เทพแมงดา: ข้ามภพมาโดดเดี่ยว....แต่นอนคนเดียวไม่ได้ NC++

บทที่ 26: ทลายเงาสังหาร

ค่ำคืนในนครหลวงสวรรค์ช่างเงียบสงัดและมืดมิดกว่าปกติ ท้องฟ้ายามราตรีไร้ซึ่งแสงดารารายล้อม มีเพียงก้อนเมฆสีดำทะมึนลอยมาบดบังดวงจันทร์กลมโตจนแสงจันทร์ดูสลัวรางพรางตา ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านยอดไม้ในจวนหยกขาวส่วนตัวขององค์หญิงใหญ่จีเสวี่ยดังหวีดหวิวชวนขนลุกขนชัน เสียงใบไม้ไหวเบา ๆ เสริมบรรยากาศลึกลับซับซ้อนสมกับเป็นแผ่นดินใหญ่ที่มีขั้วอำนาจขัดแย้งกันอย่างลับ ๆ ตึกรามบ้านช่องปูลาดจากเขตพระราชวังหลวงส่องแสงโคมไฟสลัวเป็นเงาสะท้อน

ภายในห้องนอนขนาดยักษ์อันอบอุ่นละมุนตาของผม แสงเทียนสีส้มอ่อนทาบเงาร่างอันสุขสำราญของข้าที่กำลังเอนหลังหนุนตักอุ่น ๆ ของลู่เหมยหลิน โดยมีไป๋หลิงและเฉินฮวานั่งล้อมวงคอยปรนนิบัติพัดวีขัดเกลา อกขาวนุ่มของเหมยหลินเบียดซบหลังหัวผมแผ่วเบาจนผมเผลอครางงึมงำด้วยความเคลิบเคลิ้มในกามารมณ์ตามประสาแมงดาหนุ่มรักความสบายสไตล์สโลว์ไลฟ์ ส่วนองค์หญิงใหญ่จีเสวี่ยนั้นแยกไปพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายที่ห้องห้างสรรพสิริมงคลข้างเคียงเพื่อหลอมซึมพลังปราณหยินหยางที่เพิ่งแลกเปลี่ยนกับผมเมื่อคืนวานเพื่อปรับปรุงขอบเขตพลังแกนทองคำขั้น 9 ของนาง

"สามีจ๋า... ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ท่านต้องเริ่มเข้าทำราชการเสนาธิการเคียงคู่องค์หญิงใหญ่แล้วนะจ๊ะ ไม่คิดจะอ่านตำรากลศึกหรือพิกัดทหารบ้างเลยรึจ๊ะ?!" เฉินฮวาเอ่ยแซวพลางใช้นิ้วมือเรียวงามบีบนวดต้นขาข้าเบา ๆ ส่งยิ้มยั่วเย้ากระตุ้นอารมณ์เสน่หาของข้า

"โธ่... เมียจ๋า สมองอันปราดเปรื่องของสามีมีไว้คำนวณหาวิธีทำให้พวกเจ้ามีความสุขในห้องหอก็พอแล้วจ้ะ เรื่องการบ้านการเมืองปล่อยให้คนแก่เขาปวดขมับไปเถอะจ้ะ ฮ่า ๆ!" ผมหัวเราะกะล่อนพลิกตัวซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องนุ่มของเหมยหลินพลางสูดดมกลิ่นแป้งหอมชื่นใจชวนหื่นลามกกิ๊กกั๊กหยอกเย้าหัวใจสี่ดวง

"ท่านนี่กะล่อนไม่เปลี่ยนเลยนะจ๊ะศิษย์พี่..." ไป๋หลิงชำเลืองตาคมมองข้าพลางเช็ดทำความสะอาดกระบี่สีครามวาววับของนาง "แต่เมืองหลวงแห่งนี้ขุนนางเก่งและยอดฝีมือมีมากมายนัก ข้าเกรงว่าศัตรูจะไม่ปล่อยให้เราได้นอนขี้เกียจง่าย ๆ เช่นนี้หหรอกจ้ะ ยิ่งเมื่อกลางวันท่านตบกบาลคุณชายสามหลี่เทียนจมถังมูลม้า ป่านนี้อัครเสนาบดีหลี่หลินฝู่คงเดือดดาลสั่งนักฆ่าเตรียมบุกมาถล่มพวกเราเป็นแน่แท้จ้ะ"

เหมยหลินกล่าวเสริม: *"ใช่เลยจ้ะสามี ข่าวลือบอกว่าอัครเสนาบดีหลี่เป็นผู้กุมอำนาจตลาดการค้าส่วนใหญ่ในเมืองหลวงผ่านทางสมาคมโอสถหลวงและมีหน่วยลอบสังหารเงาทมิฬในสังกัดคอยเก็บคนขวางทาง การที่เรามาอยู่ที่นี่ก็เหมือนเดินอยู่บนคมดาบนะจ๊ะ"*

"โอ๊ย... ไม่ต้องกลัวจ้ะเมียรัก" ผมโบกพัดไปมาอย่างเยือกเย็นกะล่อนยิ้มพราวเสน่ห์: *"ถ้าไอ้พวกเงาทมิฬหน้าโง่มันกล้ามาจริง สามีจะเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นกระสอบทรายพรีเมียมให้เมียรักทั้งสามได้วอร์มร่างกายเล่น ๆ คลายหนาวโว้ย!"*

[ ติ๊ง! ]

[ ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่มีรังสีสังหารปะทุจำนวน 20 ราย! ]

[ ระดับการบ่มเพาะ: ขอบเขตแกนทองคำขั้น 3 ถึง 5! ]

[ พิกัด: กำลังละลอยข้ามขอบระเบียงห้องนอนของโฮสต์! ]

เสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้นในหัวปลุกกระแสประสาทผมทันควัน ผมแสยะยิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์ในดวงตาเปล่งประกายสีม่วงทองแผ่วเบา: *'หึ ๆ... พ่อเสนาบดีชราหลี่หลินฝู่ขี้แพ้ชวนตีจริง ๆ โดนคว่ำกระดานหมากไปเมื่อกลางวัน ค่ำคืนนี้ก็ส่งของขวัญต้อนรับมาให้กวาดล้างถึงห้องนอนเลยรึเนี่ย! ช่างรวดเร็วทันใจปานส่งเดลิเวอรีเลยโว้ย!'*

"ชิ้ง!"

ไป๋หลิงกระชับกระบี่เล่มงามข้างกายถลึงกายลุกขึ้นยืนดวงตาเบิกกว้างแผ่รังสีพลังเย็นยะเยือกฉับพลัน: "มีคนบุกรุก! รังสีสังหารรุนแรงยิ่งนัก!" เฉินฮวาคว้าทวนยาวเหล็กกล้าข้างเตียงสีหน้าดุดันเตรียมออกศึกพร้อมเพรียงดวงตาแข็งกร้าวปานแม่ทัพหญิงประจัญบาน

"เมียรักทั้งสาม... ยืนอยู่ข้างหลังสามีเถอะจ้ะ" ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจสะบัดเสื้อคลุมขาวอย่างกะล่อนพราวเสน่ห์กางพัดสะบัดฉุย ๆ "ขยะพวกนี้เพิ่งโดนส่งมาอบรม สามีอยากลองออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายสลัดสะโพกหลังกินเป็ดย่างเมืองหลวงเสียหน่อยจ้ะ!"

*ปัง!*

ระเบียงบานพับห้องนอนพังสะบั้นออกกระจาย เศษไม้กระเด็นว่อนตามแรงพัดของลมปราณเงาสีดำทมิฬยี่สิบร่างสวมชุดคลุมเกราะสีดำปกปิดใบหน้ามิดชิดถือมีดสั้นอาบยาพิษสีเขียวคล้ำกระโดดรุมหน้าล้อมตั่งนอนของผมไว้ในพริบตาเดียว พวกมันขยับมือส่งสัญญาญจู่โจมเงียบกริบสไตล์มือสังหารมืออาชีพแผ่รังสีโลหิตกระตุ้นยันต์เงาโลหิตบนไหล่ของพวกมันส่องแสงสีแดงฉาน

"ไอ้ขยะเซียวเฉิน! รับบัญชียมบาลล้างตระกูลไปซะ!" หัวหน้านักฆ่าแกนทองคำขั้น 5 ตวาดกร้าวเสียงต่ำฟาดคมมีดสั้นปะทุรังสีตัดผ่านอากาศหวีดหวิวหวังแทงตัดขั้วหัวใจข้าปาดคอหอยดุร้าย

ผมยืนนิ่งสงบใบหน้ายังคงประดับยิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์ ขยับนิ้วมือคีบคมมีดสั้นอาบยาพิษนั้นไว้ด้วยสองนิ้วเปล่าอย่างมั่นคงไร้ความตระหนก!

*เคร้งงง!*

เสียงปะทะคมเหล็กกับนิ้วกายาอมตะของผมดังสนั่น คมมีดสั้นอาบยาพิษเหล็กไหลราคาแพงพังสะบั้นหักกระเด็นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยคาดวงตาตื่นตลึงของหัวหน้านักฆ่า! ยาพิษสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนบนผิวของผมทว่าไม่มีผลแม้แต่น้อยเนื่องจาก 'ความต้านทานพิษเย็นขั้นสูงสุด' และกายาอมตะตรากตรำทนทานช่วยป้องกันความเสียหายได้ 100%!

"นี่... นี่แกมีกายาปีศาจระดับก่อกำเนิดวิญญาณรึไงกัน?!" หัวหน้านักฆ่าแผดเสียงหลงด้วยความตกใจกลัวแสนสาหัสขาสั่นระริก

"ไม่ใช่ปีศาจหรอกจ้ะ... ข้ามันก็แค่ผู้ชายกะล่อนธรรมดาที่หล่อระเบิดระเบ้อและมีดีที่ช่วงล่างตบสะโพกพลิ้วไหวเท่านั้นแหละโว้ย!"

ผมพูดจบก็ฉุดกระชากคอเสื้อหัวหน้านักฆ่าเหวี่ยงร่างมันฟาดกระแทกนักฆ่าข้างเคียงอีกห้านายละลิ่วปลิวทะลุตู้เสื้อผ้ากระจกบานใหญ่ตกแต่งห้องพังทลายสลบคาห้องกระดิกตัวไม่ได้

เฉินฮวาขยับทวนยาวควงสว่านบุกทะลวงกระแทกวาดพลังทวนทับทิมคำรามก้องห้อง แทงรวดเร็จนเกิดเสียงฟาดอากาศลอยละลิ่วกระแทกพังโต๊ะเครื่องแป้งตกรั้วระเบียงจวนเสียงดังแอ้ก ไป๋หลิงวาดเพลงกระบี่ครามเยือกแข็งรวดเร็วปานลมกรดฟันฉับปัดคมดาบหักกระจายสะกัดจุดชีพจรแช่แข็งขานักฆ่าส่งความหนาวสั่นคลุมร่างกายจนพวกมันทรุดกายดิ้นรนกับพื้นห้องนอนส่งกลิ่นไอเย็นยะเยือก

ผมสะบัดมือพับพัดกระดาษในมือร่ายวิชาสายลมสะบั้นปราณปะทุคลื่นรังสีม่วงทองซัดเข้าใส่นักฆ่าที่เหลือทั้งหมดจนพวกมันกระดูกซี่โครงหักสะบั้นปลิวละลิ่วลอยกระจายออกไปนอกหน้าต่างสลบเหมือดคาฝุ่นพื้นจวนหยกขาวด้านล่างในพริบตาเดียว!

ยอดฝีมือแกนทองคำยี่สิบนายโดนข้ากวาดล้างพังพินาศราบ in เวลาไม่ถึงสิบวินาทีโดยที่ภรรยาทั้งสามยังแทบไม่ต้องออกแรงเหน็ดเหนื่อย เหมยหลิน ไป๋หลิง และเฉินฮวามองหน้ากันพลางถอนหายใจและยิ้มคลั่งรักสามีสุดแกร่งกะล่อนคนนี้ยิ่งขึ้นอย่างยอมจำนนหัวใจรัก

ผมก้าวเท้าเหยียบอกหัวหน้านักฆ่าแกนทองคำขั้น 5 ที่กำลังกระอักเลือดสีแดงเข้มดิ้นรนใต้ฝ่าเท้าของผม บดขยี้ฝ่าเท้าลงบนหน้าอกมันเบา ๆ กวนประสาทสัปดนลามกส่งสายตาเย้าหยอก

"เอาล่ะคุณนักฆ่าเงาสุดเท่..." ผมโน้มตัวยิ้มกะล่อนสะใจส่งคลื่นสั่นสะเทือนจี้จุดจุกจิกใต้รักแร้มันจนมันหัวเราะลั่นสลับร้องไห้โหยหวนด้วยความทรมานกวนใจชวนขำขัน "บอกมาดี ๆ ว่าตระกูลหลี่ซ่อน 'คลังสมบัติลับใต้ดิน' ไว้ที่พิกัดไหนจ๊ะ?! ถ้าบอกช้าข้าจะจับแกมาแต่งตัวเป็นเกย์รำกระบี่สายเดี่ยวรำดาบโชว์ลีลาเซ็กซี่ส่งท้ายให้คนทั้งเมืองหลวงสวรรค์ชมในวันพรุ่งนี้เช้านะเฟ้ย! และที่สำคัญมีผู้พิทักษ์ด่านระดับใดเฝ้าอยู่บ้างจ๊ะคุณน้อง?!"

นักฆ่าโดนวิชากวนประสาทและการทรมานแสนขี้เล่นจนทนไม่ไหวแผดเสียงบอกหมดเปลือกทันที: "ยอมแล้ว! ยอมแล้ว! คลังสมบัติลับตระกูลหลี่ซ่อนอยู่ใต้คูน้ำป่าสนโบราณชานเมืองทางตะวันออก! ทางเข้าถูกสะกดด้วยค่ายกลสลักหยกพยัคฆ์! มี 'ผู้อาวุโสโม่' ยอดฝีมือแกนทองคำขั้น 6 เป็นผู้ดูแลคอยควบคุมศิลาวิเศษ! ปล่อยข้าไปเถอะ!"

ผมเตะมันสลบคาพื้นโยนให้ทหารอารักษ์จวนนำไปขังคุกใต้ดินทันควัน หันกลับมากอดรวบเอวกิ่วลู่เหมยหลินและไป๋หลิงซ้ายขวาอย่างกะล่อนกวนอารมณ์หื่นสายตามองหน้าอกกลมโตของพวกนางด้วยความเสน่หาเดือดพล่าน

"หึ ๆ... เมียรักจ๋า พรุ่งนี้พวกเรามีแหล่งเงินทุนมาชอปปิงอุปกรณ์ปรุงยาและกระบี่สวย ๆ กันฟรี ๆ แล้วจ้ะ! แต่ก่อนจะไปปล้นคลังสมบัติคืนนี้สามีขอฟิตซ้อมพลังเตียงสวาทร่วมเตียงกับพวกเจ้าต่อให้สะโพกแหลกไปข้างเลยนะโว้ย!" ผมอุ้มร่างเหมยหลินเหวี่ยงขึ้นตั่งเตียงนอนนอนตะลุยศึกรักร่วมหออย่างบันเทิงอารมณ์ ท่ามกลางเสียงแอร๊ยกรีดกรายหวานปานน้ำผึ้งสะกดใจราตรีนี้ยังคงมีความสุขสำราญยิ่งนัก! ข้ากระซิบที่ข้างหูเหมยหลินพลางเอามือลูบคลำสะโพกอุ่นแน่นของไป๋หลิงและเฉินฮวา สลับสัปดนกะล่อนให้เตียงสั่นคลอนลื่นไหล ค่ำคืนนี้ยาวนานราตรีสวาทช่วยปั๊มแต้มระบบให้ข้าสะสมพลังเตรียมพร้อมลุยบุกถล่มสมาคมโอสถสวรรค์และปล้นโกดังลับในวันพรุ่งนี้อย่างสบายอุราโว้ย! ข้าเชื่อมั่นว่าไม่ว่าอุปสรรคภายหน้าจะดุเดือดเพียงใด เคล็ดลับกามารมณ์และระบบเทพแมงดาจะช่วยนำพาความเจริญมาสู่ฮาเร็มรักสี่คนงามของข้าจนเสร็จศึกในเมืองหลวงสวรรค์ชื่นมื่นกิ๊กก๊ากแน่นอนโว้ยจ้ะ! ค่ำคืนสวาทของพวกเราช่างอัศจรรย์ใจสุขล้นหลามแท้ ๆ เลยนะจ๊ะเมียรักของสามี!

(โปรดติดตามบทต่อไป...)