ตอน 5 แอบรัก
"นี่พวกเธอเล่นอะไรกัน !! ห้องเรียนเละเทะไปหมด" ครูใหญ่เดินผ่านมา เพราะมีคนไปฟ้อง พอมาถึงก็ไม่ถามว่าใครผิดใครถูกเห็นเพื่อนทุกคนน่วมหมดยกเว้นผิงหว่านกับอันยี้
"อันยี้!!เธอรังเพื่อนอีกแล้วสินะ!!"
"เปล่าซะหน่อย ก็เห็นๆกันอยู่ว่าหนูนั่งนิ่งๆ"อันนี้ปฏิเสธ
"งั้นก็คงเป็เธอสินะ!!"ครูใหญ่ชี้นิ้วไปหาผิงหว่าน เพราะเพื่อนๆในห้องส่งสายตาว่าเป็เธอที่รังแกคนอื่น
"ตามมาที่ห้องพักครู"ครูใหญ่สุดเหี้ยบดุผิงหว่านตัวแสบ
"ได้ยินว่าเด็กคนนี้เพิ่งมาเรียนวันแรกไม่ใช่หรอคุณเป็ครูประจำชั้นประสาอะไร ปล่อยให้เด็กทำร้ายร่างกายลูกคนอื่น "ครูใหญ่ทำเป็ดุครูประจำชั้นของเธอ เพื่อขู่นักเรียนผิงหว่าน
"เอาล่ะ นี่จะเป็แค่การตักเตือน หากมีอีกล่ะก็ฉันจะเรียกผู้ปกครองของเธอมาลงโทษด้วย" เด็กอ้วนวัย15ปีลุกลี้ลุกลนรีบขอโทษขอโพย
"งั้นหลังเลิกเรียนอยู่ทำความสะอาดห้องเรียนให้เรียบร้อย"ครูใหญ่ทำขึงขัง ทันทีที่ผิงหว่านเดินจากไป เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือปาดเหงื่อพูดคุยกับครูเล็กๆอย่างร้อนรน
"แย่แล้ว...." สีหน้าครูใหญ่ดูสิ้นหวัง
"จะทำยังไงดีล่ะถ้าพ่อของนักเรียนฟ่านจิ่นมี่มาเอาเื่ที่นี่ ไม่ยอมคุ้มครองโรงเรียนให้เราจะทำยังไงดี โรงเรียนของเราอยู่ได้เพราะมีผู้มีอิทธิพล คอยดูแล"ครูใหญ่พูดไปปาดเหงื่อไป
**********
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว 16.30 น.
"เห้อ... แบบนี้ฉันได้ผอมตายพอดี "ผิงหว่านถูกพื้นไปบ่นไป ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากนัก เหงื่อออกท่วมตัวซ่ก
"อะฮ่าาา"เสียงอันยี้ที่แอบอยู่หน้าประตูหลุดขำออกมา
"นั่นใครน่ะ!! ออกมานะ!! ถ้าไม่ออกมา...ฉันใช้ด้ามไม้กวาดตีจริงๆนะ" ผิงหว่านทำกล้าๆกลัวๆ เพราะเธอเปิดคลิปเสียงเื่เล่าสยองขวัญคลอไปด้วยในระหว่างที่เริ่มทำความสะอาดห้องเรียน
"ฉันเอง....ฉันเอง!!ยอมแล้ว... ฉันยอมออกมาแล้ว "
"เฮ้อ.... ใหมด... ฉันก็นึกว่าใคร"ผิงหว่านรู้สึกโล่งอกไปที
"ที่แท้เป็เธอนี่เอง "ผิงหว่านเดินเข้าหาอันยี้ดึงแขนของเธอหลบเข้ามาในห้องเรียน
"แล้วทำไมเธอยังไม่กลับบ้านล่ะ?? " ผิงหว่านพูดกระซิบกระซาบ
"มาทำอะไรที่นี่ ?"ผิงหว่านยืนค้ำเอวพูด
"จะกลับได้ยังไงล่ะ...ก็ฉันมาช่วยเธอนี่แหละ"อันยี้คนห้าวทิ้งกระเป๋าเป้ลบนโต๊ะอย่างไม่ถนอมของ
"ยังไงเธอก็เป็เพื่อนตัวอ้วนของฉัน...ฉันจะปล่อยให้เธอโดนลงโทษคนเดียวได้ยังไง" อันยี้โคตรพูดได้กินใจ แมนมาก แมนกว่าผู้ชายอีก
"เอามานี่!!ฉันช่วยทำความสะอาดจะได้เสร็จเร็วขึ้น... เราจะได้รีบกลับบ้าน "อันยี้ฟอร์มจัดรีบแย่งไม้กวาดจากมือผิงหว่าน
อันยี้ช่างเป็คนมีน้ำใจจริงๆ
พวกเขาทั้งสองคนทำความสะอาดไปเล่นสนุกไป... กว่าจะเสร็จก็เกือบจะมืดค่ำ
" ขอบคุณมากนะอันยี้... ฉันจะไม่ลืมเธอเลยพรุ่งนี้ฉันจะเอาขนมมาเยอะกว่าเดิมเพื่อตอบแทนที่เธอใจดีกับฉัน "ผิงหว่านโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มที่เป็เอกลักษณ์
"เื่เล็กน้อยน่า...ต่อไปถ้าเกิดมีใครรังแกหรือทำให้เธอไม่พอใจเธอไม่จำเป็ต้องออกหน้าเองหรอก"
"บอกฉันสิ !!พี่ใหญ่คนนี้แค่ฉันตวาดเสียงนิดเดียวไอ้คนพวกนั้นก็ถอยไปไกลแล้ว"
"ฮ่าๆขี้โม้จริงๆนะอันยี้"แม้ทั้งสองจะเดินแยกทางกันไปไกลเรื่อยๆ แต่ก็ยังะโคุยกันไม่หยุด
เช้าวันใหม่...
ณห้องเรียนห้องเดิม
ผิงหว่านมาเรียนแต่เช้า ก่อนใครเพื่อน
"เอ๊ะ!! นี่ขนมใคร??"
"ทำไมมาวางไว้ที่โต๊ะของฉัน"ผิงหว่านได้แต่คิดแล้วก็สงสัย
"งืม.... ฉันคิดว่าฉันมาเช้าแล้วนะเนี่ย...ยังมีคนมาเช้ากว่าฉันอีกเหรอ?" ผิงหว่านเกาหัวยิกๆ มองซ้ายมองขวาหน้าหลัง
"ฮรี่ๆ ไม่แน่หรอกเขาอาจจะวางผิดที่ก็ได้แต่ช่วยไม่ได้แฮะ อยากวางผิดที่ เอาไว้บนโต๊ะของฉันเองถือซะว่าให้ฉันก็แล้วกันนะ" ผิงหว่านทำสองจิตสองใจแต่ก็ฮุบขนมทั้งหมดนั้นไว้ในกระเป๋าตัวเองคนเดียว
ผิงหว่านทำตัวน่ารักชะมัดโดยที่เธอเองไม่รู้เลยว่า แจ้หลีกำลังแอบมองอยู่ห่างๆ...เขาพอใจมากที่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้ั้แ่ตอนเช้าตรู่
แจ้หลีผู้ที่ไม่กล้าสู้หน้าใคร...เริ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้าขึ้นมาเล็กน้อย...ใจที่ห่อเหี่ยวของเขาค่อยๆชื้นมื่นขึ้นมาทีละนิดทีละนิดมันเป็อย่างนี้ทุกๆวันอยู่สักระยะหนึ่ง
แม้ว่าตัวเองจะไม่ค่อยมีเงินก็ตามแต่...เพื่อได้ทำให้เธอมีความสุขแจ้หลี...ยอมที่จะเจียดเงินที่มีอยู่เล็กน้อยไปซื้ออาหารเช้าแสนอร่อยและขนมแบบที่เธอชอบมาวางที่โต๊ะของเธอในทุกๆเช้า
กระทั่งผิงหว่านเริ่มเกิดความสงสัยและอยากรู้ว่าใครเป็คนแอบเอาขนมมาวางที่โต๊ะของเธอทุกวันกันแน่เริ่มแรกเธอก็คิดว่าเขาอาจจะวางผิดโต๊ะแต่บ่อยครั้งเข้าเธอชักเริ่มแน่ใจว่าต้องมีคนแอบเอามาให้เธอโดยเฉพาะแน่
"ใช่!!! ฉันก็คิดว่าคนๆนั้นน่าจะชอบเธอนะ"อันยี้เองก็สงสัย เธอคอยพูดเสริมให้เพื่อนสาวตัวอ้วนมีความมั่นใจเพิ่มขึ้น
"เธอคิดแบบนั้นจริงๆหรออันยี้...?"
"ั้แ่เล็กจนโตไม่มีใครชอบฉันเลยนะ"ผิงหว่านพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวังพร้อมใช้มือลูบหน้าท้องเบาๆ
"เธออย่าพูดเว่อร์เกินไปได้ไหม...จะไม่มีใครชอบเธอได้ยังไง...ผิงหว่านเพื่อนของฉันออกจะดูดีน่ารัก.... หนุบหนับ... เต็มไม้เต็มมือขนาดนี้"
"ถ้าฉันเป็ผู้ชายนะ... "
"ฉันพูดตรงๆเลยว่า!!! ฉันจีบเธอไปนานแล้ว "
"บ้าน่าอันยี้!! "
"ไม่จริงหรอก "ผิงหว่านเขินอายใช้มือออกแรงทุบตีอันยี้เบาๆ
"โอ๊ะโอ๊ย!!! มือหนักไปหรือเปล่า... ฉันเจ็บนะ"
"เบามือหน่อยสิ"
"ผิงหว่าน....เธอยังเห็นฉันเป็เพื่อนอยู่ใช่ไหมเนี่ย"
"ขอโทษๆๆ ไม่ได้ตั้งใจน่ะ"
"เหอะท่าทางเหมือนจะโกรธเคืองอะไรฉันมาั้แ่ชาติปางก่อนนะ"อันยี้บ่นมุบมิบ
พวกเธอพูดกันไปกันมาอยู่ดีๆก็มองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา สองคนนี้ศีลเสมอกันจริงๆ
บ้าบอคอแตกไปด้วยกัน
"เอาอย่างนี้ไหมล่ะ....ฉันคิดว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องได้ขนมจากเขาอีกแน่ๆ"
"งั้นพรุ่งนี้ฉันจะแอบมาตอนเช้าๆฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายห้องไหนกันแน่ที่แอบปิ๊งเธอ"
"แผนนี้ดูจะเข้าท่านะ...ฉันเห็นด้วย อิอิ"ผิงหว่านกับอันยี้ทัชมือกัน
เช้าวันต่อมา่เวลาที่พวกเธอรอคอยก็มาถึง
เด็กสาวตัวแสบสองคน....ได้ซุ่มอยู่รอจับตาดูว่าเป็ใครกันแน่กระทั่งได้รู้ว่าที่จริงแล้วคนที่แอบซื้อขนมมาวางไว้ที่โต๊ะของเธอทุกวันคือ เด็กชายที่ได้ฉายาว่าไอ้โง่หัวเห็ดใครๆต่างก็เรียกเขาแบบนี้จนคนทุกคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่อว่าอะไร
ทุกคนเกือบจะลืมไปแล้วว่าเขานั้นยังมีตัวตนอยู่ในห้องเรียนแห่งนี้
"ฉันก็นึกว่าใคร...ที่แท้ก็เป็เขานี่เอง"
"เฮ้อ...อีตาซื่อบื้อนี่ !!"
"ผิงหว่าน.... เธอไม่ต้องไปสนใจเขานักหรอกเขาไม่คู่ควรกับเธอ"อันยี้ดึงแขนผิงหว่านออกไป
"อันยี้เธออคติเกินไปไหม...เขาดูน่าสงสารออก...ดูเสื้อผ้าของเขาสิเก่าซะไม่มีแค่เงินซื้อข้าวกินฉันคิดว่าเขาไม่น่าจะมีด้วยซ้ำ...แต่ทำไมเขาถึงมาซื้อขนมให้ฉันทุกวันล่ะ"
"ก็นั่นน่ะสิ ถามฉันแล้วฉันจะรู้ไหมทำไมไม่เข้าไปถามเขาซะเอง" อันยี้พูดชี้เป้าให้ผิงหว่าน
"ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆเลยนะ...อีกอย่างพวกเราก็ยังเป็เด็กกันทั้งนั้น...จะไปมีเงินที่ไหนมากมายมาซื้อของให้คนอื่น" ผิงหว่านพูดพึมพำออกมาแบบไม่รู้ตัว
หลังจากที่พวกเขายืนถกเถียงกันอยู่นานผิงหว่านกับอันยี้ตัดสินใจเดินเข้าไปถามแจ้หลีตรงๆ วินาทีนั้นเขาใแทบหัวใจจะวายต่อให้เขาจะพูดน้อยแค่ไหน ก้มหน้ามองต่ำแค่ไหนและพยายามจะเดินหนีขนาดไหนก็หนีไม่พ้นสองสาวตัวแสบนี่
"ตอบมานะ!! ทำไม!!! นาย...ถึงทำแบบนี้"ผิงหว่านทำขึงขังแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบจากปากเขา
"เห๊อะ!! ถ้าไม่ตอบ...ฉันจะจัดการนายและจะไม่พูดกับนายอีกต่อไป " ผิงหว่านเริ่มพูดจาขู่เข็ญเอาจริง
"พะ...เพราะฉันอยากขอบคุณเธอ...ที่ครั้งที่แล้วเธอปกป้องฉันจากการที่โดนคนพวกนั้นรังแก"
"ั้แ่นั้นเป็ต้นมาชีวิตของฉันเปลี่ยนไปมากฉันได้ใช้ชีวิตอยู่เงียบๆหลังห้องไม่มีใครกล้ามารังแกอีก เป็เพราะเธอแท้ๆเธอก็ถือว่าเป็ผู้มีพระคุณของฉัน"แจ้หลีพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
"นี่นายบ้าไปแล้วหรอ...ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะช่วยนายนะ....ที่ฉันทำลงไปเพราะฉันโมโหที่คนพวกนั้นทำของกินแสนอร่อยของฉันเสียหายยังไงล่ะอีกอย่างฉันไม่้าเป็ผู้มีพระคุณของใคร....ฟังดูเชยชะมัด "
"ต่อไปนายก็เก็บเงินไว้ซื้อของกินของใช้ของตัวเองเถอะ ไม่จำเป็ต้องซื้อของพวกนี้มาให้ฉัน"
"บ้านของฉันน่ะเป็ร้านค้า มีของกินเยอะมากไว้วันหลังฉันจะแบ่งขนมให้นายกินด้วยก็แล้วกัน"ผิงหว่านอยากตอบแทนน้ำใจของแจ้หลี....เพราะเธอนั้นรู้สึกสงสารแจ้หลีอย่างบอกไม่ถูก
ผิงหว่านผู้จิตใจดี มองโลกในแง่บวกเธอเลยเสนอตัวที่จะเป็เพื่อนกับแจ้หลีให้ได้โดยที่ไม่สนฉายาไอ้โง่หัวเห็ดที่ใครๆต่างประณามและตัดสินเขาจากภายนอก
เพราะเธอเข้าใจดีว่าการโดนดูถูกและการโดนผู้คนเหยียดหยามด้วยสายตามันรู้สึกแย่ขนาดไหน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ั้แ่เล็กจนโตเธอมักถูกคนรอบข้างดูถูกว่าเป็คนอ้วนบ้างไม่สวยบ้างถึงแม้ว่ามันจะแย่ขนาดไหนเธอก็เป็คนมองโลกในแง่ดีและพยายามไม่เอาใจไปผูกติดจนตัวเองกลายเป็คนที่ห่อเหี่ยวไร้ความสุขในชีวิต นั่นเป็ข้อดีของเธอ
"นายไม่ต้องห่วงนะ....ถ้านายไม่มีเพื่อน...ต่อไปนายก็มาเป็เพื่อนกับพวกเราสิ...ต่อไปนี้ฉันกับอันยี้จะคอยปกป้องนายเอง"คำพูดเหล่านี้เยียวยาหัวใจของแจ้หลีได้มากทีเดียว
เขาเริ่มแอบรักผิงหว่านมากขึ้นทุกวัน....ทุกวัน...ยิ่งได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้น...เขายิ่งได้ััความสดใส....ได้ััโลกใบใหม่ที่ทำให้เขารู้ว่าบนโลกนี้ยังมีแสงสว่างรอเขาอยู่
**********
ปี 2016เปิดเทอมใหม่วันแรก
พวกเขา เริ่มขยับขึ้นมาอยู่มัธยมปลายแน่นอนว่าวันนี้มีดาวดวงใหม่กำเนิดขึ้นที่โรงเรียนแห่งนี้ นั่นก็คือเทาหานตั้วหนุ่มสุดหล่อแสนเพอร์เฟค เป็ที่นิยมฮอตฮิตในกลุ่มสาวๆ ....ความหล่อของเขาไม่เป็รองใคร...มันแวววาวเป็ประกายราศีจับต้องราวเทพบุตรมาจุติ
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเทาหานตั้วคนนี้คือคนที่สาวๆใฝ่ฝันทุกครั้งที่เขาเดินผ่านหน้าใคร...ทุกคนก็ต้องเหลียวมองกันเป็แถบๆและแน่นอนว่ารุ่นพี่คนนี้ คือคนที่เจียงผิงหว่านตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นโดยที่คนไร้เดียงสาอย่างเธอไม่รู้เลยว่าความเ้าชู้และความเ้าเล่ห์ของเขาแพรวพราวขนาดไหน
ผิงหว่านคนซื่อของเรายอมเปลี่ยนแปลงทุกอย่างยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เป็จุดสนใจของรุ่นพี่...และเธอมุ่งมั่นหนักหนาที่จะเตรียมตัวสารภาพรักกับเทาหานตั้วรุ่นพี่ในดวงใจ
สำหรับแจ้หลีแล้ว เมื่อได้ยินข่าวคราวนี้เขารู้เลยว่าเวลาแห่งความสุขอยู่กับเขาได้ไม่นานนัก อยู่ดีๆผิงหว่านก็เริ่มตีตัวออกห่างจากแจ้หลี ไม่ค่อยชวนเขาไปทำอะไรตามใจชอบเหมือนเดิม
เพราะอะไรนะหรอเพราะผิงหว่านยุ่งอยู่กับการคิดแผนสารภาพรัก ในวันแห่งความรักที่จะมาถึงเร็วๆนี้...โดยแผนการแต่ละอย่างที่เธอคิด มีอันยี้เพื่อนสนิทคอยผลักดันอยู่เื้ั
"เอาเลยเพื่อนรัก "
"แบบนี้เจ๋งแจ๋ว สุดยอด เยี่ยมยอด"
"ไม่มีทางล้มเหลวหรอกทำดีขนาดนี้ยังไงซะเขาก็ต้องแพ้ให้กับความดีของเธอ"
"สู้สุดใจเพื่อน!!! ฉันอันยี้อยู่ข้างเธอเสมอ!!"
7K
