่บ่ายของวันพุธ บรรยากาศภายในห้องวิจัยโครงการวิเคราะห์ภาพถ่าย MRI เต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ที่ดังหึ่งๆ เป็พื้นหลัง แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับพื้นกระเบื้องยางที่ขัดเงาวับ ทำให้ห้องนี้ดูเ็าและไร้ชีวิตชีวา สมกับที่เป็สถานที่ทำงานของบุคลากรทางการแพทย์และนักวิทยาศาสตร์
หนึ่ง นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่เรียงต่อกัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่กราฟเส้นหยักๆ และบรรทัดโค้ดหลากสีที่วิ่งผ่านตาไปมา แต่สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่งานตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สาเหตุมาจาก "สิ่งรบกวน" ที่ทรงอานุภาพซึ่งกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา
"กราฟตรง่ความถี่นี้... ค่ามันดูโดดๆ ไปนะหนึ่ง"
เสียงของ นศพ.มลฤดี หรือ พี่หมอมล ดังขึ้นใกล้หูจนหนึ่งขนลุกซู่ เธอไม่ได้แค่ยืนข้างหลัง แต่เธอกำลังโน้มตัวข้ามไหล่เขาเพื่อชี้จุดผิดปกติบนหน้าจอ
กลิ่นหอมสะอาดๆ เหมือนสบู่เด็กผสมกลิ่นโคโลญจ์หอมเย็นๆ อันเป็เอกลักษณ์ของมล ลอยมาแตะจมูกหนึ่ง มันเป็กลิ่นที่ดูบริสุทธิ์สูงส่ง แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมลเอื้อมมือขวาผ่านไหล่เขาไปจับเมาส์เพื่อลากเคอร์เซอร์ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเหมือนจะไม่ตั้งใจ ก็ทำให้ร่างกายของหนึ่งแข็งทื่อ
ความนุ่มหยุ่นที่มีน้ำหนักและปริมาตรมหาศาลของหน้าอกข้างซ้ายภายใต้เสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่รัดตึง เบียดเข้ากับต้นแขนของหนึ่งอย่างจัง
"อึก..." หนึ่งเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เขาไม่กล้าขยับแขนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว กลัวว่าถ้าขยับแล้วมันจะดูเหมือนเขากำลังฉวยโอกาส หรือแย่กว่านั้น... กลัวว่าัั์นี้จะหายไป
ความรู้สึกของก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่บดเบียดลงมาบนกล้ามเนื้อต้นแขนแข็งๆ ของเขา มันชัดเจนจนเขารับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของเสื้อเชิ้ต เขาจินตนาการไปไกลว่าภายใต้ร่มผ้าที่ตึงเปรี๊ยะนั้น หัวนมของเธอจะแข็งเป็ไตอยู่หรือเปล่า
"เห็นไหม... ตรงนี้ Pixel มันแตก" มลพูดย้ำ สายตาจ้องที่หน้าจอ แต่ร่างกายท่อนบนยังคงแนบชิดอยู่แบบนั้น เธอแช่ค้างไว้นานกว่าปกติ... นานพอที่จะทำให้หนึ่งสงสัยว่า นี่คือความไม่ระวังตัว หรือความจงใจ?
หนึ่งค่อยๆ เหลือบตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมล ใบหน้าสวยคมนั้นยังคงเรียบเฉยเ็าเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไม่มีรอยแดงของความเขินอาย ไม่มีพิรุธใดๆ ราวกับเธอไม่รู้ตัวเลยว่า "อาวุธหนัก" ของเธอกำลังบดขยี้สติสัมปชัญญะของรุ่นน้องจนป่นปี้
"ครับ... เดี๋ยว... เดี๋ยวผมแก้ให้ครับ" หนึ่งตอบเสียงสั่น พยายามขยับตัวออกห่างเล็กน้อยอย่างสุภาพ
มลผละออกช้าๆ ยืดตัวขึ้นยืนเหมือนเดิม จัดเสื้อกาวน์ให้เรียบร้อย สีหน้ายังคงนิ่งสนิท "แก้เสร็จแล้วเรียกพี่นะ พี่จะไปอ่านชาร์ตคนไข้รอที่โต๊ะ"
เธอกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานส่วนตัว ทิ้งให้หนึ่งนั่งใจเต้นโครมครามอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เขากุมหน้าอกตัวเอง สูดลมหายใจลึก... ัันุ่มหยุ่นเมื่อกี้ยังร้อนวูบวาบอยู่ที่ต้นแขน เหมือนโดนประทับด้วยไฟราคะที่มองไม่เห็น
คืนนั้น ณ หอพักนักศึกษาชาย
นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอน ในห้องสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กส่องสว่าง เขาพยายามจะเร่งทำงานแก้โค้ดโปรแกรม MRI ตามที่มลสั่ง แต่หัวสมองกลับว่างเปล่า นิ้วที่วางบนคีย์บอร์ดหยุดนิ่งมาเกือบสิบนาทีแล้ว
ภาพเหตุการณ์เมื่อบ่ายวนเวียนอยู่ในหัว... ััของนมใหญ่ๆ ของหมอมล... กลิ่นตัวหอมๆ... ท่าทางเ็าที่ขัดแย้งกับร่างกายที่ร้อนผ่าว
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงเรียกเข้าวิดีโอคอลจากแอปพลิเคชัน LINE ดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวสว่างวาบ ปรากฏชื่อและรูปโปรไฟล์ที่ทำให้เืในกายหนุ่มสูบฉีดพล่าน
Incoming Video Call: P' Ploy_Nurse
หนึ่งสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เขาจัดผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อย แล้วกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา
"ฮัลโหล... ครับพี่พลอย"
ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ก็ทำเอาหนึ่งแทบลืมหายใจ
พลอย นอนคว่ำอยู่บนเตียงนอนสีขาวในมุมกล้องที่ตั้งใจจัดวางมาอย่างดี แสงไฟในห้องของเธอเป็สีวอร์มไลท์สลัวๆ ให้ความรู้สึกโรแมนติกและอีโรติก เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนที่บางเฉียบเสียจนแทบจะมองทะลุเห็นสีเนื้อรำไร ด้านหลังเว้าลึกโชว์แผ่นหลังขาวเนียน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือท่านอนของเธอ... เธอเกยคางไว้กับหมอน ช้อนตามองกล้อง และ่อกที่ถูกบีบด้วยน้ำหนักตัวจนล้นทะลักออกมาจากคอเสื้อย้วยๆ
"ทำไรอยู่คะ... เด็กหัวแตก?" เสียงของพลอยหวานเชื่อม แฝงความแหบพร่าเซ็กซี่ที่จงใจดัดให้ยั่วยวน "ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ... หรือว่า... กำลังดูคลิปโป๊อยู่?"
หนึ่งหน้าแดง รีบส่ายหน้า "ป...เปล่าครับ ผมทำงานอยู่ งานโปรเจกต์พี่หมอมลน่ะครับ ยังแก้ไม่เสร็จเลย"
"ว้า... น่าเบื่อจัง" พลอยทำปากยื่นงอนๆ พลิกตัวนอนหงายอย่างเชื่องช้า ภาพบนจอกลายเป็มุมเสยที่ทำให้เห็นเรือนร่างของเธอเต็มตา ชุดนอน
ผ้าซาตินเลิกขึ้นสูงจนเห็นต้นขาขาวๆ และกางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วสีดำตัดกับผิวขาวจัด "พี่เหงาจังเลยหนึ่ง... ั้แ่เลิกกับแฟนไปเนี่ย พี่นอนไม่ค่อยหลับเลย"
"เอ่อ... ให้ผม... คุยเป็เพื่อนไหมครับ?" หนึ่งถามซื่อๆ
พลอยหัวเราะคิกคัก "คุยเฉยๆ มันจะหายเหงาได้ไงล่ะจ๊ะ... ดูสิ... พี่ร้อนไปหมดแล้ว"
พลอยขยับมือข้างหนึ่งลงไปลูบไล้ที่หน้าท้องแบนราบของตัวเอง ผ่านชุดนอนบางเบา มือเรียวค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงเนินเนื้อนูนที่กลางหว่างขา เธอกดนิ้วลงไปเน้นๆ และเริ่มถูไวนเป็วงกลมผ่านเนื้อผ้า
หนึ่งกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ตาจ้องหน้าจอเขม็ง "พี่พลอย... พี่ทำอะไรครับ..."
"ก็ช่วยตัวเองไงคะ... ไม่เคยเห็นผู้หญิงช่วยตัวเองเหรอ?" พลอยถามยิ้มๆ ดวงตาเริ่มฉ่ำเยิ้ม เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ "หนึ่งอยากดูไหม... อยากเห็นของพี่ไหม?"
โดยไม่รอคำตอบ พลอยค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปใต้ชายกระโปรงชุดนอน เกี่ยวขอบกางเกงในลูกไม้สีดำแล้วรั้งมันลงมาช้าๆ ผ่านสะโพกผาย ผ่านต้นขาเรียว จนหลุดพ้นจากปลายเท้า เธอเตะมันทิ้งไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ขนาด 6 นิ้ว คือเนินเนื้ออูมสวยไร้สิ่งปกปิด กลีบกุหลาบสีชมพูสดที่ปิดสนิทแต่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่สะท้อนแสงไฟแวววาว
"ดูสิหนึ่ง... ของพี่แฉะหมดแล้ว... พี่คิดถึงหนึ่งจนแฉะเลย" พลอยบรรยายด้วยน้ำเสียงกระเส่า มือของเธอแหวกกลีบเนื้อออก เผยให้เห็นเนื้อในสีแดงระเรื่อ นิ้วกลางเรียวยาวค่อยๆ กรีดไล่ไปตามร่องเปียกชื้น เสียง แจ๊ะ... แจ๊ะ... ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมาอย่างชัดเจน
หนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป สติสัมปชัญญะขาดผึง กางเกงนอนขาสั้นของเขาตุงแน่นจนปวดหนึบ เขารีบวางโทรศัพท์พิงกับกองหนังสือ เพื่อให้กล้องส่องเห็น่ตัวของเขา แล้วรูดกางเกงลงทันที
"โอ้โห..." เสียงพลอยอุทานดังมาจากโทรศัพท์ เมื่อเห็นแก่นกายขนาดมหึมาของหนึ่งดีดผึงออกมาท้าทายสายตา มันแข็งขึง เส้นเืปูดโปน หัวบานหยักสีแดงก่ำปริ่มน้ำใสๆ "ใหญ่จัง... ใหญ่กว่าที่พี่คิดไว้อีก... ของจริงเหรอเนี่ย?"
"ของจริงสิครับ... พี่พลอย... ผม... ผมไม่ไหวแล้ว" หนึ่งพูดเสียงหอบ มือหนากำรอบท่อนเอ็นของตัวเองแล้วเริ่มรูดชักขึ้นลงเป็จังหวะ
พลอยยิ้มพึงพอใจ เธอนอนชันเข่าขึ้น อ้าขาออกกว้างให้หนึ่งเห็นทุกซอกทุกมุมผ่านกล้อง "ถ้าอย่างนั้น... มาเสร็จพร้อมกันนะเด็กดี... ดูหีพี่สิ... พี่จินตนาการว่าหนึ่งกำลังกระแทกเข้ามาในนี้"
พลอยเริ่มขยับนิ้วรัวเร็วขึ้น นิ้วกลางและนิ้วนางผลุบหายเข้าไปในโพรงถ้ำที่คับแคบ แล้วชักเข้าออกอย่างรุนแรง เสียงน้ำหล่อลื่นกระทบกับนิ้วดังชัดเจนยิ่งขึ้น อีกมือหนึ่งเธอบีบเคล้นหน้าอกตัวเองจนเนื้อปลิ้น"อ๊าาา... หนึ่ง... ซี๊ดดด... เสียว... เสียวหี... หนึ่งเอาควยเข้ามารึยัง... อ๊าาา!"
ภาพของพยาบาลสาวแสนสวยที่กำลังดิ้นเร่าด้วยความเสียวซ่าน ร้องเรียกชื่อเขาผ่านหน้าจอ ทำให้หนึ่งคลั่ง เขาเร่งมือรูดชักแก่นกายตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ตามองจ้องไปที่จุดกึ่งกลางกายของพลอยที่ขยับไหว
"พี่พลอย... ซี๊ดดด... สวย... หีพี่สวยชิบหาย... ผมจะเย็ดให้บานเลย... อ๊าาา!" หนึ่งครางต่ำ คำหยาบโลนหลุดออกมาตามสัญชาตญาณดิบ
"เย็ดเลย... เย็ดเข้ามา... แรงๆ หนึ่ง... พี่จะแตกแล้ว... น้ำพี่จะแตกแล้ว! ดูสิ... ดูน้ำพี่พุ่งสิ!"พลอยเกร็งสะโพกลอยสูงขึ้น นิ้วของเธอกระตุกเกร็งอยู่ภายใน ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ก่อนที่น้ำรักสีใสจะพรั่งพรูออกมาจากช่องทางรัก ไหลอาบง่ามขาและเปรอะเปื้อนกล้องหน้าของโทรศัพท์จนภาพมัวไปชั่วขณะ
ภาพน้ำหีของพลอยที่พุ่งออกมาเหมือนเขื่อนแตกกระแทกใจหนึ่งอย่างจัง เขากัดฟันแน่น เกร็งหน้าท้องและสะโพกสุดแรง"อ๊ากกกกกก!!"หนึ่งคำรามลั่น น้ำเชื้อสีขาวขุ่นข้นคลั่กพุ่งทะลักออกจากปลายหัวบานหยัก ฉีดพ่นใส่หน้าจอโน้ตบุ๊กและหน้าท้องของตัวเองจนเลอะเทอะไปหมด หยดแล้วหยดเล่าที่ถูกรีดออกมาจนหมดสิ้น
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองฝั่งต่างนอนหอบหายใจรวยรินหนึ่งมองดูผลงานความเลอะเทอะของตัวเอง แล้วมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่พลอยกำลังนอนยิ้มหวาน ตาฉ่ำเยิ้ม แก้มแดงระเรื่อ
"เด็กบ้า... ทำพี่เลอะเทอะหมดเลย เห็นไหม" พลอยหัวเราะเสียงแหบพร่า เอานิ้วปาดน้ำรักของตัวเองขึ้นมาดูดเลียโชว์ "หวานจะตาย... เสียดายของหนึ่งจัง อยากชิมบ้าง"
หนึ่งหน้าแดง ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว "พี่พลอยแกล้งผม... พี่ทำผมแตกคาหน้าจอเลย"
"ช่วยไม่ได้... ใครใช้ให้อยากน่ากินเองล่ะ" พลอยส่งจูบผ่านกล้อง "ไปล้างตัวนอนได้แล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย... ฝันถึงพี่ด้วยล่ะ"
หน้าจอดับวูบลงไปแล้ว แต่ไฟราคะในใจหนึ่งยังคุกรุ่น เขานั่งมองคราบน้ำกามของตัวเอง พลางคิดว่า... โลกของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ผู้หญิงในฝันอย่างพยาบาลพลอยเพิ่งจะช่วยตัวเองโชว์เขา และเขาก็เพิ่งจะสำเร็จความใคร่ไปพร้อมกับเธอ มันคือความจริงที่หอมหวานและอันตรายเหลือเกิน
วันรุ่งขึ้น ณ โรงอาหารโรงพยาบาล
แสงแดดเที่ยงวันสาดส่องลงมาที่โรงอาหารอันแสนวุ่นวาย แต่วันนี้ หนึ่งไม่ได้นั่งเบียดเสียดกับกลุ่มเพื่อนวิศวะคอมฯ เหมือนเคย เขานั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง... ฝั่งตรงข้ามคือ พลอย
เพื่อนๆ ของหนึ่งที่แอบมองอยู่ไกลๆ ต่างส่งสายตาอิจฉาตาร้อนผ่าว หนึ่งนั่งตัวเกร็งเล็กน้อย เพราะวันนี้พลอยดู "รุก" หนักกว่าปกติ เธอตักกับข้าวใส่จานให้เขา ยิ้มหวานหยดย้อย และที่สำคัญ... ขาเรียวสวยภายใต้โต๊ะของเธอกำลังใช้ปลายนิ้วเท้าเขี่ยเบาๆ ที่หน้าแข้งของเขา
"กินเยอะๆ นะคะน้องหนึ่ง... เมื่อคืนเสียน้ำไปตั้งเยอะ เดี๋ยวไม่มีแรงไปเรียน" พลอยกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน พร้อมขยิบตาอย่างรู้ทัน
หนึ่งแทบจะสำลักน้ำแกง หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู "พ...พี่พลอย อย่าพูดเสียงดังสิครับ"
"กลัวอะไร... ไม่มีใครรู้เื่ 'การบ้าน' ของเราซะหน่อย" พลอยหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือมาเช็ดมุมปากให้หนึ่งอย่างสนิทสนมเกินเบอร์ บรรยากาศรอบโต๊ะกลายเป็สีชมพูจนคนรอบข้างเริ่มซุบซิบ
ทันใดนั้น บรรยากาศสดใสก็ถูกแทรกแซงด้วยเงาทะมึนบางอย่าง
"หนึ่ง..."
เสียงเรียกชื่อที่นิ่งเรียบ เ็า แต่ทรงอำนาจ ดังขึ้นจากด้านหลัง หนึ่งสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองหมอมล ยืนกอดอกมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เธออยู่ในชุดเสื้อกาวน์เต็มยศ ดูสง่างามและน่าเกรงขาม แตกต่างจากพยาบาลพลอยที่ดูขี้เล่นและเข้าถึงง่าย
"อ้าว... สวัสดีค่ะคุณหมอ" พลอยเอ่ยทักทายก่อนด้วยรอยยิ้มที่ดูท้าทายเล็กๆ ราวกับจะบอกว่า 'เด็กคนนี้เสร็จฉันแล้ว'
มลปรายตามองพลอยเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าหนึ่งเขม็ง สายตาของเธอคมกริบเหมือนมีดผ่าตัดที่กำลังกรีดลงกลางใจ"เื่โปรเจกต์ MRI... กราฟที่พี่ให้แก้เมื่อวาน เสร็จหรือยัง?"
"เอ่อ... คือ..." หนึ่งอึกอัก เมื่อคืนเขามัวแต่ "ทำการบ้าน" กับพี่พลอย จนลืมแก้โค้ดไปสนิทเลย "ยัง... ยังไม่เสร็จดีครับพี่มล พอดีผม... ติดธุระนิดหน่อย"
"ธุระ?" มลเลิกคิ้วมองสลับไปมาระหว่างหนึ่งกับพลอย สายตาเธอไปหยุดอยู่ที่มือของพลอยที่ยังวางแหมะอยู่บนแขนของหนึ่ง
ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดแล่นพล่านในอกของดาวคณะแพทย์ มันคือความหวงแหน... หวงของเล่นที่เธอเพิ่งค้นพบ หวงสายตาที่หนึ่งเคยมองหน้าอกเธอเมื่อวาน ตอนนี้กลับไปมองรอยยิ้มของพยาบาลสาวคนนี้แทน
"ถ้างั้น... กินข้าวเสร็จแล้วตามพี่ไปที่ห้องวิจัยด้วย" มลออกคำสั่งเสียงเข้ม "เรามีเื่ต้องคุยกันยาว... พี่อยากรู้ว่า 'ธุระ' ของเธอมันสำคัญกว่างานวิจัยคณะตรงไหน"
พูดจบ มลก็สะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งกลิ่นหอมสะอาดๆ ของเธอไว้เป็ร่องรอยแห่งอำนาจหนึ่งมองตามหลังร่างสูงโปร่งของหมอมลไปด้วยใจที่เต้นรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เพราะแววตาเมื่อกี้ของมล... มันไม่ใช่แววตาของรุ่นพี่ดุรุ่นน้อง แต่มันคือแววตาของผู้หญิงที่กำลัง
"หึง" และพร้อมจะทวงของของตัวเองคืน
พลอยมองตามหลังมลไป ยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก"ตายจริง... าเริ่มแล้วสินะ" เธอกระซิบเบาๆ กับตัวเอง"อะไรนะครับพี่พลอย?" หนึ่งหันมาถาม"เปล่าจ้ะ... รีบกินเถอะ เดี๋ยวคุณหมอเขาจะรอนาน... แล้วอย่าลืมนะ เย็นนี้... ไลน์หาพี่ด้วย"
17K
