หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        แผนการของเหยาเหยาเริ่มขับเคลื่อนอย่างเป็นระบบ

        ตระกูลซ่งและจวนเป่ยกุยอ๋องร่วมมือกันปล่อยข่าวลือออกไป โดยอาศัยสถานการณ์ความไม่สงบในเมืองเซิ่งจิงเป็นฉากบังหน้า ว่าเป่ยกุยอ๋องตัดสินใจส่งบุตรชายตัวน้อย ‘เป้ยเฉินอัน’ ไปพำนักและเลี้ยงดูยังตำหนักนอกเมืองอันเงียบสงบ พร้อมทั้งระบุวันเดินทางและเส้นทางอย่างละเอียดถี่ถ้วน

        และแน่นอนว่า ข่าวลือนี้ย่อมแพร่สะพัดไปถึงหูของฉีจิ้งจงอย่างรวดเร็วตามที่เหยาเหยาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

        ‘ฉีจิ้งจงไม่มีทางปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดมือแน่’ เหยาเหยาประเมินสถานการณ์ในใจ ‘การเคลื่อนย้ายขบวนออกนอกเมือง ย่อมมีการอารักขาที่หละหลวมกว่าในจวนอ๋อง เขาต้องเลือกวางแผนลงมือชิงตัวระหว่างทางอย่างไม่ต้องสงสัย’

        ‘ทว่าในความเป็นจริง อันอันน้อยยังคงอยู่ในจวนอย่างปลอดภัย ภายใต้การดูแลคุ้มกันที่รัดกุมที่สุด... ส่วนขบวนรถม้าที่ออกเดินทางไปนั้น มีเพียงหุ่นไม้ล่อเป้ากับยอดฝีมือที่ปลอมตัวเป็นองครักษ์ พร้อมกับดักที่พวกเราเตรียมไว้ต้อนรับพวกมัน!’ ดวงตากลมโตของนางฉายแววเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

        ——————

        เมื่อวันเดินทางมาถึง ขบวนรถม้าหรูหราเคลื่อนตัวออกจากจวนเป่ยกุยอ๋อง มุ่งหน้าสู่ตำหนักนอกเมืองอย่างช้าๆ ภายนอกดูเหมือนขบวนเดินทางของตระกูลสูงศักดิ์ทั่วไปที่มีการอารักขาพอประมาณ เพื่อส่งบุตรหลานไปพักผ่อนต่างเมืองโดยไม่ให้เป็นที่สะดุดตาจนเกินไป

        ครั้นขบวนรถม้าเคลื่อนเข้าสู่แนวป่านอกเมือง ซึ่งเป็นจุดที่เหมาะแก่การซุ่มโจมตีที่สุด กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงนำโดยฉีจิ้งจง ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาบุกจู่โจมขบวนรถม้าอย่างรวดเร็ว!

        "ชิงตัวเด็กมาให้ได้!" ฉีจิ้งจงแผดเสียงสั่งการ ดวงตาทั้งสองข้างเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันคลุ้มคลั่ง "วันนี้คือวันที่ราชวงศ์เฉิงของเราจะได้กอบกู้เกียรติยศคืนมา!"

        กลุ่มคนร้ายพุ่งเข้าพังประตูรถม้า หมายจะคว้าตัวเด็กชาย ทว่าเมื่อเปิดออก… กลับพบเพียงหุ่นไม้สวมเสื้อผ้าหรูหราเลียนแบบเด็กน้อยเท่านั้น!

        "บัดซบ! นี่มันกับดัก!" ฉีจิ้งจงหน้าถอดสี อุทานเสียงหลงด้วยความตระหนก

        ในเสี้ยวอึดใจนั้นเอง เสียงกลองศึกดังกึกก้องสะท้านฟ้ามาจากทั่วทุกสารทิศ ทหารฝีมือดีของซ่งติ้งหย่วนและองครักษ์เงาของเป้ยจิ้งหานที่ซุ่มรออยู่ล่วงหน้า พลันกระโจนออกจากที่ซ่อน เข้าปิดล้อมกลุ่มคนร้ายไว้จนหนาแน่นประดุจกำแพงเหล็ก!

        ——————

        เป้ยจิ้งหานในชุดเกราะศึกสง่างาม นำทัพบุกเข้าฟาดฟันกลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงด้วยตนเอง ขณะที่ซ่งติ้งหย่วน แม่ทัพใหญ่ผู้เจนศึก คุมกำลังอีกด้านหนึ่ง ปิดตายเส้นทางหนีทุกช่องทางอย่างแน่นหนา

        การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงศาสตรากระทบกันดังกังวาน ผสานกับเสียงโห่ร้องก้องป่า แม้กลุ่มกบฏจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและต่อสู้อย่างถวายหัวไม่กลัวตายด้วยความคลั่งในอุดมการณ์ แต่ก็มิอาจต้านทานกองกำลังทหารที่เตรียมการมาอย่างเหนือกว่าได้ ในที่สุดพวกมันก็ทยอยล้มตายและถูกสยบลงทีละคน

        เหยาเหยาซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในจุดที่ปลอดภัย มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งและเยือกเย็น ‘ทุกอย่างเป็นไปตามแผน’ นางคิด ‘พวกมันติดกับอย่างสมบูรณ์ เพราะความมั่นใจเกินเหตุว่าจะชิงตัวอันอันได้ง่ายๆ ความประมาทนี่แหละคือจุดอ่อนร้ายแรงที่สุดที่ข้าใช้เล่นงานพวกมัน’

        ‘แต่ฉีจิ้งจงคนนี้ไม่ธรรมดา’ นางจับจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มที่กำลังพยายามตีฝ่าวงล้อมอย่างไม่วางตา ‘คนที่ซ่อนตัวรอดพ้นหูตาทางการมาได้ถึงสามสิบปี ย่อมมีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่สูงลิ่ว ต้องระวังไม่ให้เขาหนีไปได้’

        ฉีจิ้งจงเมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกผันและตกเป็นรองอย่างสิ้นเชิง ก็พยายามใช้ยอดฝีมือเปิดทางเพื่อตีฝ่าวงล้อมหลบหนี

        เป้ยจิ้งหานไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย พุ่งตัวเข้าประชิดทันที ดาบคมกริบปะทะกันเสียงดังสนั่นสะท้านหู

        "ฉีจิ้งจง! ยอมจำนนเสียเถอะ!" เป้ยจิ้งหานตวาดกร้าว "กบฏอย่างพวกเจ้าจบสิ้นลงแล้ว!"

        "ฮ่าๆๆ!" ฉีจิ้งจงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แม้จะถูกล้อมกรอบไว้ทุกด้าน "คิดว่าจับข้าได้แล้วเรื่องจะจบอย่างนั้นหรือ? เจ้าเด็กทรยศ! เจ้าไม่มีวันรู้หรอกว่า เบื้องหลังของข้ายังมี..."

        ยังไม่ทันสิ้นประโยค ฉีจิ้งจงอาศัยจังหวะที่องครักษ์รอบข้างเบี่ยงเบนความสนใจ สลัดหลุดจากการพัวพันแล้วพุ่งตัวกระโดดลงจากหน้าผาริมทางหนีหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังก้องสะท้อนอยู่ในหุบเขา

        ——————

        แม้จะสามารถกวาดล้างกบฏราชวงศ์เฉิงได้เกือบทั้งหมดและจับกุมผู้รอดชีวิตไว้ได้หลายคน ทว่าหัวโจกอย่างฉีจิ้งจงกลับหนีรอดไปได้อย่างน่าเสียดาย

        และจากการเค้นสอบปากคำเชลยศึก ความจริงอันน่าตระหนกตกใจก็ถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด

        "ฉีจิ้งจง... ไม่ได้ลงมือเพียงลำพัง" เชลยคนหนึ่งเอ่ยปากสารภาพด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "เบื้องหลังของเขา มี 'แคว้นเป่ยเหลียง' ทางเหนือคอยหนุนหลัง! พวกมันต้องการให้ต้าเหยียนเกิดความระส่ำระสายภายใน เพื่อหาโอกาสยกทัพเข้ารุกราน! พวกมันจึงสนับสนุนทั้งเงินตราและกำลังคนให้ฉีจิ้งจงก่อกบฏปั่นป่วนราชสำนัก!"

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเป้ยจิ้งหานและเหยาเหยาก็พลันเคร่งเครียดขึ้น เรื่องนี้บานปลายใหญ่โตเกินกว่าที่คาดไว้มาก มันไม่ใช่เพียงแค่กลุ่มกบฏคลั่งลัทธิกอบกู้ราชวงศ์ธรรมดาๆ แต่มีมหาอำนาจต่างแคว้นคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง หวังใช้ความขัดแย้งภายในเป็นสะพานทอดสู่การยึดครอง!

        ‘แคว้นเป่ยเหลียง...’ เหยาเหยาขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดอย่างจริงจัง ‘ช่างเจ้าเล่ห์นัก พวกมันไม่ยอมส่งกองทัพมาปะทะโดยตรง แต่เลือกใช้กบฏราชวงศ์เฉิงสร้างความวุ่นวายปั่นป่วนจากภายใน รอจนกระทั่งต้าเหยียนอ่อนแอลงจากศึกสายเลือด แล้วค่อยฉวยโอกาสยกพลบุกเข้ามา นี่มันแผนตลบหลังทลายจากภายในสู่ภายนอกชัดๆ!’

        ‘นี่คือศึกครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมา’ นัยน์ตาของนางทอประกายเด็ดเดี่ยว ‘แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีที่พวกเรารู้เท่าทันแผนการของพวกมันตั้งแต่เนิ่นๆ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งย่อมชนะร้อยครั้ง... ข้าจะต้องช่วยพี่หานและครอบครัววางแผนรับมือ ทั้งกับฉีจิ้งจงที่ยังลอยนวลและแคว้นเป่ยเหลียงตัวร้ายนั่นให้ได้’

        เป้ยจิ้งหานเอื้อมมือมากุมมือบางของภรรยาไว้แน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่ว่าศัตรูจะเป็นเพียงกลุ่มกบฏหรือแคว้นใหญ่เพียงใด ข้าก็จะปกป้องครอบครัวของเราไว้ให้ได้"

        ——————

        ค่ำคืนนั้น บรรยากาศในห้องประชุมหารือของครอบครัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเคร่งขรึม

        "การที่แคว้นเป่ยเหลียงหนุนหลังฉีจิ้งจงเช่นนี้" ซ่งจิ้งอันเอ่ยสรุปด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ย่อมหมายความว่านี่ไม่ใช่เรื่องกบฏภายในแผ่นดินธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นภัยความมั่นคงจากศัตรูภายนอกที่จ้องทำลายต้าเหยียน เรื่องนี้เราต้องรีบรายงานต่อราชสำนักโดยด่วนที่สุด"

        เป้ยจิ้งหานพยักหน้าเห็นด้วย "ฉีจิ้งจงหนีไปได้ แถมยังมีเป่ยเหลียงคอยหนุนหลัง เขาจะยังคงเป็นภัยคุกความที่ร้ายกาจต่อไป ทั้งต่อตัวอันอันและต่อแผ่นดินต้าเหยียน พวกเราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง"

        เหยาเหยาที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เริ่มครุ่นคิดอย่างหนัก ‘เรื่องราวบานปลายกลายเป็นศึกสงครามระหว่างแคว้นไปเสียแล้ว’

        ‘แต่อย่างน้อยที่สุด ในรอบนี้เราก็ปกป้องอันอันไว้ได้อย่างปลอดภัย และรู้ตัวตนของศัตรูที่แท้จริง’

        ‘ในเนื้อเรื่องเดิมของนิยาย ไม่มีเอ่ยถึงแคว้นเป่ยเหลียงเลยสักนิด’ นางตระหนักได้ ‘ทุกอย่างหลังจากนี้คือหน้ากระดาษเปล่าที่ข้าต้องเขียนมันขึ้นมาเอง... แต่ก็ช่างปะไร ในเมื่อข้ามีครอบครัว มีพี่หาน มีสติปัญญา และยังมีระบบคอยช่วยเหลือ พวกเราจะต้องฝ่าฟันวิกฤตนี้ไปด้วยกัน เหมือนอย่างที่ผ่านมาให้ได้!’

        ——————

        เมื่อกลับมาถึงเรือนนอน เหยาเหยารีบตรงเข้าไปหาอันอันน้อย ช้อนร่างลูกน้อยขึ้นมากอดไว้แนบอก น้ำตาแห่งความโล่งใจรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตา

        ‘ลูกแม่ปลอดภัยดี...’ นางพร่ำบอกตัวเองในใจ ‘แผนล่อเสือออกจากถ้ำสำเร็จลุล่วง อันอันไม่ต้องเผชิญกับอันตรายเลยแม้แต่น้อย... ดีเหลือเกินที่ข้าตัดสินใจไม่เอาลูกไปเป็นเหยื่อล่อจริงๆ แต่เลือกใช้หุ่นไม้แทน’

        เป้ยเฉินอันที่เพิ่งตื่นตาใสแป๋ว เมื่อเห็นมารดาก็คลี่ยิ้มกว้าง พลางยื่นแขนเล็กๆ มาโอบรอบลำคอของนาง "ท่านแม่! ข้าคิดถึงท่านแม่ที่สุดเลยขอรับ!"

        "แม่ก็คิดถึงอันอันจ้ะ" เหยาเหยาฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มของลูกน้อย สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ

        เป้ยจิ้งหานเดินเข้ามากอดประคองทั้งสองแม่ลูกไว้ในอ้อมแขนอันอบอุ่น "วันนี้เจ้าวางแผนได้ยอดเยี่ยมมากเหยาเหยา เจ้าปกป้องอันอันไว้ได้โดยไม่ต้องให้เขาเผชิญความเสี่ยงใดๆ เลย เจ้าคือภรรยาและท่านแม่ที่เก่งกาจที่สุด"

        เหยาเหยายิ้มบางๆ ซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามี

        ‘ใช่แล้ว’ นางคิดด้วยความภูมิใจ ‘ข้าไม่ได้เป็นเพียงคุณหนูที่คอยรับการคุ้มครองอีกต่อไปแล้ว แต่ข้าได้เติบโตขึ้นเป็นมารดาที่พร้อมจะปกป้องลูกรัก... และไม่ว่าศึกกับแคว้นเป่ยเหลียงที่อยู่เบื้องหน้าจะหนักหนาสาหัสเพียงใด ข้าก็จะปกป้องครอบครัวนี้ไว้ด้วยชีวิต!’