ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   อี้เฉินที่กลับมาถึงที่พักของตน เขาครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ๆ จริงๆ ตัวเขาอยากไปแคว้นปัญจธาตุเพื่อค้นหาสมบัติล้ำค่าของเทพผู้ล่วงลับ

ที่ตัวเขาได้ข้อมูลมา แต่ตอนนี้น่าจะยังไม่เหมาะที่จะไปค้นหาของล้ำค่าของเทพผู้ล่วงลับ

อี้เฉินจึงคิดที่จะเตรียมเข้าไปฝึกฝนภายในมรดกสำนักเซียนก่อน หากพลาดโอกาสนี้คงน่าเสียดาย ตอนนี้เขาอยากแข็งแกร่งขึ้นไปหลายๆ

เท่าเพื่อจะได้ปกป้องตัวเองได้ หากมีใครรู้ว่าในกายาเขามีอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ ที่มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง อยู่ละก็ตัวเขาคงไม่อาจปกป้องตัวเองได้

ส่วนสระเลือดสัตว์อสูรบรรพกาลตัวเขาไม่ได้สนใจมันอีกต่อไป เลือดภายในกายาของเขาเปลี่ยนแปลงจนอยู่ในระดับเทียบเท่าผู้สูงส่งไปแล้ว

หากตัวเขาเข้าไปดูดซับเลือดบรรพกาลคงจะมีผลไม่มากกับตัวเขาเท่าที่ควร

อี้เฉินใช้เวลาทั้งหมดพยามที่จะเพิ่มประสบการณ์ความรู้ของเขา ตัวเขายังไม่ได้เลื่อนขั้นพลังเป็น วีรชนระดับปลาย

หากเข้าร่วมงานประลองสงครามร้อยแคว้นทั้งแบบนี้ตัวเขาไม่อาจรอดไปรอบลึกๆ ได้แน่

   จากข่าวที่อี้เฉินได้ฟังมาจากพวกศิษย์ภายในสำนักเซียน การประลองจะเป็นการขึ้นต่อสู้ต่อเนื่อง ไม่มีการหยุดพัก

จนกว่างานประลองจะจบลง มีเพียงช่วงเวลาพักแค่ช่วงที่ไม่ได้ขึ้นประลองเท่านั้น ที่จะพักฟื้นปราณพลังได้ ซึ่งเวลานั้นน้อยเกินไป

หากขั้นพลังย่อยห่างกันการต่อสู้จะยากลำบากมากยิ่งขึ้น อาจสูญเสียปราณพลังจนสู้ต่อไม่ได้

   อี้เฉินเริ่มกลับไปฝึกควบคุมปราณพลังให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น ยิ่งควบคุมปราณพลังได้ลึกล้ำมากเท่าไหร่การโจมตีของ

ตัวเขาก็จะรุนแรงขึ้นเท่านั้น อี้เฉินฝึกควบคุมปราณพลังอยู่ภายในถ้ำส่วนตัวอยู่นาน ภายในถ้ำส่วนตัวของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง

หากไม่มีค่ายกลป้องกันถ้ำของเขาน่าจะพังทลายลงไปแล้ว

ปราณพลังที่ตัวเขาฝึกควบคุมผ่านไป 6วันมันก็เริ่มที่จะเชื่องช้าการพัฒนายิ่งต่ำลง เหมือนตัวเขาเจอกับคอขวดไม่อาจข้ามผ่านจุดนี้ไปได้

ยิ่งเขาอยากควบคุมปราณพลังให้ลึกล้ำมากเท่าไหร่มันยิ่งยากขึ้นไปเท่านั้น

อี้เฉินนั่งปิดขั้นพลังอยู่กับตัวเองนับ10วันก่อนที่เขาจะลืมตาตื่นขึ้น ตัวเขาไม่อาจข้ามผ่านช่วงนี้ไปได้เหมือนการฝึกของเขา

ถึงคอขวดยังไม่สามารถทะลวงข้ามไปได้ หากยังฝึกแบบนี้ต่อไปคงเสียเวลาไปมาก

   อี้เฉินจึงตัดสินใจเลือกที่จะไปยังมรดกของสำนักเซียน ที่นั่นอาจจะช่วยขัดเกลาการฝึกของเขาได้บ้าง

อี้เฉินเดินลัดเลาะไปที่วังวิหารสีทองขนาดใหญ่ทันที เมื่อก่อนเขาเคยเห็นวังวิหารนี้แต่ไกลๆ รอบๆ

เต็มไปด้วยเปลวเพลิงปิดล้อมป้องกันวิหารแห่งนี้ไว้ วิหารแห่งนี้ตั้งอยู่บนเขาที่แยกตัวออกไปจากยอดเขาหลัก

ต้องอาศัยเดินลัดเลาะเข้าไปตามทางเดินเล็กๆ ยอดเขาถูกกางอาณาเขตห้ามบินไว้ ไม่สามารถบินทะยานได้

   อี้เฉินใช้เวลาเดินทางอยู่1ชั่วยามกว่าจะถึงยอดเขา รอบๆ เหมือนเป็นเพียงลานโล่ง ใจกลางมีวิหารเก่าแก่โบราณอยู่หลังหนึ่ง

ทางเข้ามีประตูมิติเคลื่อนย้ายน่าจะเป็นมิติแยกตัวอยู่ด้านใน

หน้าวังวิหาร มีจอมยุทธ์ 3คน พวกเขามีท่าทีอิดโรยศูนย์เสียปราณพลังไปเป็นจำนวนมาก กำลังนั่งปิดขั้นพลังฟื้นฟูปราณพลังที่สูญเสียกลับมา

อี้เฉินครุ่นคิด พวกเขาเจอกับอะไรภายในมรดกสำนักเซียนกันแน่ หรือภายในมรดกสำนักเซียนจะมีการทดสอบอยู่

อี้เฉินเข้าไปภายในวังวิหารทันที ตัวเขาอยากรู้ภายในมรดกสำนักเซียนมีอะไรอยู่กันแน่ ถึงทำให้คนพวกนั้นหมดปราณพลังไปมากขนาดนี้

อี้เฉินก้าวเท้า เข้าไปภายในวังวิหารทันที ที่เข้าไปตัวเขาเหมือนหลุดมาอีกที่หนึ่ง ราวกับตัวเขาเข้ามาอยู่ในสวนสมุนไพรขนาดใหญ่

รอบๆ เต็มไปด้วย พืชพรรณนานาชนิด มีสมุนไพรขึ้นอยู่โดยรอบประปราย มิติแห่งนี้อุดมสมบูรณ์อย่างมาก

เหมาะแก่การเจริญเติบโตของสมุนไพร หรือว่าที่นี่จะเป็นสวนสมุนไพรของสำนักเซียน อี้เฉินที่เห็นต่างตกตะลึง ไกลๆ

เขามองเห็นแปรงสมุนไพร ขึ้นอยู่แต่มันไกลมาก

ตัวเขาที่เห็นต่างตาลุกวาวคิดจะมุ่งหน้าไปทางทิศที่แปรงสมุนไพร ถูกปลูกอยู่

แต่ทันที ที่ก้าวเท้าเดินออกไปร่างกายกลับเจอกับแรงกดดันอย่างรุนแรง เหมือนร่างทั้งร่างถูกบางอย่างกดดันไม่ได้ขึ้นเข้าไป

ร่างกายเหมือนมีน้ำหนักราวหมื่นจิน การจะก้าวเดินแต่ละก้าวช่างยากลำบาก แรงกดดันพยามจะถีบให้ถอยหลังตลอดเวลา

ไกลๆ อี้เฉินเห็น ปาโม่จือ ลูกศิษย์เจ้าสำนักปราณโลหิต เหมือนเขาจะพยามเข้าไปเก็บสมุนไพรต้นหนึ่ง ปราณพลังของปาโมจือ

นั้นหดหายไปเป็นอย่างมาก ทันทีที่ปาโม่จือ หยิบสมุนไพรต้นนั้นได้ ตัวของปาโม่จือก็หมดแรง ถูกแรงกดดันถีบให้ออกมาด้านนอกอย่างไว

"อ๊ากๆ ไม่ๆ"เขาตะโกนด้วยความเสียดาย

    อี้เฉินที่เห็นถึงกับหนังตากระตุก แรงที่กดดันเข้ามานั้นรุนแรงมาก ยิ่งเข้าไปลึกมากเท่าไรยิ่งถูกดันให้ถอยหลังมากเท่านั้น

อี้เฉินครุ่นคิดตัวเขาไปไม่ถึงแปรงสมุนไพรเป็นแน่ จึงเปลี่ยนแผน ก่อนจะมองไปรอบๆ

ก่อนจะเจอกับสมุนไพรต้นหนึ่งมันอยู่ไกลกว่าที่ปาโม่จือเก็บไปได้อยู่ระยะหนึ่ง เขาตรงดิ่งไปที่นั่นทันที หนึ่งการก้าวเดินออกไป

เต็มไปด้วยแรงกดดัน เขาใช้เวลาเดินแต่ละก้าวราวๆ 3ลมหายใจ อี้เฉินสังเกตหลายๆ คนใช้ปราณพลังห่อหุ้มกายยาเพื่อเดินเข้าไป

     แต่ตัวเขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาใช้กายาที่มีฝ่าเข้าไปตรงๆ ถึงจะต้องรับกับแรงกดดันมากก็ตามแต่ก็ช่วยในการฝึกฝนกายาได้ดี

เขาใช้เวลาไปถึง3วันก่อนจะเก็บสมุนไพร ระดับ ศักดิ์สิทธิ์มาได้1ต้น

เขาเดินไปได้อีกร้อยลมหายใจ ก่อนพลังกายาของเขา จะหมดลง ตัวเขาถูกดีดออกมาอย่างแรงออกไปนอกวังวิหารทันที

อี้เฉินถึงกับถอนหายใจ"ก่อนจะพูดพึมพำ เหตุใดมันถึงยากเช่นนี้"
ทันที ที่เขาถูกดีดออกมา เขาไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่านั่งปิดขั้นพลัง สะสมประสบการณ์ความรู้ต่อทันที ระหว่างที่พลังกายาฟื้นฟู

หากเขาทนแรงต้านที่กดดันเข้ามาได้ เป็นไปได้ที่เขาจะไปถึงแปรงสมุนไพร

อี้เฉินใช้เวลาฟื้นฟูพลังกายาไป3วัน ก่อนที่ตัวเขาจะเข้าไปภายในวังวิหาร อีกครั้ง
คราวนี้เขาเดินเข้าไปได้ไกลขึ้นถึง 1000ก้าว ก่อนที่จะถูกดีดออกมา

จอมยุทธหลายๆ คนไม่ย่อท้อพวกเขาต่างพยามจะเข้าไปให้ไกลกว่าคนอื่นๆ

ต่างพากันพูดคุย ข้าเข้าไปได้ "1100ก้าวแล้ว แถมได้สมุนไพรมีอีก2ต้น"

"ข้าพึ่งได้ 900กว่าก้าวเอง"

ปาโม่จือยิ้ม ก่อนจะเอ่ยพูด "ข้าได้ 1200ก้าวแล้ว มาแข่งกันดีกว่าใครจะไปได้ไกลกว่ากัน"

อี้เฉินได้ยินถึงกับส่ายหัว

.............เวลาไหลผ่านไป2เดือน

พวกเขาใช้เวลาไปกับการเข้าๆ ออกๆ ภายในวังวิหารอยู่เเบบนั้นหลายๆครั้ง บางคนเริ่มเดินไปได้ถึง 3000ก้าว

    อี้เฉินที่ไม่ได้ใช้ปราณพลังในการเดินทำให้ตัวเขาไปไม่ได้ไกลเหมือนคนอื่นๆ อยู่ที่2500ก้าว
หากเขาคุ้นชินกับแรงกดดันอี้เฉินมั่นใจเขาจะสามารถเดินไปได้ไกลกว่านี้

อี้เฉินเดินเข้าไปภายในวังวิหารอีกครั้ง ร่างกายของเขา เริ่มปรับตัวกับแรงกดดันภายในนี้ได้ กายาของเขาไม่สั่นเทิ้มอีกต่อไป

หลายๆ คนที่เห็นวิธีการฝึกของอี้เฉิน พวกเขาถึงกับส่ายหัวมันเสี่ยงเกินไป"เจ้าอยากตายหรือไงไม่ขับเคลื่อนปราณพลังป้องกันกายา"
อี้เฉินเพียงส่งยิ้มให้ ชิงอี้ก่อนจะเดินต่อไป

ชิงอี้ถึงกับส่ายหัว กับการกระทำของอี้เฉิน แต่ก็ต้องยอมรับอี้เฉินมาถึงได้ขนาดนี้ก็ไม่เลวแล้ว

ซีเผิงที่เห็นอี้เฉินเดินผ่านภายใต้แรงกดดันมาได้ถึง 2500ก้าวก็ถือว่าบ้ามากแล้วแม้แต่ตัวเขาที่มีกายาแข็งแกร่งยังไม่อาจเทียบเท่าอี้เฉินได้