายาเอกจินอ๋อง”นางพึมพำ แม้น้ำเสียงจะเบาดุจขนนก ทว่าหนักแน่นดุจขุนเขา หมอหลวงที่อยู่ใกล้ที่สุดได้ยินแล้วถึงกับหน้าถอดสี เพราะกลัวและเกรงในกิตติศัพท์ของจินเยี่ยหยางอยู่ไม่น้อย ไม่แน่...อาจจะเกิดศึกสงครามระหว่างแคว้นจ้าวกับแคว้นเป่ยขึ้นมา“เตรียมรถม้า! ข้าจะพาคุณหนูจางกลับแคว้นเป่ยไปก่อน!” ยวิ๋นเหวินหรงไม่ยอมปล่อยสตรีผู้นี้ไป ทันทีที่ประตูเมืองถูกเปิดออก เขาจะพานางออกไปจากที่นี่“เอ่อ...ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงคัดค้านสีหน้าแตกตื่น “หากเคลื่อนย้ายว่าที่ชายาเอกจินอ๋องยามนี้ พิษอาจจะยิ่งกำเริบมากขึ้น”“เจ้า!” ยวิ๋นเหวินหรงไม่พอใจที่ถูกคัดค้าน“ทรงหายาถอนพิษมาก่อนเถิด อย่างไรวันมะรืนพวกเราก็จะเดินทางกลับแคว้นเป่ยกันแล้ว ยามนี้ยาถอนพิษเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดนะพ่ะย่ะค่ะ”“ก็ได้...เจ้าดูแลนางให้ดี”“พ่ะย่ะค่ะ”ยวิ๋นเหวินหรงจากไปทันทีที่พูดจบ ไม่ว่าทางหอสุรากุ้ยฮวาจะเรียกค่ายาถอนพิษค้างคาวดำเท่าไร เขาก็พร้อมที่จะจ่ายเงินนั้นออกไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม2 - ตอนที่ 10 เอาตัวรอด

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

จินหวังเฟย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม2 - ตอนที่ 10 เอาตัวรอด

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้