“ฝ่าา ซินเฟย เป็สนมของจางหลงฮ่องเต้มาก่อน”
“ข้าหาสนใจไม่ เ้า จะเป็ของใครมาก่อน ข้าไม่เคยสนใจเพียงแต่มีเ้าอยู่ข้ามีอะไรด้อยกว่าเขาหรือ แคว้นเหลี่ยงยิ่งใหญ่ ที่สุดในสามแคว้น ข้ามไม่มีทางปล่อยให้เ้าต้องขายหน้าผู้อื่นข้าแต่งตั้งเ้าเป็ฮองเฮาข้างกายข้าผู้เดียว”
“ฝ่าาซินเฟยไร้วาสนา”
“เ้ายังอาวรณ์เขาอยู่ใช่หรือไม่หากเ้ารับปากว่าจะอยู่ข้างกายข้า ข้ายินดีถอนทัพกลับ แคว้นเหลี่ยงหากเ้าดื้อดึงข้าอาจคิดทบทวนเสียใหม่ยกทัพ บุกเข้าสู้แคว้นฉิน เข้าตีแคว้นฉินให้ย่อยยับ เพื่อเ้าจะได้ไตร่ตรองเสียใหม่”ซินเฟยหลับตาลงช้าๆ
“ฝ่าาโปรดไตร่ตรอง แล้วสัญญาหมั้นหมายระหว่างเรา ฝ่าาลืมเลือนมันไปแล้วหรือ”อิ๋นเซียงโพลงขึ้น จิวซัวถอนหายใจ
“ตี้หรวนพาอิ่นเซียงไปรอข้า”ตี้หรวนลากอิ๋นเซียงออกไป อิ๋นเซียงหน้าเง้า
“หากฝ่าายื่นคำขาดเช่นนี้ซินเฟยเห็นทีจะต้องหนีอีกครั้ง ฝ่าาไร้เหตุผลเช่นนี้ไม่ต่างจากฮ่องเต้แคว้นฉินจางหลงแม้แต่น้อย”จิวซัวส่ายหน้าไปมา สายตาเศร้าสร้อยมาคว้ามือซินเฟยมากุมไว้
“ข้าไม่ฝืนใจเ้าแล้ว ข้าเพียงแค่ ้าให้เ้าเคียงข้างข้าเท่านั้น”ยอมง่ายดายไม่มีข้อต่อรองดึงมือซินเฟยเข้าไปข้างใน
“เ้าแค่อยู่ที่นี่กับข้า ยอมอยู่กับข้า ได้ไหม”ซินเฟยยิ้มบางๆ ไม่ได้ต่อคำใด
ตำหนักเย็น
“ย่าหนานได้โปรด คนผู้นั้นพากุ้ยเฟยของข้าไปที่แห่งใดกัน”
ไฝ่าาคนผู้นั้นฐานะไม่ธรรมดาหากฝ่าาจะพิจารณาให้ดีจะรู้ว่าเขาเป็ถึงฮ่องเต้ของแคว้นเหลี่ยง”
“ฮ่องเต้แคว้นเหลี่ยง ข้าพลาดไปเช่นนั้นหรือ”
“พลาดหรือไม่อยู่ที่ความจริงใจของฮ่องเต้ในตอนนี้ซินเฟย ไม่ได้ เลือกฮ่องเต้แคว้นเหลี่ยงแต่นางเพียงแค่น้อยใจที่การกระทำของฮ่องเต้ที่ผ่านมา”
“ย่าหนานท่านเห็นความจริงใจของข้าหรือยัง”
“เื่ราวต่างๆ ในวังหลังหากใช้ตามองมักจะผิดพลาด เพราะคนที่บงการจงใจให้ทุกอย่างบิดเบือน แต่หากฮ่องเต้ใช้ใจมองจะเห็นความซับซ้อนได้ไม่ยาก”
“จางหลง ซาบซึ้งน้ำใจของย่าหนาน”แต่เดิมมีเพียงย่าหนานเท่านั้นที่จะสั่งสอนเขาเช่นนี้
วังหลวงแคว้นฉิน
“ฝ่าาถนอมพระวรกายด้วยเครื่องเสวยเย็นชืดหมดแแล้ว เสี่ยวซานนำไปเปลี่ยนมาให้ใหม่”
“ข้ากำลังวางกลยุทธ์ในการชิงตัวซินเฟย จิวซัวผู้นั้นเป็ถึงฮ่องเต้แคว้นเหลียง หากมัวแต่ชักช้าเกรงว่าเขาอาจอาศัยความเป็ฮ่องเต้ข่มเหงซินเฟย”เสี่ยวซานส่ายหน้าไปมา
“ฝ่าาอย่าทรงหักโหม หลายวันมานี้กินน้อยนอนน้อย เกรงว่าจะทรงพระประชวร”
“ใต้เท้าฟง คัดค้านการชิงตัวซินเฟย ไม่เห็นแก่ข้าบ้างเลยหรือไร” ท่านแม่ทัพรับคำสั่งโดยตรงจากใต้เท้าฟง อีกทั้งท่านอ๋องแปดเดินทางกลับสู่วังหลวง ตอนนี้เริ่มมีบทบาท ขุนนางเข้าคารวะมากหน้า คาดว่าไม่เกินพรุ่งนี้เห็นทีจะเข้าพบฝ่าาเป็แน่”จางหลงยิ้มเศร้าๆ
“แต่เดิม จางเย่าหยางอยู่ในส่วนของเขาทางเหนือปกครอง แทบนั้นไม่ก้าวก่ายวังหลวงเหตุใดจึง มาวังหลวงง่ายดาย”
“วันก่อนเข้าถวายพระพรไทฮองไทเฮา คนของเรารายงานว่าท่านอ๋องทรงร้อนรนเื่ทัพของแคว้นเหลี่ยงเช่นกัน”
“จางเย่าหยางกับข้าแต่เดิมก็ไม่กินเส้นกันนัก เสด็จพ่อจึงยกดินแดนทางเหนือให้ดูแล ไม่แน่ว่าการมาครั้งนี้ จะมาดี ด้วยเื่ทัพแคว้นเหลี่ยง”
“ฝ่าา เช่นนั้นจึงต้องระวังตัวให้มาก ศึกนอกศึกในวุ่นวาย วกวนเกรงว่าไม่อาจรับมือ”จางหลงถอนหายใจ
“ทุกอย่างล้วนกดดันข้า หากข้ายังเป็ข้าเช่นนี้ เ้าคิดว่าข้ายอมง่ายดายเช่นนั้นหรือ”เสี่ยวซานยิ้มกว้าง จางหลง กับเขาแทบจะเติบโตมาพร้อมกัน ทุกอย่างที่หล่อหลอมขึ้นมาเป็จางหลงล้วนสมบูรณ์แบบ ฮ่องเต้ผู้ให้ความสำคัญกับบ้านเมืองและราษฎร แคว้นฉินจึงมีวันนี้ได้ แต่ก็อดห่วงไม่ได้ในเมื่อเื่วังหลังจางหลงนับว่า อ่อนหัด
“อ๋องแปด ถวายพระพรฝ่าา” ร่างสูง ก้าวยาวๆ เข้ามาในตำหนักด้วยท่าที ผ่อนคลาย
“ลุกขึ้น การเดินทางราบรื่นดีไหม”
“ฝ่าา เกรงใจไปแล้ว จางเย่าหยาง มิได้อ่อนปลวกเปลียกเช่นนั้น ครั้งนี้ใต้เท้าฟงส่งข่าวเื่ทัพเหลี่ยงที่แข็งแกร่งไม่น้อยประชิดขายแดน แคว้นฉินข้าจึงหวังจะฟังคำตอบที่หนักแน่นจากฝ่าา”
“ข้าตอนนี้กำลังวางกลยุทธ์ในการรบ คาดว่าจะพร้อมในอีกไม่กี่วัน”จางเย่าหยางยิ้ม บางๆ นึกชื่นชม จางหลงในใจว่าช่างทำการรวดเร็วเหลือเกิน
“ทัพแคว้นเหลี่ยงแข็งแกร่งไม่น้อยอีกทั้ง ผู้นำทัพเป็ถึงฮ่องเต้แคว้นเหลี่ยงจิวซัว จึงสร้างความฮึกเหิมให้กับ เหล่าทหาร ครั้งนี้น้องอาสานำทัพร่วมรบ หวังว่า ฝ่าาจะประทานอนุญาต”
“รั้งอยู่ที่นี่สำเร็จราชการแทนข้าศึกนอกนั่นเป็ข้าจางหลงที่จะสะสางเพียงลำพัง”จางเย่าหยางตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินมีสิ่งใดเร่งด่วน กันแน่จางหลงถึงได้ยอมนำทัพด้วยตัวเองเช่นนี้
“ฝ่าาเกรงว่าจะเป็อันตราย”แม้ใจนึกว่าไม่ใช่กงการอะไรดีเสียอีกหากจางหลงจะเป็อะไรไประหว่างทำการรบ
“แคว้นฉินรุ่งเรืองยั่งยืนนับจากนี้ข้าหมดห่วง เื่บางเื่เป็ข้าที่ต้องสะสางเพียงลำพัง”จางเย่าหยางยิ้ม ในใจเริ่มวาดแผนการ จะเื่ใดของจางหลงก็ช่าง
2K
