เฉิงหยู่ลงมือเขียนตัวหนังสือตัวใหญ่ๆหลายตัว หลังจากนั้นก็เงียบๆฟุบนอนบนโต๊ะ ที่จริงแล้วถ้า เฉิงหยู่ จะโกงการสอบนี้ก็ทำได้ เพียงแต่เขาแค่ไม่สนใจที่จะทำเท่านั้นเอง
คุณครูคุมสอบเห็นเขาเปิดข้อสอบๆเดี๋ยวเดียวก็ฟุบลงไปนอนแล้ว ก็ส่ายหัวโดยไม่มีอะไรจะพูด ถึงเวลาแล้ว ที่จริงหลายๆอย่างคุณครูก็ทำใจเอาไว้แล้ว ว่าคนเราความสามารถไม่เท่ากัน แต่นี่คือการสอบวัดระดับเพื่อที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังมีคนที่มีความหวังอยู่ พอเห็น เฉิงหยู่อย่างนั้นแล้ว คุณครูก็เศร้าใจ เพราะเหมือนกับว่าเขามาสอบเล่นๆโดยไม่ได้คิดจริงจังกับมหาวิทยาลัย
ราวสองชั่วโมงครึ่งก็ผ่านไปในขณะที่กำลังฝันดี สัญญาณหมดเวลาการสอบเสร็จก็ดังขึ้น เฉิงหยู่ตื่นขึ้นมา แล้วก็เดิกออกจากห้องสอบไป
“ลูกพี่ สอบเป็ยังไงบ้าง?” พอ เฉิงหยู่ออกมาจากห้อง เ้าอ้วน ก็รีบวิ่งขึ้นมาหา
“นี่เ้าอ้วน ตอนเช้าฉันบอกนายแล้วไม่ใช่หรือ ถ้าจะคุยกับฉันต้องเว้นระยะห่างหนึ่งเมตร ข้อสอบสบายๆ จะมีอะไรมากมาย นายไม่คิดงั้นหรอ ?”
“สมกับเป็ลูกพี่จริงๆ ข้อสอบที่ยากขนาดนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกพี่แล้ว ก็เป็ได้แค่อากาศ ผมล่ะชื่นชมจริงๆ .......” เ้าอ้วน นั้นไม่หันหลังเลยในตอนสอบ เพราะฉะนั้นไม่ได้รู้เลยว่า เฉิงหยู่นั้นนอนเต็มสองชั่วโมงครึ่ง
“เฮ้อ อย่ามาประจบหน่อยเลย” ได้ยิน เ้าอ้วน ประจบประแจง เฉิงหยู่ก็คร้านที่สนใจ รีบมุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร
เดินมาถึงที่โรงอาหารแล้วก็ใช้ให้ เ้าอ้วน ไปซื้ออาหาร จากนั้นเขาก็มองหา หลินยวี่ฮั่น
“อ้อ วันนี้ใช้ได้” เห็นได้ว่าบนจานข้างของ ยวี่ฮั่น มีกับข้าวสามอย่าง เฉิงหยู่ก็ พยักหน้าหลายที
พอได้ยินเสียง เฉิงหยู่ หลินยวี่ฮั่น รีบก้มหน้าก้มตาทานข้าว เพราะว่าอาหารที่เธอรับประทานอยู่ตอนนี้เป็เงินที่เขามอบให้เ้าอ้วนจำนวนสองพันเมื่อวานก่อน สำหรับใช้จ่ายค่าอาหารให้กับเธอ แล้วยังกำชับร้านอาหารไว้ว่าอาหารต้องมีอย่างน้อยสามอย่าง โดยไม่ยอมให้เธอจ่ายเงินเอง หลินยวี่ฮั่น พยายามปฏิเสธแต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้ เพราะว่าทั้งโรงเรียนนั้นมีโรงอาหารเพียงแห่งเดียว เถ้าแก่ที่ดูแลก็มีแค่คนเดียว หลินยวี่ฮั่น ไม่เพียงแต่จะหน้าตาดี เธอยังเรียนเก่ง เป็ที่เอ็นดูของใครหลายๆคน แม้แต่คนที่ทำงานในโรงอาหารแห่งนี้ก็ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอ และ เ้าอ้วน ก็รีบมาดักหน้าเธอทุกครั้ง ดังนั้น หลินยวี่ฮั่น มีแต่ต้องยอมทำตาม
ต่อมา เ้าอ้วน ก็นำกับข้าวมาสองจาน เฉิงหยู่หยิบมาหนึ่งจานวางไว้ตรงหน้าของ หลินยวี่ฮั่น เป็เมนูน่องไก่ทอด
“ฉันกินไม่ลงแล้ว” หลินยวี่ฮั่น รู้ดีว่า เฉิงหยู่ จะต้องใช้วิธีบังคับ แต่กระเพาะเธอรับไม่ไหวแล้ว
“เธอผอมแห้งแบบนี้ แล้วจะมีแรงอ่านหนังสือได้ยังไง”
“แต่ฉันกินไม่ไหวแล้วจริงๆหนิ”
“ไม่เป็ไรๆ เธอกินสักครึ่งหนึ่งก็ยังดี เหมือนคราวก่อนไงที่เราจูบกันทางอ้อม”
“ฮึ นายมันทุเรจใครจะไปคิดอกุศล ฉันไม่กิน นายกินไปคนเดียวเถอะ” พอได้ยินคำของเฉิงหยู่ หลินยวี่ฮั่น ก็ผลักจานน่องไก่กลับไป
เฉิงหยู่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เพียงเริ่มตั้งหน้าตั้งตาทานข้าว
“ตอนสอบทำไมนายถึงไม่ทำข้อสอบล่ะ” หลินยวี่ฮั่น เอ่ยถาม เพราะเธอนั้งข้างๆ เลยทำให้ เฉิงหยู่อยู่ในระยะสายตาของเธอตลอด
“ก็มันทำไม่ได้หนิ” เฉิงหยู่ กล้าพูดอย่างหน้าไม่อาย
“ลูกพี่ โธ่ ที่แท้ก็หลอกกัน เห็นพี่บอกว่าข้อสอบสบายไม่ใช่หรือ?” ในขณะที่ เ้าอ้วน ถามอย่างสงสัย ก็พลางกัดน่องไก่ไปด้วย
“ฮึ ลูกพี่นายน่ะไม่ได้ทำข้อสอบน่ะสิ อยู่ในห้องสอบสองชั่วโมงกว่าก็เอาแต่หลับสบาย” หลินยวี่ฮั่น ตอบแทน
“ลูกพี่ แบบนี้ก็ได้หรอ งั้นครั้งนี้คะแนนผมก็ต้องเยอะกว่าล่ะนะ แต่อย่าลืมนะ ถ้าภาษาอังกฤษไม่ผ่านล่ะก็ ครูประจำชั้นก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าพี่ต้องเจอดีแน่” เ้าอ้วน ออกอาการเหมือนดีใจนิดๆ ที่ตัวเองสอบได้คะแนนเยอะกว่าลูกพี่ของเขา
“ชิร์ แล้วเธอจะมากังวลทำไม ยังไงซะฉันก็ทำไม่ได้” เฉิงหยู่พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วทำไมนายไม่ตั้งใจเรียนล่ะ หรือเพราะว่าบ้านนายมีเงิน จะอยากเรียนที่ไหนก็ได้สินะ?”
“โธ่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ถ้าฉันอยากจะเรียนมหาลัยไหน ฉันก็แค่สอบตรงเข้าด้วยตัวเอง ไม่ต้องใช้เงินยัดหรอก หรือถ้าต้องใช้เงินยัดจริงๆ เงินฉันก็มีเยอะแยะ”
“หึ เงินนายไม่ใช่ว่าขอจากพ่อแม่หรือไง?” หลินยวี่ฮั่น พูดจาดูถูก
“ฮั่นฮั่น เธออย่าได้ดูถูกฉัน ฉันจะบอกให้รู้ ตอนนี้มีแค่ร่างกายนี้เท่านั้นที่เป็ของพ่อแม่”
“หึ ขี้โม้จริงๆ ถ้าหากนายหาเงินเองได้แล้วทำไมยังต้องใช้เงินพ่อแม่อีกล่ะ?”
“ไหนเธอลองบอกมาหน่อย ถ้าหากว่าฉันเอายานั่นออกมาขายเธอว่าจะขายได้เท่าไหร่?”
“ยานั้นนายไม่ได้ทำเองสักหน่อย แต่มันคงประเมินค่าไม่ได้”
“โทษทีที่ต้องทำให้ผิดหวัง แต่ยาทั้งหมดนั่นฉันเป็คนปรุงเองกับมือ”
“นายน่ะหรอ?” หลินยวี่ฮั่น มองหน้า เฉิงหยู่“นายจะบอกว่านายสร้างยานั้นด้วยตัวเอง?”
“แน่นอน ฉันไม่รังเกียจที่จะบอกเธอ ว่าจริงๆฉันยังมียาอีกหลายชนิด เมื่อวานที่ เ้าอ้วน กินไปนั้นช่วยให้ความจำดีขึ้น ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามเขาดู ว่าวันนี้เป็ยังไงบ้าง”
“ลูกพี่หญิง.....”
“นายว่าอะไรนะ?”
พอเ้าอ้วนเอ่ยคำๆนี้ออกมา หลินยวี่ฮั่น ก็แสดงอาการโมโห จากนั้นก็มองค้อนใส่ เฉิงหยู่ ราวกับจะโทษว่าเขาสั่งให้ เ้าอ้วน เรียกแบบนี้
เฉิงหยู่ ชูสองมือ แล้วก็รีบพูดแก้ตัว “ฉันไม่รู้เื่นะ เธอไม่รู้หรือไงว่าเ้าอ้วนชอบทึกทักไปเองยิ่งกว่าเธอ”
“อ่ะๆ สหายหลิน ที่ลูกพี่พูดเมื่อกี้ไม่ผิดหรอก เมื่อเย็นวานเขาให้ฉันกินยาตัวนึง มันช่างอัศจรรย์จริงๆ และเช้านี้ฉันก็จำหนังสือได้เยอะมาก แล้วก็ยังจำได้ในเวลาอันรวดเร็วอีกด้วย” พูดถึงยานั้น เ้าอ้วน ก็กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น
“งั้นก่อนหน้านี้แสดงว่านายเริ่มกินยานั้น ?” หลินยวี่ฮั่น ถาม
“เธอคิดว่ายังไงละ ในเมื่อฉันเป็คนสร้างมันฉันก็ย่อมต้องกินมัน”
“ฮึ” พอได้ เฉิงหยู่ โม้อย่างนั้น หลินยวี่ฮั่น ก็กินต่อ ไม่สนใจ
“ฉันจะบอกเธอให้นะ อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ หยุนไห่ จะมีการวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์สินค้าสุดเทพ ถึงเวลานั้นวงการความสวยความงามจะสั่นะเื”
“ลูกพี่ มันเป็ผลิตภัณฑ์สินค้าประเภทไหน ? ” เ้าอ้วน ถามด้วยความตื่นเต้น
“ไม่เกี่ยวกับนายหรอก มันเป็ของใช้สำหรับผู้หญิง” เฉิงหยู่ ตอบโดยไร้เยื้อใย
“เอาล่ะๆ พวกเราไปกันเถอะ” เฉิงหยู่ ใช้มือเช็ดปาก พลางลุกขึ้นเดินออกจากโรงอาหาร
วิชาสอบตอนบ่ายนั้น เฉิงหยู่ก็ยังคงกระดาษเปล่าเช่นเดิมในวิชานี้ ท่องหนังสือก็ไม่ได้ท่อง แถมท่องไปก็ไม่มีประโยชน์ ต่อให้เป็เทพเซียน ก็จนปัญญา “จงถอดสมการ OH และ OG ในแนวตั้ง” ก็ไม่มีปัญญาทำ “จงแก้สมการ ให้หาค่าความชันคงที่ของ OP และ PQ” เฉิงหยู่ดูแล้วไม่ว่าจะสมการไหนก็ทำไม่ได้ทั้งนั้น
“นายตัดสินใจได้หรือยังว่าจะไปบ้านฉันวันไหน” พอสิ้นสุดการสอบ หลินยวี่ฮั่น ก็ถาม
“อ่อๆ รีบร้อนแบบนี้อยากให้ฉันไปขอแต่งงานหรอ งั้นก็ไม่ควรพลัดวันประกันพรุ่ง ฉันไปวันนี้เลยแล้วกัน”
“วันนี้ไม่ได้หรอก ฉันกับแม่ต้องใช้เวลาเตรียมตัว นายควรจะเลือกวันล่วงหน้า”
“เอิ่ม งั้นพรุ่งนี้ล่ะกัน”
“อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ” หลินยวี่ฮั่น เก็บข้าวของเสร็จ ก็เดินออกจากห้องเรียนไป
“ลูกพี่ วันนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?” เ้าอ้วน รีบเข้ามาถาม
“งั้นไปเดินเล่นตลาดกลางคืนแล้วกัน จะว่าไปฉันยังไม่เคยไปเลย?” เฉิงหยู่ ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าั้แ่ที่มายังโลกนี้ เขาไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย
ขณะที่ หลินยวี่ฮั่น ก้าวพ้นจากประตูโรงเรียน ภายในรถตู้คันหนึ่งซึ่งมีคนกลุ่มหนึ่งนั่งมาด้วย จู่ๆหนึ่งในนั้นก็ชี้ไปที่ หลินยวี่ฮั่น “พี่สาม เด็กนักเรียนคนนั้นไง ที่เป็สาเหตุให้ เจียงิ โดนกระทืบ”
“เ้าโก่ว นายตามเธอไป แล้วสืบมาว่าบ้านช่องอยู่ที่ไหน? คราวหน้าเราต้องใช้เธอ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ต้อง” พี่สาม คิดๆแล้วก็ชี้ออกไป คนกลุ่มนี้เป็คนของ แก๊งค์หมาป่าโลหิต แล้วก็เป็ลูกน้องของพี่สาม วันนี้พวกเขาตั้งใจจะมาสั่งสอนเบาะๆ เฉิงหยู่ หากไม่ใช่ว่าเป็หลานเทศมนตรีคงถูก แก๊งค์หมาป่าโลหิต จัดการ และด้วยเหตุนี้เองมันจึงไม่ง่ายที่คนพวกนี้จะลงมือ
เ้าโก่ว เปิดเลื่อนประตูรถ ค่อยๆสะกดรอยตาม หลินยวี่ฮั่น อยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนสะกดรอยตามมา จนในที่สุดเธอก็มาถึงร้านแม่
เฉิงหยู่และเ้าอ้วน ไม่ได้รีบร้อน ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆตามทาง “ลูกพี่ เมื่อวานไม่ได้กินปิ้งย่างเลย วันนี้พวกเราถือโอกาสไปกันไหม ได้ยินว่าสาวสวยๆจากโรงเรียนเราก็นิยมไปที่นั้น ?”
“เอ่อ ? นายไปกินบ่อยหรอ?”
“ที่ไหนล่ะ ครั้งเดียวก็ไม่เคยไป ผมคนเดียวไม่กล้าไปหรอก”
“ก็เห็นนายคะยั้นคะยอชวนฉันไปกินปิ้งย่าง ที่แท้ก็ตั้งใจจะไปดูผู้หญิงสินะ ?” เฉิงหยู่ กล่าวด้วยท่าทางหงุดหงิด
“อ่ะๆ ตามที่ลูกพี่ว่ามาเลย นี่แหละนิสัยของผม เ้าอ้วน แต่ถึงแม้ว่าผมจะสอบสาวๆสวยๆ แต่ยังไงลูกพี่ก็คือที่หนึ่งในใจผมอยู่ดี”
“หรอ ? คำพูดนี้ถึงจะดูน่าฟัง แต่ฉันฟังแล้วรู้สึกขนลุกแปลกๆยังไงไม่รู้ ” เฉิงหยู่ พูดด้วยความขยะแขยง
“พี่สามๆ เ้าหนุ่มนั้นออกมาแล้ว ดูสิ มากับ เ้าอ้วน อีกคนหนึ่งทางโน้น...” ก่อนที่ลูกน้องจะพูดจบ พี่สามก็พูดแทรกขึ้นมา
“ไป!” พี่สามสั่งออกมาเสียงดัง แล้วก็เดินลงจากรถ
“ลูกพี่ คนพวกนั้นดูน่ากลัวจัง เหมือนว่ากำลังมุ่งมาทางพวกเราเลย” พอเห็นคนกลุ่มนี้เหมือนกำลังจะมุ่งหน้ามาทางนี้ เ้าอ้วน ก็กระซิบขึ้น
“อ่าๆ มีอะไรต้องกลัว อยู่กับลูกพี่คนนี้ ต่อไปอาจจะเจอเื่แบบนี้นับไม่ถ้วน ? นายเองต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ ไม่งั้นนายจะตามฉันไม่ทันเอานะ” เห็นคนกลุ่มนั้นแล้ว เฉิงหยู่ ก็แสยะยิ้มขึ้นมา
“น้องชาย ไม่เจอกันตั้งนาน?” อู๋ฉาง เดินเข้ามาแล้วก็ยิ้มๆ อีกฝ่ายนั้นเป็หลานของนายกเทศมนตรี ยังไงก็ต้องให้เกียรติไม่มากก็น้อย
“ฉันรู้จักนายด้วยหรอ?” เฉิงหยู่ ถามตรงๆ
อู๋ฉาง สีหน้าเปลี่ยน ตนเองเป็ถึงลูกพี่สามแห่งแก๊งค์หมาป่าโลหิต ซ้ำตนยังให้เกียรติอีกฝ่ายก่อน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไว้หน้า โดยทำเป็ไม่รู้จัก แต่ก็ช่างเถอะรอดูสถานการณ์ไปก่อน ไม่ช้ารอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก “ไอ้หยา น้องชายนี่ลืมคนง่ายจริงๆ ฉันคือ อู๋ฉาง เป็เ้าของไนท์คลับที่นายชอบไปเที่ยวไงล่ะ เมื่อเดือนที่แล้วน้องชายเคยไปมีเื่ที่ร้านของฉันและฉันเป็คนที่ช่วยสะสางเื่ให้น่ะ จำได้ไหม ”
“อ๋อ ? งั้นที่มาวันนี้ก็เพื่อจะทวงบุญคุณสินะ ?”
จบตอน
2K
