นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 353 ความตั้งใจของโฮโจ

        “เอ๊ะ? เอ่อ.. ก็ขอบคุณในความหวังดีนะครับคุณโฮโจ แต่ว่าภารกิจนี้ค่อนข้างจะอันตรายอยู่” เพชฌฆาตเลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

        ราชินีฉลามสูบชีวิตเป็นสัตว์อสูรระดับนักสลักไตรเป็นอย่างน้อย หากถึงระดับนักสลักจตุรก็ยังไม่น่าแปลกใจ แล้วยังมีเรื่องที่ตัวราชินีมักจะมีลูกฝูงรายล้อมอยู่อีก

        เหตุผลหลักที่ไพลินคิดอยากซื้อในตอนแรกส่วนหนึ่งเพราะความยากในการล่าหาด้วยตนเอง ศัตรูเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ต้องสู้ในที่ที่ไม่คุ้นเคยอย่างทะเล แถมอีกฝั่งยังอาศัยอยู่เป็นฝูง

        ไม่ว่าจะมองมุมใดสถานที่เช่นนั้นก็ไม่เหมาะกับผู้เรียนรู้แม้แต่น้อย ถึงจะเป็นถึงผู้เรียนรู้ 4คำอย่างโฮโจก็ตาม

        “อันตรายกว่าสุสานของขุนนางพันธุ์ผสมเหรอครับ?” โฮโจไม่ยอมแพ้ เขายังดึงดันจะติดตามไปด้วย

        เลโอหลุดหัวเราะออกมา เมื่อโฮโจเทียบเช่นนั้นภารกิจครั้งนี้ก็ดูจะง่ายกว่าจริง ๆ สุสานของขุนนางพันธุ์ผสมนั้นมีระดับอริยะแฝงอยู่มากมาย กับดัก ทางวกวน แถมยังใช้สมบัติไม่ค่อยได้อีกต่างหาก

        สำหรับทายาทแห่งกลุ่มการค้าอิสึกะผู้ร่ำรวยแล้ว ภายนอกที่เขาสามารถใช้สมบัติได้นั้นสมควรง่ายกว่าจริง ๆ

        “ก็ดีนะคะ คุณโฮโจเชี่ยวชาญธนู ส่วนคุณเพชฌฆาตก็ดาบ ถือเป็นโอกาสที่ดีสำหรับการเรียนรู้คำด้วยค่ะ” ไลล่ากล่าว เธอกลับเห็นด้วยเสียอย่างนั้น ในหมู่พวกเขาส่วนมากล้วนเป็นนักสลัก มีองค์หญิงไพลินและอินจันทร์ที่ยังเป็นเพียงแรกเกิด ส่วนโฮโจนั้นเป็นผู้เรียนรู้

        โฮโจนั้นเป็นผู้เรียนรู้ 4คำ ดังนั้นหากเขาเลื่อนขึ้นไปเป็นนักสลักเอกได้ความสามารถของเขาจะเพิ่มพูนสูงขึ้นอย่างมาก เพียงด้อยกว่าเพชฌฆาตที่เป็นนักสลักโทเล็กน้อยเท่านั้น

        องค์หญิงไพลินเหล่ตามองอารากะ การจะให้คุณชายผู้นี้ออกไปเสี่ยงชีวิตจำต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้ปกครอง การเรียนรู้คำนั้นมีข้อจำกัดของมัน การออกไปพบสิ่งใหม่ ๆ เปิดหูเปิดตา ทำความเข้าใจในตนเองนั้นย่อมเป็นเรื่องดี การเผชิญกับสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายให้เกิดการหยั่งรู้ก็เป็นเรื่องดี

        แต่ทั้งหมดนั้นก็ต้องกะเกณฑ์ให้พอดี มิให้เป็นการเดินทางออกไปตายอย่างไร้หัวคิด นักผจญภัยส่วนมากมักเป็นเช่นนั้น คาดหวังกับคำว่าการหยั่งรู้ในวินาทีสุดท้าย เอาตัวเข้าไปเสี่ยงเพื่อความฝันที่จะได้ขีดเขียนชะตาของตน สุดท้ายก็ตกตายลงภายในเส้นทางที่เขาเลือกเอง

        ความฝันเป็นเช่นนั้นเสมอ เป้าหมายที่เย้ายวนใจหากก็เต็มไปด้วยขวากหนาม และบางทีในกรณีนี้ ความมัวเมาก็เช่นกัน

        อารากะแม้จะไม่ได้ร่วมโต๊ะแต่แน่นอนว่าเขานั้นฟังอยู่ เขาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งน้ำหนักของความเสี่ยงและรางวัลในหัวตามประสานักธุรกิจ ท้ายที่สุดแล้วจึงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า “ระวังตัวล่ะโฮโจ”

        “เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อนฝืนเรียนรู้คำจนถ่องแท้ อนาคตในฐานะผู้เรียนรู้ 4คำของเจ้ายังอีกยาวไกลนัก” อารากะกล่าวเตือน หากไปกับเพชฌฆาตนั่นก็สมควรเป็นประสบการณ์ที่ดี ขอเพียงอีกฝ่ายไม่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นจนเกินตัวก็ไม่น่ากังวลจนเกินไป

        เมื่อได้รับการอนุญาตตัวโฮโจก็ดีใจจนออกนอกหน้า เขาหันไปมององค์หญิงไพลินด้วยสายตาคาดหวัง เลโอพยายามกลั้นหัวเราะสุดกำลังกับท่าทีที่ดูออกง่ายจนสงสารของอีกฝ่าย

        หากเธอตาไม่ฝาดไป เธอคิดว่าเธอเห็นหางกระดิกไปมาอย่างร่าเริงด้านหลังของโฮโจ

        “เราย่อมไม่มีสิทธิ์กล่าวห้ามอยู่แล้วค่ะ ขอบคุณเป็นอย่างยิ่งสำหรับความทุ่มเทนะคะ เราสัญญาว่าเราจะปฏิบัติหน้าที่ให้ดีที่สุด” องค์หญิงไพลินยิ้มหวานให้โฮโจ

        การที่โฮโจจริงจังถึงขนาดนี้สำหรับเธอนั่นหมายถึงว่าอีกฝ่ายนั้นเชื่อใจเธอเป็นอย่างมาก เขาจึงพยายามอย่างเต็มที่ให้เธอขึ้นครองตำแหน่ง ดังนั้นเธอจะต้องตอบรับความคาดหวังของอีกฝ่ายและทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเช่นกัน

        เลโอนั้นกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นในขณะที่ไลล่านั้นกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย ใจจริงเธออยากจะบอกเพื่อนของเธอให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่สายตาของเพชฌฆาตกลับพยายามห้ามเธอไว้สุดกำลัง

        “ไปด้วยกันเถอะครับคุณไลล่า คุณเลโอ!” โฮโจที่กำลังดีใจหันมากล่าวชวนเพื่อนใหม่

        “คะ?” ไลล่าเลิกคิ้วน้อย ๆ ชี้ที่ตนเองอย่างงุนงง หากโฮโจชวนเลโอเธอนั้นยังพอเข้าใจ เลโอนั้นมีประสบการณ์การต่อสู้มามาก คำแห่งพลังก็เป็นสายสนับสนุนที่ยอดเยี่ยม แถมทั้งสองยังเคยผจญภัยร่วมกันมาก่อน แต่เหตุใดเขาต้องชวนเธอด้วย?

        “ไปกันหลายคนดีกว่านะครับ คุณไลล่าเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญมันตราโบราณไม่ใช่หรือครับ ต้องช่วยได้มากแน่ ๆ” โฮโจตอบตาใสหากไลล่ากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

        “ฉันเป็นนักสลักเอกก็จริงแต่ฉันเป็นเพียงผู้เรียนรู้ 2คำมาก่อนค่ะ และยังไม่มีวี่แววจะค้นพบคำแห่งพลังเพิ่มหรือได้รับการสนับสนุนการทำพิธีสลักคำครั้งที่ 2 จากศาสนจักรแต่อย่างใด เพราะฉะนั้นหากเป็นการต่อสู้ อย่าหวังพึ่งพาฉันเลยค่ะ”

        แม้ไลล่าจะเป็นถึงผู้เผยแพร่พระวจนะชั้นรอง หากตำแหน่งนั้นเธอก็ได้รับมาเพราะความสามารถในการเข้าใจมันตราโบราณของเธอเท่านั้น หากพูดถึงในแง่ของการขีดเขียนชะตา เธอนั้นอ่อนแอกว่าเลโอเสียอีก

        “ผิดแล้วครับคุณไลล่า เพราะการเชื่อมต่อกับมันตราของคุณยอดเยี่ยม พลังศักดิ์สิทธิ์ของคุณจึงสูงล้ำกว่านักสลักเอกทั่วไปมาก โดยเฉพาะในด้านการปกปักพื้นที่และสร้างเขตปลอดภัย” โฮโจเลิกคิ้วน้อย ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของไลล่า ในสายตาของเขา พลังของเธอนั้นเป็นประโยชน์อย่างมาก

        “การจะไปล่าราชินีฉลามสูบชีวิตนั้นเราต้องเดินทางด้วยเรือ หากเรือพังหรือเสียหายอาจเป็นภัยถึงชีวิต ยังต้องคำนึงถึงโจรสลัดอีก ดังนั้นการที่คุณสามารถทำให้เรือกลายเป็นเขตปลอดภัยได้นั้นเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งครับ”

        โฮโจเอียงคอน้อย ๆ ตอบด้วยแววตาซื่อตรงราวกับเขาเพียงกำลังพูดความจริงอันแสนธรรมดา

        ไลล่าไม่ตอบอะไร มือของเธอที่ประสานอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อย

        “ไม่อยากไปด้วยกันเหรอครับ แต่ผมอยากให้คุณไลล่าไปด้วยกันนะ ถ้าคุณไปด้วยต้องสนุกแน่ ๆ เลยครับ” โฮโจเห็นสีหน้านิ่งเฉยของไลล่าก็กล่าวย้ำ

        ภายใต้สีหน้าที่นิ่งเฉยของไลล่าคือความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่ก่อขึ้นในใจ

        ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กัน ที่มีคนหวังพึ่งและขอความช่วยเหลือจากตัวเธอเช่นนี้

        ตั้งแต่ที่เธอรับตำแหน่งผู้เผยแพร่พระวจนะชั้นรองมา คนโดยรอบแทบทุกคนก็ปฏิบัติตัวกับเธอราวกับว่าเธอไม่ใช่เธออีกต่อไป ราวกับว่าเธอกลายเป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่อาจพูดคุยสบายใจได้อีก

        โดยเฉพาะกับคนที่รู้จักเธอเพียงผิวเผิน พวกเขาเหล่านั้นปฏิบัติกับเธอราวกับว่าหากทำให้เธอไม่พอใจ พวกเขาจะโดนองค์เดรฟัสลงทัณฑ์ หลงเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังพูดคุยกับเธอดังเช่นปกติ

        เลโอที่เป็นน้องสาวคือคนหนึ่งที่เติบโตมาพร้อมเธอ เธอเป็นดังที่พักใจของไลล่า องค์หญิงไพลินแม้จะสนิทกับเธอหลังจากที่เธอได้รับตำแหน่งผู้เผยแพร่พระวจนะชั้นรองแล้วแต่องค์หญิงก็ยังปฏิบัติกับเธอดั่งเช่นมนุษย์เสมอมา ไพลินจึงเป็นเพื่อนคนสำคัญที่เธอรักเป็นอย่างยิ่ง

        ช่วงหลังมานี้เธอเองก็มีเพื่อนมากขึ้น ทั้งตัวนิทานหรือเพชฌฆาต แม้แต่โฮโจ อิซึมิ ฟาง หมิง และอินจันทร์ เธอเองก็เริ่มรู้จักพวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าพวกเขานั้นยังคงเกรงใจสถานะของเธอ

        ไร้ซึ่งการพูดคุยเล่น ทุกคำพูดแฝงด้วยความเคารพส่วนหนึ่ง เป็นคนสนิทที่มิอาจเทียบตัวเสมอชั้นกันอย่างแท้จริง

        แต่กับชายหนุ่มตรงหน้านั้นกลับไม่ใช่ เขาเพียงเอ่ยปากถามและชวน ไม่ใช่พูดที่แฝงด้วยความเคารพ ไม่ใช่คำพูดที่พูดออกไปเพราะภารกิจหรือกิจธุระใด ๆ ไม่ใช่คำพูดที่หวังพึ่งเพียงผลประโยชน์จากความสามารถหรือสถานะของเธอ

        เพียงเพื่อนชวนเพื่อนไปทำกิจกรรมด้วยกันเท่านั้น

        “แล้วถ้าฉันยังคงยืนกรานปฏิเสธล่ะคะ” ไลล่าถามเสียงเบา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้ากลมนุ่มของเธออีกครั้ง

        “เอ๊ะ? ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร อ๊ะ! หรือว่าผมได้ไปล่วงเกินอะไรคุณไลล่ารึเปล่าครับ!” โฮโจที่ได้ยินดังนั้นก็ตัวกระตุก รีบโบกไม้โบกมือไปมาอย่างร้อนรน

        หลังจากรู้ตัวว่าสภาพของตนเวลานี้ไม่เหมาะสมกับสถานะทายาทแห่งกลุ่มการค้าอิสึกะเลยแม้แต่น้อย เขาจึงรีบสงบสติอารมณ์ของตน สองมือกลับมาประสานกันบนตักอย่างเรียบร้อย พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหากแฝงไปด้วยมารยาทเช่นเดิม

        “ต้องขออภัยด้วยครับที่ผมกล่าวอะไรเสียมารยาทออกไป ผมนั้นคิดเอาเองว่าหากคุณไลล่าเดินทางไปด้วยคงจะทำให้ภารกิจนั้นง่ายดายและผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิมครับ” โฮโจกลับเข้าสู่สภาวะคุณชายแห่งตระกูลใหญ่อีกครั้ง ทรวงอกของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ พยายามปรับลมหายใจลดความตื่นเต้นของตนลง

        ผ่อนคลาย.. มุมปากของไลล่ากระตุกน้อย ๆ ขึ้นเป็นรอยยิ้ม ขนาดตอนที่อีกฝั่งพยายามกลับคืนสู่สภาวะที่ตนควรจะเป็นมาตั้งแต่แรก โฮโจยังเผลอเผยความรู้สึกสนิทสนมกับเธอในนั้นออกมา

        “ผมพูดออกไปโดยไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของคุณไลล่าเลย ถือเสียว่าที่ผมพูดเมื่อครู่ไม่เคยเกิ…”

        “เช่นนั้นก็รบกวนช่วยดูแลฉันระหว่างการเดินทางด้วยนะคะ ประสบการณ์การออกทะเลของฉันใกล้เคียงกับศูนย์ค่ะ” ไลล่าเอ่ยขัดโฮโจด้วยรอยยิ้ม

        “โอ้! ไม่มีปัญหาเลยครับคุณไลล่า ในฐานะนักสลักโทคนเดียวในกลุ่ม เรื่องต่อสู้ไว้ใจผมได้เลยครับ! ผมจะดูแลทุกคนเอง!” เพชฌฆาตฉีกยิ้ม เขาพูดอย่างมั่นใจจนเรียกเสียงหัวเราะจากคนบนโต๊ะ

        ตัวเพชฌฆาตนั้นระดับขั้นในการขีดเขียนชะตาสูงส่งที่สุดจริง แต่หากนับเรื่องอายุแล้วเขายังอ่อนกว่าไลล่าสิบปีเลยทีเดียว ดังนั้นในสายตาของไลล่าเธอจึงมองเพชฌฆาตเป็นน้องชายคนหนึ่งที่ออกจะห้าวหาญและบ้าบิ่นอยู่บ้าง

        “ถ้าท่านพี่ไลล่าไปด้วยงั้นฉันไปด้วยค่ะ!” เลโอยกมือตามอย่างรวดเร็ว เธอหันไปจับมือกับไลล่าโยกไปมาอย่างตื่นเต้น ปากพูดวนไปมา 'เที่ยวกับท่านพี่ล่ะ! ได้ไปเที่ยวกับท่านพี่!'

        เพชฌฆาตรู้สึกได้ถึงการสะกิดเรียก เมื่อเขาหันไปจึงพบว่าเฮเลนที่ย้ายไปนั่งข้างองค์หญิงนั้นสะกิดเรียกเขาให้มองที่องค์หญิง

        ไพลินทำมือปากและตาชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทางโฮโจและไลล่า เธอขยับปากอย่างรวดเร็วโดยไม่มีเสียง

        สองคนนั้นยังไงกันน่ะ?

        เพชฌฆาตหรี่ตามององค์หญิงไพลินด้วยท่าทีเหนื่อยหน่าย เขาหันไปมองโฮโจที่อ้าปากค้างกับการที่ตนโดนขัดและเมินราวกับแกล้งกัน แล้วจึงหันไปมองไลล่าที่ลอบไปแลบลิ้นให้โฮโจอย่างซุกซน

        เริ่มวุ่นวายมั้ยน้า เหมือนดูแลเด็กเลยแฮะ เพชฌฆาตที่อายุไม่ได้มากไปกว่าใครเป็นพิเศษคิดขึ้นในหัว