ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

เสียงแจกันแตกทำให้จูเกาเซวียนสะดุ้ง แววตาขุ่นมัวคล้ายถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะสลายไป ภาพเบื้องหน้าเปิดกว้าง พระชายาฟุบนิ่งอยู่ข้างแจกันแตก แน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว

ร่างสูงผลุนผลันลุกขึ้นเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เสียงเก้าอี้ครูดพื้นดังลั่นก่อนจะล้มไปด้านหลังดังตึง

เขาก้าวออกจากหลังโต๊ะ ฝีเท้าซวดเซไปเล็กน้อยขณะตะโกนสั่งเสียงแตกพร่า “ตามหมอ !”

จูเกาเซวียนถลาไปข้างหน้า ทรุดตัวลงช้อนร่างน้อยขึ้นมาเบา ๆ ตัวของนางร้อนมาก ร้อนจนเขาฉงนใจ เมื่อครู่ตอนอยู่ในศาลนางยังไม่ได้ตัวร้อนถึงเพียงนี้

ในอกของเขาบีบรัด ลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ

“หวางเฟย !”

เขาเรียกนางเสียงเบาราวกับกลัวว่านางจะตกใจ ทว่าคนในอ้อมแขนไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย มีเพียงร่างกายร้อนระอุที่บ่งบอกว่านางยังมีชีวิตอยู่ แม้ไม่ได้สติแต่คิ้วของนางก็ยังขมวดแน่น เขายกปลายนิ้วสั่นเทาขึ้นนวดหว่างคิ้วของนางเบา ๆ อ้อมแขนรัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังพยายามเขย่าแขนเรียกนางด้วยเสียงแหบต่ำ “อันหนิง...”

ประตูห้องถูกเปิดออกจากด้านนอก เฉินหลิงวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น “หวางเฟยเพคะ !”

จูเกาเซวียนเม้มริมฝีปากกลืนคำพูดลงท้องไป อุ้มภรรยาขึ้นเดินออกจากห้องหนังสือ มุ่งหน้าไปยังห้องหอที่ว่างเปล่ามานาน

หมอหลวงเซี่ยถูกเหอไห่หิ้วคอเสื้อมาถึงจวนฮั่นอ๋องอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ภาพที่เห็นคือพระชายานอนหมดสติอยู่บนเตียง มีท่านอ๋องนั่งกุมมือนางไว้อย่างใกล้ชิด หมอหลวงเซี่ยจัดหมวกขุนนางให้ตรงแล้วเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“รีบมาตรวจอาการหวางเฟย” เสียงเรียบเย็นดังขึ้น

หมอชราลดมือที่กำลังจะทำความเคารพลงแล้วรีบขยับเข้าไปข้างเตียงเริ่มจับชีพจรอย่างตั้งใจ

“ทูลหวางเย่ หวางเฟยมีไข้สูง ไฟตับกำเริบจากความโกรธจึงหน้ามืดหมดสติ กระหม่อมจะเขียนเทียบยาชิงเร่อระบายไฟและยาสงบจิตให้ ต้องดื่มทันทีที่ทรงฟื้นพ่ะยะค่ะ”

“พาหมอหลวงเซี่ยไปจัดยา รีบต้มยามาให้หวางเฟย”

หลังจากหม่าหมัวหมัวเดินนำหมอหลวงเซี่ยออกไป ลี่หนานก็ยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามา จูเกาเซวียนโบกมือไล่นางให้ออกไปก่อนจะลุกไปที่อ่างน้ำชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้พระชายาด้วยตัวเอง

“อันหนิง...อันหนิง...เหตุใดระหว่างเราจึงกลายเป็นเช่นนี้”

เสียงของฮั่นอ๋องดังเบา ๆ อยู่ภายในห้อง บรรยากาศภายในจวนราวกับมีเมฆหมอกปกคลุม

ภายในห้องลับจวนฮั่นอ๋อง มีที่ปรึกษาอยู่เพียงไม่กี่คน เกาเฉินผิงถูกหิ้วตัวมาจากจวนสกุลเกาขณะกอดไหเหล้าเมาไม่ได้สติ นอกจากนี้ก็มีเหอไห่ หลี่เหวินหมิง และจางเจี้ยนเท่านั้น

ทว่าบรรยากาศภายในห้องลับ กลับกดดันมากกว่ายามถอดความหมายหนังสือหย่าครั้งนั้นเสียอีก

จูเกาเซวียนนั่งตำแหน่งประธาน หลับตานิ่งหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะลงบนที่เท้าแขนเป็นจังหวะ ส่วนคนที่เหลืออ่านนิยาย สมรสร้าย ตั้งแต่เล่มหนึ่งถึงเล่มสี่

เกาเฉินผิงวางหนังสือลง เงยหน้าขึ้นมองฮั่นอ๋องด้วยดวงตาแดงก่ำ เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง “หวางเย่ ข้าอ่านไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย”

ดวงตาของเขาค่อย ๆ เหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย เสียงสูดจมูกดังขึ้น “ภรรยาข้าขอหย่า ท่านกลับบังคับให้ข้าอ่านนิยายเล่มนี้อีก”

เขาโยนหนังสือ สมรสร้ายเล่มสามลงไปกลางโต๊ะ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาดุจหยกบิดเบี้ยว

จูเกาเซวียนขมวดคิ้ว เหอไห่ หลี่เหวินหมิง จางเจี้ยนเงยหน้าขวับมองเกาเฉินผิงเป็นตาเดียว จากนั้นก็ค่อย ๆ เบือนสายตามองมาทางผู้เป็นนาย ไอเย็นยะเยือกพัดปะทะใบหน้าของพวกเขาจนต้องรีบก้มหน้า ตั้งใจอ่านนิยายต่อไปเงียบ ๆ

เสียงของเกาเฉินผิงยังดังแหบแห้ง “เหตุใดนางจึงกล่าวหาว่าข้าไม่ต้องการนางกัน พอข้าจะเข้าไปปลอบนางก็หาว่าข้าสกปรก”

จูเกาเซวียนหัวเราะเสียงเย็น เอ่ยแดกดันอย่างไม่รักษาน้ำใจว่า “สมควรแล้ว ! เป็นเจ้าเองไม่ใช่หรือที่เลือกสุ่ยอวิ๋นโหลว นอกจากสร้างความลำบากให้ตัวเองแล้ว ยัง...” ทำให้ภรรยาข้าเข้าใจผิดไปด้วย

คำพูดสุดท้ายถูกกลืนลงคอ ฮั่นอ๋องหลับตาลงสูดหายใจลึก หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาปาใส่เกาเฉินผิง “อ่านต่อ หาช่องว่างในนิยายเล่มนี้ให้ได้”

เกาเฉินผิงสะดุ้ง กะพริบตาปริบ ๆ ได้แต่เม้มริมฝีปากกอดหนังสือแน่น สายตาตัดพ้อจับจ้องไม่วาง ราวกับว่าหากปัญหาชีวิตไม่ได้รับการแก้ไข เขาก็ไม่มีวันคิดเรื่องอื่นใดออก

จูเกาเซวียนนวดหว่างคิ้ว เอ่ยลอดไรฟัน “เหตุใดเจ้าไม่รีบมีทายาทเสียเลยล่ะ”

ทุกคนในห้องชะงักไปชั่วขณะ เกาเฉินผิงนิ่งอึ้ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง “จะดีหรือ”

จูเกาเซวียนนิ่งเงียบ คิ้วกดลึกลงกว่าเดิม ภาพใบหน้าซีดเซียวของพระชายาแวบผ่านตา จึงเอ่ยถามเสียงขรึม “เจ้าไม่ได้นอกใจนางมิใช่หรือ วันนั้นเจ้าคงไม่ได้ไปกับสตรีนางใดกระมัง”

เกาเฉินผิงปฏิเสธทันควัน “ข้ามิใช่คนเช่นนั้นนะ ให้มองเพลินตาข้ามอง แต่ให้แตะต้องข้าไม่กล้าหรอก”

“ในเมื่อเจ้าไม่ผิด แก้ไขเรื่องเข้าใจผิดก็ได้แล้วนี่ การมอบบุตรให้ภรรยาที่รักกันมานาน คือการสร้างความมั่นคงในครอบครัวไม่ใช่หรือ”

ดวงตาของเกาเฉินผิงค่อย ๆ เปล่งประกาย รอยยิ้มกว้างคลี่ออก เขาผุดลุกขึ้นคิดเพียงแต่จะวิ่งกลับไปหาภรรยารัก ก่อนจะถูกน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมตรึงร่างไว้

“นั่งลง-อ่าน-ให้-จบ !”

ทุกคนสะดุ้งวาบ เกาเฉินผิงนั่งลงทันทีราวกับนักเรียนที่ถูกอาจารย์ดุ เขายอมกางหนังสือออกแล้วตั้งใจอ่านอีกครั้ง

ทางฝั่งของเหอไห่ กำลังเริ่มจดเบาะแสแล้ว หลี่เหวินหมิงกลับยิ้มกล่าว

“ยังดี ที่กระหม่อมได้ฟังนักเล่านิทานมาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนไปสืบเรื่องหญิงขายผัก นี่คือเบาะแสของเล่มสี่พ่ะย่ะค่ะหวางเย่”

จูเกาเซวียนรับกระดาษมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ยิ่งนานสีหน้ายิ่งหนักอึ้ง มือที่ถือกระดาษเกร็งแน่น

“แม้แต่เรื่องในห้องบรรทมข้ามันยังรู้”

เกิดความเงียบขึ้น เป็นความเงียบที่ทำให้เสียงหายใจยังดังเกินไป

“บังอาจนัก !” เขาควานหากระดาษเปื้อนหมึกแผ่นนั้นมาอ่านอีกรอบ ปลายนิ้วสั่นเทาด้วยเพลิงโทสะ

“มีเรื่องที่ข้าทะเลาะกับหวางเฟยครั้งสุดท้ายนั่นด้วย จะมีเรื่องบังเอิญมากมายเพียงนี้ได้อย่างไร !”

นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นเหตุการณ์ที่ถูกนำไปเสริมแต่งเพิ่ม เขานึกถึงคำพูดของตนเองที่กล่าวกับซูอันหนิง หลังจากอ่านกระดาษแผ่นนั้น หัวใจก็หล่นร่วง

‘หรือนี่ไม่ใช่สิ่งที่หวางเฟยคิดทำ เปิดตำหนักหลัง รับชายบำเรอเข้ามา !’

        นางยังไม่ได้ทำเช่นนั้น แต่เขากลับปรักปรำนางแล้ว !

“หวางเย่” เสียงเรียกจากเหอไห่ทำให้มือที่กำลังขยุ้มกระดาษอยู่คลายออก

จูเกาเซวียนกะพริบตา ภาพใบหน้าอาบน้ำตาของพระชายาก็หายไป

เหอไห่ยื่นกระดาษที่ตนเองเขียนเสร็จแล้วส่งให้ผู้เป็นนาย กล่าวอย่างลังเลว่า “หลีกงกงบอกว่าจัดการสายข่าวออกไปแล้ว แต่เล่มสองก็ยังมีข่าวหลุดออกไปอยู่เหมือนเดิม ท่านคิดว่า...”