บทที่ 7
“อืม....” เสียงหวานครางออกมาเบาๆ เมื่อแสงอาทิตย์ส่องตา ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
“เอ๊ะ เมื่อคืนอยู่ที่ห้องของคุณหลวงนี่” จันทร์พูดออกมาเบาๆ เมื่อตนตื่นขึ้นมาแล้วกลายเป็ห้องนอนของเขา ไม่ใช่เรือนไทยของคุณหลวง ที่ตนเองนอนเมื่อคืน
“กลับมาั้แ่เมื่อไหร่นะ ทำไมไม่รู้สึกตัวเลย” จันทร์พูดพลางคิดตามไปด้วย ว่าทำไมถึงได้กลับมาที่บ้าน ทั้งๆที่เขาไม่รู้สึกตัวเลย
“ยิ่งคิดก็ยังปวดหัว” จันทร์ทึ้งหัวตัวเองอยู่สักพักก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่นาฬิกาที่บอกเวลาว่าตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว
จันทร์ลุกขึ้นจากเตียง พลันคิดว่าเขาใช้เวลาในการหาคำตอบนานขนาดนี้เลยเหรอ ก่อนที่จะไปอาบน้ำแล้วลงไปกินข้าวตามปกติ
หลังจากที่เขาทำกิจวัตรประจำวันเสร็จแล้วนั้น เขาก็เดินไปที่ห้องสมุดประจำบ้านของเขา เดินตามหาหนังสือที่ตนเองอยากอ่าน พลันสายตาไปสะดุดกับหนังสือประวัติศาสตร์ เขาหยิบขึ้นมาอ่านตาม เขาเดินไปนั่งที่โซฟาตรงมุมห้องสมุด ก่อนที่เขาจะเปิดอ่านหน้าแรกนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา
‘เมย์’ ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา เขากดรับทันที
“ว่าไงเมย์” จันทร์ว่าพลางอ่านหนังสือบนมือของตนไปเรื่อยๆ
“จันทร์ นี่แกหายไปไหนมา รู้ไหมฉันโทรหาแกั้แ่เมื่อคืนไม่เห็นรับ” เสียงกระวนกระวายที่ดังออกมาจากโทรศัพท์พร้อมกับประโยคนั้น ทำให้จันทร์ต้องละสายตาจากหนังสือที่เขาอ่านก่อนที่เขาจะรีบเข้าไปดูประวัติการโทรทันที
“เมย์ ไม่ได้รับ 20 สาย” โทรมาเยอะขนาดนี้เลย เขาคิด
“แกโทรมา 20 สายเลยเหรอ” จันทร์ที่ยังใกับความเป็ห่วงของเพื่อนก็ถามออกไป
“ใช่นะสิ รู้ไหมฉันเป็ห่วงแกขนาดไหนจันทร์” เมย์พูดด้วยเสียงปกติที่ต่างจากตอนแรก
“ขอโทษๆ พอดีฉันหลับ แล้วไม่ได้เปิดเสียงโทรศัพท์ไว้” จันทร์พูดพลางขอโทษเพื่อนตนเองในใจที่โกหกออกไป
“แน่ใจนะจันทร์” เสียงเมย์ถามกลับออกมาด้วยความสงสัย
“แน่ใจสิ แล้วนี่โทรมามีอะไรเหรอ ไม่ใช่มาบ่นฉันอย่างเดียวใช่ไหม” จันทร์ถามด้วยน้ำเสียงติดตลก แล้วก็อ่านหนังสือี่อยู่ในมือของตนเองต่อไป
“ก็ครั้งที่แล้วที่แกมาหาฉัน แกมาพูดคุยเื่ท่านเ้าคุณพิชัยยากรกับคุณย่าใช่ไหมล่ะ” เมย์เข้าเื่ที่ตนจะคุยกับจันทร์ทันที
“ปึก.. เื่ท่านเ้าคุณ ทำไมเหรอ” หลังจากที่เขาได้ยินชื่อของคนที่ตนคิดถึงอยู่นั้นก็รีบปิดหนังสือที่ตนอ่านอยู่ทันที ก่อนที่จะถามเพื่อนกลับไปทันที
“ก็คุณย่าหน่ะ บอกว่าท่านนึกเื่เกี่ยวกับท่านเ้าคุณออกอีกแล้ว ฉันเลยคิดว่าน่าจะบอกแก เห็นแกสนใจเกี่ยวกับเขาอยู่”
“จริงนะเมย์ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเลย” จันทร์พูดพลางเก็บหนังสือที่ตนอ่านนั้นเข้าที่ตู้หนังสือทันทีด้วยความตื่นเต้น
“แกมาตอนบ่ายสามนะ ตอนนี้คุณย่านอนอยู่” เสียงเมย์ที่พูดออกมาทำให้ความตื่นเต้นของจันทร์หายไปในทันที ก่อนที่จะมองนาฬิกาของตนเองที่บอกเวลาว่าตอนนี้บ่ายโมง โห่ อีกตั้ง 2 ชั่วโมงเลยเหรอ
“งั้นบ่ายสามเจอกันนะ” จันทร์ที่ตอนนี้หายตื่นเต้นไปแล้วก็วางสายเมย์ ก่อนที่จะไปหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา 2 ชั่วโมงก่อนที่จะไปบ้านของเมย์
หลังจากที่จันทร์วางสายจากเมย์แล้วนั้น ก็พยายามที่จะหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา แต่เมื่อผ่านไปหลายนาที เขาก็หาอะไรทำไม่ได้ จันทร์จึงเลือกที่จะนอนพักผ่อนเพื่อรอเวลาไปหาเมย์
“ใยจึงมิมาหาพี่เล่า น้องพี่”
“พี่คะนึงถึงน้องเหลือเกิน”
“กลับมาหาพี่เถิด ดวงใจของพี่”
เสียงแว่วที่พัดผ่าน ยามเมื่อห้องเงียบสงบ ไม่รู้ว่าเสียงมาจากที่แห่งใด เป็เสียงที่เ้าของห้องไม่ได้ยิน
พลันเสียงนั้นหายไป จันทร์ที่นอนอยู่ก็สะดุ้งขึ้นมา เพราะเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของจันทร์เอง
‘พี่เดือน’
พี่เดือนเป็ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง ที่ตอนนี้ก็อยู่ที่บ้านของพี่เขาที่ต่างจังหวัด ซึ่งเป็บ้านที่อยู่ใกล้กับบ้านของเขา บ้านของเขานั้นแม้จะอยู่ต่างจังหวัด แต่ก็สะดวกสบาย จันทร์จะกลับบ้านปีละครั้ง จึงทำให้เขาคิดถึงบ้านอย่างเสียไม่ได้
“ว่าไงครับพี่เดือน” จันทร์พูดพลางลุกขึ้นออกจากเตียง
“จันทร์ปิดเทอมอยู่ใช่ไหม” เสียงพี่เดือนที่ดังมาจากปลายสาย
“ครับ ปิดอยู่” จันทร์พูดพร้อมกับดูนาฬิกาไปด้วย นาฬิกาบอกเวลาบ่ายสอห้าสิบ ‘จะบ่ายสามแล้วเหรอเนี่ย’
“พี่มีเื่อยากจะขอให้จันทร์ช่วยหน่อยได้ไหม” เสียงปนเกรงใจของพี่เดือนทำให้เขาสนใจว่าจะเป็เื่ใหญ่แค่ไหนที่ทำให้พี่เดือนเกรงใจเขาขนาดนี้
“ช่วยอะไรหรอครับ”
“พอดีว่าพี่จะต้องไปอยู่ที่ต่างประเทศกับแฟนพี่”
“ครับ ? ”
“แล้วพี่จะไม่ได้อยู่บ้านพี่สักพัก พี่อยากให้จันทร์มาช่วยดูแลบ้านพี่ให้หน่อย ่ที่จันทร์ปิดเทอมก็ได้” น้ำเสียงที่ออกจะเกรงใจที่ออกมาจากพี่เดือนน้น ทำให้เขาไม่กล้าจะปฏิเสธเท่าไหร่
“อ่า วันไหนหรอครับ” จันทร์พูดพลางดูปฏิทินไปด้วยว่ายังเหลือเวลาอีกกี่วันที่เขาจะต้องไปเรียน
“ที่จริงพี่จะไปวันนี้ แต่ถ้าจันทร์ไม่ว่าง พี่จะฝากกุญแจไว้กับแม่ของจันทร์นะ” เสียงปิดประตูบ้านที่ดังขึ้นทำให้เขารู้ว่าพี่สาวของเขากำลังจะไปแล้วนั้นเอง
“อ่าครับ แล้วพี่จะกลับวันไหนครับ”
“ยังไม่รู้เลย ยังไงก็ฝากด้วยนะ”
“ครับ” จันทร์พูดก่อนที่จะตัดสายโทรศัพท์ไป
ตึ้ง !
เสียงจากแอปพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้น ทำให้เขาต้องเปิดอ่าน เป็ข้อความที่ถูกส่งมาจากเมย์นั่นเอง
Maymay : จันทร์ ฉันขอโทษด้วยนะ คุณย่าจำไม่ได้อีกแล้ว
: ไม่เป็ไรๆ
หลังจากที่จันทร์ปิดแอปพลิเคชั่นสีเขียวแล้ว จันทร์ก็คิดว่าจะกลับไปบ้านสักหน่อย
“ไปอยู่บ้านสักพักก็คงไม่เป็อะไร” จันทร์คิด ก่อนที่จะเตรียมจัดของอยู่ในห้องนั้น...
———————————————————————————————————————————————
รักทุกคนนนนนนน ขอบคุณที่ติดตามไอนิลย์ ขอบคุณมากๆจริงๆค่า เจอกันตอนต่อไปน้า
TBC.
ไอนิลย์.
396
