วาดชีวิต ลิขิตชะตา #เกิดใหม่ครั้งหน้า ขอข้าเป็นนางเอก [Ebook เล่ม 7 เล่มจบออกแล้วจ้า)

เสิ่นเชียนเกอเห็นว่า มีกลุ่มนักฆ่าอำพรางใบหน้ากำลังล้อมบุรุษชุดสีเสวียนผู้หนึ่งอยู่ ฝ่ายนักฆ่ามีจำนวนสามถึงห้าคน ส่วนฝ่ายผู้ตกเป็นเหยื่อ…เมื่อมองจากตรงนี้...จากชุดที่เขาสวมใส่...หากไม่ใช่เยี่ยนอ๋องแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้อีก!

ภาพแรกที่เสิ่นเชียนเกอเห็นคือหนึ่งในฝ่ายชายชุดดำกำลังถูกเยี่ยนอ๋องถีบจนล้มคะมำลงไปกองกับพื้น ทว่าเขากลับไม่ทันสังเกตเห็นคนชุดดำอีกคนซึ่งกำลังพุ่งเข้าโจมตีจากด้านหลัง ทันทีที่เยี่ยนอ๋องส่งเท้าถีบศัตรูเบื้องหน้า ศัตรูข้างหลังก็ทะยานตัวออกมาจากเงามืดพลางเงื้อมีดเล่มยาวปักเข้ากลางหลังเยี่ยนอ๋องอย่างรวดเร็ว!

โลหิตแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่มีดปลายแหลมปักจมลงเนื้อ 

ราวกับมือสังหารยังไม่พึงพอใจกับผลลัพธ์ที่ปรากฏ ขณะที่เขาคิดจะดันใบมีดให้ทะลวงลึกเข้าร่างเหยื่อมากขึ้นนั้น เยี่ยนอ๋องที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความเจ็บปวดก็หันมาตวัดขาฟาดเข้าใส่ให้ฝ่ายศัตรูต้องหลบหลีกก่อนจะกัดฟันเอื้อมมือดึงมีดเปื้อนโลหิตของตนออกอย่างไม่แยแส ส่งผลให้โลหิตมากมายพวยพุ่ง สาดกระเซ็น ราวน้ำตกสายน้อยที่อยู่ไม่ไกล ทว่าสายธารนั้นกลับเป็นของเหลวสีแดงที่บัดนี้เปรอะพื้นจนแดงฉานไปทั่ว

ภาพเหตุการณ์อุกฉกรรจ์เหล่านั้น ตกอยู่ในสายตาของเสิ่นเชียนเกอที่กำลังซ่อนตัวอยู่บนเรือนน้ำตกทั้งหมด 

หญิงสาวตกใจจนอ้าปากค้าง นางฝืนตนเองข่มกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ไม่ให้ดังเล็ดลอดออกไป ทว่าก็กระทำได้อย่างยากยิ่ง

เห็นชัดว่าบาดแผลที่เยี่ยนอ๋องถูกคนชุดดำแทงร้ายแรงมากและคงจะสร้างความเจ็บปวดอย่างสาหัส เพราะในพริบตาต่อมาบุรุษชุดสีเสวียนก็ไม่อาจพยุงร่างกายไว้ได้ ร่างใหญ่ทรุดฮวบลงก่อนจะฟุบหน้าซบลงกับภูเขาปลอมที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้าง ๆ 

ฝ่ายนักฆ่าเมื่อมั่นใจว่าเหยื่อสิ้นฤทธิ์แล้วก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หมายปลิดชีวิต

แม้จะมีชีวิตมาแล้วถึงสองครั้ง แต่เสิ่นเชียนเกอที่เป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่งก็ไม่เคยประสบพบเจอเหตุการณ์ระทึกขวัญที่โหดร้ายทารุณถึงเพียงนี้กับตา อย่าว่าแต่ข่มเสียงร้องไว้ แม้แต่คงสติไว้ก็แทบไม่อาจทำได้

อย่างไรก็ตาม สาวน้อยก็รีบรวบรวมสติเพื่อดึงเอาความกล้าหาญของตนออกมา หมัดน้อย ๆ กำเข้าหากันแน่น ความคิดในหัวหมุนวนหาหนทาง…นางกำลังคิดจะออกไปช่วยเหลือเยี่ยนอ๋องที่กำลังได้รับบาดเจ็บอยู่ขณะนี้!…

อย่างมากก็เพียงแค่วิ่งไปพลางร้องตะโกนไป สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนรับรองที่จัดไว้ให้แขกฝ่ายบุรุษ เพียงแค่ร้องตะโกนให้สุดเสียง ก็จะมีทหารองครักษ์ที่คอยตรวจตราอยู่โดยรอบเข้ามาช่วยเหลือในทันที

ทว่าขณะที่เสิ่นเชียนเกอกำลังจะวิ่งลงจากเรือนน้ำตก แล้วมุ่งตรงไปยังภูเขาปลอมเพื่อช่วยเหลือเยี่ยนอ๋องนั้น ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ นักฆ่าชุดดำก็หยุดฝีเท้าก่อนหันไปสบตากัน เพียงเสี้ยวลมหายใจก็รีบหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งโอกาสทองที่จะปลิดชีวิตเหยื่อยามไร้ทางตอบโต้ไปโดยง่าย!

เสิ่นเชียนเกอทั้งงุนงงและไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้เห็น ทว่าการช่วยชีวิตคนสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ในตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่นางควรขบคิดเรื่องอื่น  

แท้จริงแล้วเสิ่นเชียนเกอทราบมาก่อนแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ดังนั้นก่อนที่จะเดินทางมายังคฤหาสน์จ่างกงจู่ นางจึงนำยาสมุนไพรที่ใช้ในยามฉุกเฉินพกติดตัวมาด้วย

ภพก่อน นางทั้งเสียโฉมทั้งล้มป่วยด้วยโรคร้าย ในขณะนั้นนางไม่มีทุนรอนมากพอที่จะนำไปรักษาตัว จึงทำได้เพียงพลิกอ่านตำรายาแล้วปรุงยาสมุนไพรขึ้นมาใช้เอง ถึงแม้ในภายหลังนางที่ล้มป่วยจะต้องอยู่อย่างเดียวดายไร้คนเหลียวแล แต่เนื่องด้วยอยู่กับโรคร้ายเป็นเวลานาน นางจึงคุ้นเคยกับยาสมุนไพรต่าง ๆ เป็นอย่างดีและรู้จักทักษะการรักษาอยู่ไม่น้อย และถึงแม้ฝีมือการรักษาของนางจะไม่อาจเทียบเคียงกับหมอหลวงได้ แต่ก็รับรองว่าเหนือชั้นกว่าหมอยาพเนจรที่เร่ขายยาไปทั่วอย่างแน่นอน

เมื่อเสิ่นเชียนเกอไปถึงจุดที่เยี่ยนอ๋องอยู่ นักฆ่าเหล่านั้นก็ไม่รู้ว่าหนีหายไปในทิศใดแล้ว เสิ่นเชียนเกอไม่เหลือเวลาให้สนใจคนร้าย เพราะขณะนี้คนป่วยของนางล้มฟุบลงกับพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยกองโลหิตของตัวเขาเอง คล้ายหมดสติไม่รู้สึกตัวไปแล้ว…

ยามได้เห็นโลหิตบนพื้น เสิ่นเชียนเกอก็อดอุทานในใจไม่ได้ ‘สะ…เสียเลือดมากเกินไปแล้ว’

เนื่องจากบริเวณที่เยี่ยนอ๋องได้รับบาดเจ็บคือแผ่นหลัง อีกทั้งโลหิตที่ไหลเอ่อออกมาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล หากตอนนี้ยังไม่สามารถห้ามเลือดได้ ก็เกรงว่าอาจไม่สามารถรักษาชีวิตของบุรุษผู้นี้ไว้ได้

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังวิกฤต เสิ่นเชียนเกอก็รีบนำกระเป๋าผ้าที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมา ก่อนจะล้วงเอาห่อผ้าที่อาบคลุกด้วยผงยาห้ามเลือดออกมาอุดไว้บนปากแผลกว้างที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา

โชคดีที่เสิ่นเชียนเกอช่วยไว้ได้ทันกาล เมื่ออุดปากแผลไว้ไม่นานโลหิตแดงฉานก็ค่อย ๆ หยุดไหล

เพราะแผลมีขนาดใหญ่และลึก ขณะนี้จึงยังไม่สามารถนำห่อผ้าอาบผงยาออกจากปากแผลได้ หากนางปล่อยมือออกก็ไม่มีสิ่งใดมาช่วยกดรั้งห่อผ้าและเลือดจะต้องทะลักออกมาอีกครั้งเป็นแน่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นเชียนเกอก็ตัดสินใจฉีกผ้าระบายสีขาวด้านในกระโปรงออกมาเป็นเส้นยาวก่อนนำมาพันรอบกายคนป่วยยึดให้ห่อผ้าอาบยาติดไว้กับบาดแผลบนร่างใหญ่

เมื่อจัดการเสร็จสิ้น เสิ่นเชียนเกอก็โรยผงยาห้ามเลือดและผงยาบำรุงลงบริเวณรอบ ๆ ปากแผลอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปคลำข้อมือเรียวของบุรุษตรงหน้าพยายามสัมผัสชีพจรของเขาด้วยท่าทางขะมักเขม้น ถึงแม้พบว่าชีพจรนั้นอ่อนแรงเต็มแก่ แต่จังหวะการเต้นก็ยังคงที่ หมอหญิงจำเป็นจึงโล่งใจขึ้นได้เล็กน้อย

ต้องกล่าวว่า โชคดีที่เสินเชียนเกอห้ามเลือดได้ทันเวลา จึงสามารถฉุดรั้งดวงวิญญาณของบุรุษร่างใหญ่ผู้นี้ออกจากประตูผีได้อย่างเฉียดฉิว

เสิ่นเชียนเกอยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นทั่วหน้าผาก ก่อนจะผ่อนลมหายใจหายใจแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างกายเยี่ยนอ๋อง พักเอาแรงและสงบจิตใจจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ

นางทอดสายตามองสำรวจคนป่วย ขณะนี้เขานอนตะแคงฟุบหน้าลงกับหินภูเขาจำลอง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นปิดบังใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรัง ตัวอ่อนปวกเปียกเพราะหมดสติไปจากการเสียเลือดมาก 

อย่างไรก็ตาม หากปล่อยให้เยี่ยนอ๋องนอนอยู่ในสภาพนี้คงไม่เหมาะนัก จำเป็นต้องให้เขานอนราบลงป้องกันบาดแผลถูกรบกวน เมื่อคิดได้ดังนั้นเสิ่นเชียนเกอจึงลุกขึ้นยืนแล้วค่อย ๆ ประคองร่างใหญ่ให้เปลี่ยนเป็นนอนคว่ำลงกับพื้น

ทว่าขณะที่มือช่วยปรับท่าทางคนป่วยให้เหมาะสม และในหัวก็กำลังคิดว่าจะออกไปเรียกหานางกำนัลให้เข้ามาช่วยเหลือเขาอย่างไรนั้น ดวงตาเมล็ดซิ่งก็ปะทะเข้ากับบางอย่าง 

เสิ่นเชียนเกอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่รู้เพราะเหตุใดในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายที่ผ่านมา นางจึงสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแปลก ๆ อยู่ตลอด แต่กลับนึกไม่ออกเลยว่ามีสิ่งใดที่เป็นปัญหา 

มายามนี้นางเข้าใจแล้ว ในตอนที่ยกแขนใหญ่ที่บดบังใบหน้านั้นออก สิ่งไม่ชอบมาพากลที่รบกวนจิตใจนางก็ถูกเฉลย

เสิ่นเชียนเกอปล่อยมือออกทันที ใบหน้าของบุรุษที่นอนหมดสติอยู่ทำให้นางตกใจจนสะดุ้งโหยง ดวงตาคู่งามเบิกโพลงด้วยความตะลึง

เพราะใบหน้าที่ปรากฏนั้นเป็นของ กู้เฉินอวี้!

แผ่นหลังของเสิ่นเชียนเกอชาวาบ หัวใจดวงน้อยเต้นเปลี่ยนเป็นระทึกราวกับจะกระเด็นหลุดออกมาจากร่าง

…คนที่นางช่วยชีวิตไว้ไม่ใช่เยี่ยนอ๋อง แต่กลับเป็นจิ้งหย่งโหวกู้เฉินอวี้…

เมื่อนึกทบทวนภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ในที่สุดเสิ่นเชียนเกอก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้

ต้องโทษความร้อนรนของนางยามอยู่บนเรือนน้ำตก บุรุษที่หันหลังให้นางผู้นั้นไม่ใช่เยี่ยนอ๋องแต่เป็นกู้เฉินอวี้ต่างหาก เยี่ยนอ๋องมักจะสวมชุดสีเสวียนอยู่เป็นนิจ นางจึงทึกทักเอาเองว่าคนที่เห็นต้องเป็นเยี่ยนอ๋อง 

คิดไม่ถึงว่าวันนี้เพราะกู้เฉินอวี้สวมชุดสีเสวียนเช่นกัน อีกทั้งรูปร่างของคนทั้งสองก็คล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่สามารถเห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจนด้วยแล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เสิ่นเชียนเกอจะจำคนผิด

อีกทั้งเมื่อพบว่าคนในชุดสีเสวียนได้รับบาดเจ็บสาหัส ความร้อนรนของนางก็ยิ่งเพิ่มพูน ส่งผลต่อความคิดและการตัดสินใจ

ในที่สุดนางก็เข้าใจอย่างชัดแจ้งว่า ความไม่ชอบมาพากลที่เกิดขึ้นนั้นคืออะไร

ทุกครั้งที่นางเข้าใกล้เยี่ยนอ๋อง ก็มักจะมีโชคลาภไม่มากก็น้อยล่องลอยเข้ามาหาตัวนาง แต่ยามที่นางแตะแขนของกู้เฉินอวี้เมื่อครู่ กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับสายน้ำที่หยุดนิ่ง และเมื่อได้ก้มลงมองใบหน้านั้นชัด ๆ คำตอบก็ปรากฏ

เสิ่นเชียนเกอไม่อยากผูกพันธะหรือแม้แต่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับกู้เฉินอวี้ผู้เป็นตัวพระของนวนิยามประโลมโลกเรื่องนี้อีกแม้แต่น้อย

ไม่ว่าด้วยทางใด การข้องเกี่ยวกับเขาไม่ได้เป็นผลดีต่อนาง

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้นางก็ได้ช่วยชีวิตคนตรงหน้าไปแล้ว และแน่นอนว่านางก็ไม่ใช่คนจิตใจอำมหิตที่จะดึงผ้าอุดบาดแผลออกแล้วปล่อยให้เขานอนเสียเลือดจนตายไปได้

ในที่สุดเสิ่นเชียนเกอจึงตัดสินใจจัดท่านอนของเขาต่อให้เรียบร้อยก่อนจับใบหน้าเขาให้หันตะแคงออกมาในจุดที่หายใจสะดวก ทันใดนั้น จู่ ๆ เปลือกตาของกู้เฉินอวี้ก็ขยับหยุกหยิกราวกับเจ้าของร่างกำลังจะได้สติตื่นขึ้น

เสิ่นเชียนเกอสะดุ้งอีกครั้ง มือบางคว้ากระเป๋าผ้าและเก็บขวดยาอย่างรีบเร่ง สายตามองหาซ่อนตัวที่ใกล้ที่สุด นางไม่ต้องการให้กู้เฉินอวี้เห็นตัวเอง ในเมื่อตอนนี้คนป่วยถอยห่างจากปากเหวแห่งความตายมามากแล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ต้องอยู่ต่อ 

ในภพก่อน เท่าที่เสิ่นเชียนเกอรู้ เยี่ยนอ๋องก็ประสบพบเจอกับเหตุร้ายในบริเวณนี้เช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลให้นางต้องมาที่นี่ 

ทว่าในเวลานี้ ยังไม่พบเยี่ยนอ๋องแม้แต่เงา ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางจึงไม่อาจวางใจได้ ภูเขาปลอมลูกนี้มีขนาดใหญ่ หากไม่ใช่จุดนี้ก็อาจเป็นจุดอื่นก็ได้!

ความคิดดังกล่าวพาเสิ่นเชียนเกอออกจากจุดที่กู้เฉินอวี้ถูกนักฆ่าลอบสังหารได้อย่างเงียบเชียบและรวดเร็วจนน่าตกใจ สตรีผู้รู้วิชายากำลังเร่งร้อนตามหาบุรุษที่นางต้องการให้ความช่วยเหลือ…เพราะไม่แน่ว่าเขาเองก็อาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลืออย่างมาก

******************************

หลังจากร่างของเสิ่นเชียนเกอลับหาย ร่างบางของสตรีผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นแทนที่

เสิ่นเจียวเจียวจ้องมองไปยังทิศที่เสิ่นเชียนเกอจากไป จากนั้นจึงจะหันกลับมามองกู้เฉินอวี้ที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนพื้น นัยน์ตาดอกท้อคู่งามเข้มขึ้นจนน่าหวาดหวั่น ทันใดนั้นนางก็เดินหลบเข้าไปยังซอกหนึ่งของภูเขาปลอมที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่กู้เฉินอวี้อยู่ ร่างบางก้มลงเพื่อฉีกผ้าระบายด้านในกระโปรงออกมายัดใส่แขนเสื้อไว้ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างกายโหวหนุ่มแล้วยกจอกน้ำชาที่คว้าออกมาจากเรือนน้ำตกขึ้นมา

คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นยกน้ำชาอุ่นร้อนขึ้นดื่มแล้วอมไว้ในโพรงปากก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง สองมือประคองศีรษะใหญ่ขึ้นจากพื้น ร่างบางโน้มลง ศีรษะเล็กค่อย ๆ ลดต่ำลงอย่างช้า ๆ …

.

.

.