ตอนที่ 13: เงาร่วมทาง
เสียงลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านยอดหอคอยของสถาบันหลวงเซนตารา อาน่อนนั่งอยู่ลำพังบนดาดฟ้าของหอพักชั้นหัวกะทิ แสงจันทร์ทอดเงายาวผ่านชายผ้าคลุมของเขา สะท้อนประกายสายฟ้าที่ยังหลงเหลืออยู่จากการฝึก
ในใจเขายังคงก้องคำพูดจากในห้องเงา…
“เ้าคือเงาของข้า… หรือข้าเองคือเงาของเ้า?”
อาน่อนหลับตา ลมหายใจช้าและสม่ำเสมอ — พลังสายฟ้ายังหมุนเวียนในร่าง เขารู้ว่าไฟสีฟ้านั้นยังหลับใหลอยู่ภายใน แต่มันกำลังขยับ เหมือนสัญชาตญาณของนักรบในเขากำลังปลุกบางสิ่งให้ตื่น
แล้วเสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นเื้ั
“เ้าชอบมาคนเดียวตรงนี้สินะ”
อาน่อนลืมตา — ดวงตาสีเงินเฉียบคมของเซเรน่า ไวโอเล็ต เงาสะท้อนของจันทร์อยู่ในม่านตาสีฟ้าของเธอ เธอเดินมานั่งข้างเขาอย่างเงียบเชียบ ชายผ้าคลุมของเธอพลิ้วไปตามสายลม
เธอไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก แค่นั่งมองฟ้าเงียบๆ ราวกับความเงียบระหว่างพวกเขามีมิติเชื่อมโยงบางอย่าง
“…ในห้องเงา ข้าเห็นอะไรบางอย่างในตัวเ้า”
เซเรน่าเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงแฝงความลังเล
“ข้าก็เห็นในเ้าด้วย” อาน่อนตอบ “แต่ดูเหมือนเราสองคน… ต่างก็ไม่อยากให้ใครเห็นทั้งหมด”
เธอยิ้มจางๆ — น้อยครั้งนักที่เซเรน่าจะยิ้มจริง
“ข้าถูกสอนให้ซ่อนพลังไว้เสมอ”
“เพราะเมื่อใดที่ข้าใช้พลังเงาทั้งหมด… ข้าก็จะไม่ใช่ข้าอีกต่อไป”
อาน่อนหันมามองเธอ แววตาเข้าใจ
“ถ้างั้น… ข้าจะอยู่ใกล้เ้าไว้เอง”
ประโยคนั้นทำให้เซเรน่าเบิกตากว้างนิดหนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีเล็กน้อย แก้มของเธอแดงขึ้นจางๆ ท่ามกลางความเย็นของสายลม
รุ่งเช้า – หอประชุมภารกิจพิเศษ
นักเรียนชั้นหัวกะทิรวมตัวกันในหอประชุมหินแกะสลักเวท อาจารย์ลูเชียยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมภาพเวทลอยอยู่กลางห้อง
“วันนี้ พวกเ้าจะเริ่มต้นภารกิจนอกสถาบัน — ‘สำรวจรอยแยกเวทมนตร์ตะวันตก’”
เสียงฮือฮาดังขึ้นในทันที
“ภารกิจนี้มีอันตรายระดับ C ถึง B+” ลูเชียกล่าวต่อ “และจะจัดเป็ ‘คู่ร่วมภารกิจ’ ที่ถูกคัดเลือกโดยตรงจากท่านอาจารย์ใหญ่”
แผ่นเวทลอยขึ้น รายชื่อคู่ปรากฏขึ้นทีละชื่อ — และแน่นอน…
อาน่อน เรนเดล - เซเรน่า ไวโอเล็ต
เสียงฮือฮารอบสองดังขึ้นกว่าเดิม หลายคนมองมาด้วยสายตาประหลาด บ้างชื่นชม บ้างอิจฉา บ้างหวาดระแวง
ไคล์กระซิบเบา ๆ ข้างเอลิก้า “คู่นั้น… เป็ตัวอันตรายทั้งคู่เลยนะ”
เอลิก้ายิ้มกว้าง “แต่อันตรายแบบที่อยากเฝ้าดูต่อใช่ไหมล่ะ”
ระหว่างทาง – บนหลังจัตุรเทพลมสีขาว
อาน่อนและเซเรน่าขี่จัตุรเทพลมทะยานข้ามป่าเขาเบื้องล่าง มุ่งหน้าไปยังรอยแยกเวทตะวันตกที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน
“เงาในห้องเงานั่น…” อาน่อนพูดเสียงเบา “มันเหมือนเป็ข้าจากอีกชีวิตหนึ่ง”
เซเรน่าหันมามอง “แต่เ้าชนะมันได้ — นั่นแสดงว่าเ้ายังเป็เ้า”
อาน่อนพยักหน้า
“และเ้า… เคยสู้กับเงาของตัวเองหรือเปล่า?”
เธอเงียบไปพักหนึ่ง
“ทุกคืน” เธอพูด
ความเงียบตกลงอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ความเงียบของระยะห่าง… เป็ความเข้าใจที่ลึกเกินคำพูด
พื้นที่รอยแยก – ยามบ่าย
ม่านหมอกสีดำลอยตลบเหนือพื้นหินแตกร้าว พลังเวทที่ปั่นป่วนและบิดเบี้ยวกระจายทั่วพื้นที่
“นั่นคือรอยแยก?” อาน่อนถาม
เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาหรี่ลง
“มีบางอย่างอยู่ข้างใน… พลังมืด — ไม่ใช่ธรรมดา”
ทันใดนั้น — พื้นดินสั่นะเื เงาร่างสีดำขนาดั์ปรากฏขึ้นจากม่านหมอก ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งเปล่งแสงวาบ
“ปีศาจระดับสูง…” อาน่อนกัดฟันแน่น “เราคงต้องจัดการมันด้วยกัน”
“พร้อมนะ?” เขามองเธอ
เซเรน่าไม่ตอบ แต่ก้าวขึ้นข้างเขา — พลังน้ำแข็งะเิออกจากร่างเธอ ขณะเดียวกัน พลังสายฟ้าของอาน่อนก็แผ่กระจายขึ้นฟ้า
ครั้งแรกที่ทั้งสองปล่อยพลังพร้อมกัน—สนามรบกลายเป็พายุแสงและน้ำแข็ง
เสียงกรีดร้องของปีศาจกึกก้อง สายฟ้าปะทะเกราะมืด น้ำแข็งทะลุจุดอ่อน
และสุดท้าย — “คลื่นดาบผสานธาตุ” ที่อาน่อนปล่อยออกมา พร้อมกับสายตาแน่นิ่งของเซเรน่า
ปีศาจสลายไปในเถ้าดำ รอยแยกเริ่มปิดลงช้า ๆ
ค่ำวันนั้น – แคมป์พักริมผา
เซเรน่ากำลังจุดไฟ อาน่อนยื่นถุงสมุนไพรให้เธอ
เธอรับไว้เงียบ ๆ
“ขอบใจ… ที่ไม่ทิ้งข้าตอนเมื่อกี้” เธอกล่าวเบา ๆ ไม่สบตา
“เพราะเ้าก็อยู่ตรงนั้นกับข้า”
เขาหัวเราะเบา ๆ
เธอหันมาช้า ๆ และยิ้มบาง… ยิ้มจริงจังครั้งแรกที่เขาเคยเห็นจากเธอ
คืนนี้ — ใต้ดวงดาว
เงาสองเงาเอนหลังพิงกัน ในความเงียบที่อบอุ่น
เหมือนโลกนี้อาจรอด… ถ้าพวกเขายังอยู่เคียงกัน
สรุปท้ายตอนที่ 13:
6K
