อึก... อึก... อึก...
หานตงกลืนน้ำมะนาวเกล็ดน้ำแข็งลงคอไปอย่างรวดเร็วด้วยความหิวกระหาย ทันทีที่ของเหลวเย็นจัดัักับลำคอและกระเพาะอาหาร ดวงตาที่เคยพร่าเลือนของเขาพลันเบิกกว้าง รสชาติเปรี้ยวจี๊ดของมะนาววิเศษกระตุ้นประสาทส่วนกลางให้ตื่นตัวในพริบตา ขณะที่ความเย็นบริสุทธิ์จากถังแช่หยกเย็นแล่นพล่านไปตามเส้นชีพจร ดับพิษอัคคีที่กำเริบอยู่จนสิ้นซาก าแตามร่างกายเริ่มมีไอเย็นสีขาวช่วยสมานตัวอย่างน่าอัศจรรย์
"โอ้... นี่มัน... น้ำทิพย์จาก์ชั้นไหนกัน!" หานตงผุดลุกขึ้นนั่ง คุกเข่าคำนับเสี่ยวเป่าทันที "ขอบพระคุณท่านาุโที่ช่วยชีวิต! รสชาติเปรี้ยวอมหวานและเยือกเย็นล้ำลึกเช่นนี้ แม้แต่ยาเม็ดระดับจิติญญาของสำนักข้ายังเทียบไม่ได้เลย!"
"เฮ้ยๆ ไม่ต้องเรียกาุโ ข้าอายุไล่ๆ กับเ้านั่นแหละ เรียกเถ้าแก่เป่าก็พอ" เสี่ยวเป่าโบกมือ "แล้วเ้าไปโดนอะไรมา? ทำไมสภาพดูไม่ได้ แถมใส่ชุดเหมือนตาแก่ก้อนน้ำแข็งหน้าร้านข้าเปี๊ยบเลย"
หานตงหันไปมองก้อนน้ำแข็งหน้าร้านตามที่เสี่ยวเป่าชี้ พลันอ้าปากค้างจนแทบหลุด "นั่น... นั่นมันผู้าุโฮั่นปิงนี่ขอรับ! เหตุใดท่านถึงไปอยู่ในก้อนน้ำแข็งสภาพนั้นได้?!"
หลังจากหานตงสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็เล่าความจริงให้เสี่ยวเป่าและทุกคนฟัง สำนักเหมันต์บรรพตตอนนี้กำลังเกิดการฏภายใน ศิษย์ทรยศกลุ่มหนึ่งแปรพักตร์ไปเข้ากับสำนักสายอัคคี และพยายามแย่งชิงสมบัติประจำสำนัก หานตงถูกปรักปรำและถูกตามล่าจนต้องหนีตายมาที่เมืองนี้ ส่วนผู้าุโฮั่นปิงนั้นจริงๆ แล้วไม่ได้มาตามหาเตาหลอมอะไรหรอก แต่แกแอบเดินทางมาเพื่อหาซื้อของวิเศษดับร้อนไปช่วยเ้าสำนักที่กำลังจะสิ้นชีพ
"อ๋อ... ที่แท้ตาแก่นี่ก็มาดีแต่ดันพูดจานักเลงใส่ข้าก่อนสินะ" เสี่ยวเป่าพยักหน้าเข้าใจ "ถังป้า! ไปเอาฟืนมาจุดไฟล้อมก้อนน้ำแข็งที ซิ ละลายให้แกออกมาคุยกันหน่อย"
"รับทราบครับเถ้าแก่!" ถังป้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน
ไม่นานนัก ก้อนน้ำแข็งก็ละลายออก ผู้าุโฮั่นปิงร่วงลงมาทรุดตัวสั่นสะง่อกสะแง่กด้วยความหนาวหลุดโลก ิัของแกกลายเป็สีฟ้าจางๆ จมูกแดงแจ๋ เมื่อเห็นหานตงยืนอยู่ข้างเสี่ยวเป่า ชายชราก็ใ
"หานตง! เ้า... เ้ายังไม่ตายรึ? แล้วเ้ามาอยู่กับปรมาจารย์น้ำแข็งไสผู้นี้ได้อย่างไร!" ผู้าุโฮั่นปิงเอ่ยเสียงสั่นระริก
"ผู้าุโฮั่นปิง เถ้าแก่เป่าไม่ใช่ศัตรู แต่อคติของท่านทำให้ท่านเกือบตาย! เถ้าแก่เป่าเพิ่งใช้ ‘น้ำทิพย์มะนาวเกล็ดหิมะ’ ช่วยชีวิตข้าไว้และสยบพิษอัคคีได้ในพริบตาเลยนะขอรับ!" หานตงอธิบาย
ผู้าุโฮั่นปิงมองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ แกคุกเข่าลงทันที "เถ้าแก่เป่า... ข้าตาต่ำต้อยนัก กล้าล่วงเกินท่าน! โปรดเมตตาช่วยสำนักเหมันต์บรรพตของพวกเราด้วยเถิด! ตอนนี้เ้าสำนักกำลังถูกพิษอัคคีเก้าชั้นฟ้าแผดเผาจนใกล้จะดับสูญ มีเพียงความเย็นและโอสถทิพย์ของท่านเท่านั้นที่จะช่วยได้!"
เสี่ยวเป่าเกาหัว ‘งานเข้าอีกแล้วกู แต่อยู่ดีๆ จะให้เดินสายไปช่วยคนถึงสำนักมันก็ใช่เื่ ร้านน้ำแข็งไสของข้ากำลังขายดีเทน้ำเทท่าซะด้วยสิ’
ทว่าระบบไม่ปล่อยให้เขาปฏิเสธ...
[ติ๊ง! ประกาศภารกิจหลัก่ที่ 1: ปฏิวัติสำนักเหมันต์ด้วยของหวาน!] [เป้าหมาย: เดินทางไปยังสำนักเหมันต์บรรพต รักษาเ้าสำนัก และกวาดล้างศิษย์ทรยศด้วยเมนูน้ำแข็งไส] [รางวัลภารกิจ: แต้มระบบ 3,000 แต้ม, ปลดล็อกท็อปปิ้งใหม่ ‘เฉาก๊วยชากังราวเคี้ยวหนึบหมื่นปี’ และอัปเกรดรถเข็นให้บินได้!]
"รถเข็นบินได้?! เฉาก๊วยชากังราว?!" เสี่ยวเป่าตบโต๊ะดังปัง ดวงตาเป็ประกายทันที "ตกลงข้าจะไป! ข้าเป็คนใจดีเห็นคนเดือดร้อนเป็ไม่ได้ (จริงๆ อยากได้เฉาก๊วย) พรุ่งนี้ออกเดินทางกันเลย!"