จื่อเหลียง智良

ในวันหนึ่งในชนบทมีงานในหมู่บ้านหญิงสาวต่างไปชมการแสดงร่ายรำและแสดงความสามารถของตนเองเพื่อชิงเงินรางวัล

อี้เถาเห็นคุณหนูจื่อเหลียงหลังกลับมาอยู่บ้านก็ไม่ได้ไปไหนเลยอี้เถาบ่าวรับใช้จึงชวน

จื่อเหลียงแต่งตัวสวยงามไปเดินเล่นและชมงานการแสดงในหมู่บ้านพอทั้งสองคนเดินเล่นในงานมีทั้งของกินของเล่นและเกมส์ต่างๆ คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเล่นเกมส์นี้ให้อี้เถาหน่อยได้ไหมเจ้าคะ อี้เถาอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นจริงๆเจ้าค่ะ เป็นเกมส์ยิงธนูจื่อเหลียงจึงลงแข่งกติกา ยิงศรธนูตรงเป้า 8-10 ได้ตุ๊กตาไปจื่อเหลียงยิงธนูเข้าเป้า 10 ดอก

เถ้าแก่เลยให้ตุ๊กตามา 2 ตัว ด้วยความที่ว่าเป็นเพียงสตรีแต่มีความสามารถมากกส่าผู้ชายร่างกำยำที่เคยมาเล่นแล้วไม่ได้อะไรเลย ทั้งสองกอดตุ๊กตาแล้วเดินเล่นจนเหนื่อยก็เดินกลับหาอะไรกินก่อนกลับจวน

อี้เถาจึงถามขึ้นมาว่า คุณหนูคิดถึงเมืองหลวงไหมเจ้าคะ ข้าเห็นของกินเช่นนี้ข้าคิดถึงเมืองหลวงเรากลับมาครึ่งปีแล้วนายท่านยังไม่ให้คุณหนูไปเมืองหลวงเลย

คุณหนูในขณะนั้นจื่อเหลียงกำลังคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาที่ได้พบคุณชายเว่ยเฉิน ไปชมตลาดเดินเล่นชมหิ่นห้อยด้วยกัน ครึ่งปีแล้วที่ไม่ได้เจอกันไม่รู้คุณชายเป็นอย่างไรบ้าง คุณหนู คุณหนู เป็นอะไรไปหรอเจ้าคะ

เสียงเรียกของอี้เถาทำให้ความคิดของ

จื่อเหลียงหายไป  จึงหันมาพูดคุย อี้เถาจึงแกล้งพูดขึ้นมาว่า แอะคุณชายเว่ยเฉินคิดถึงคุณหนูไหมนะ ไม่เจอกันครึ่งปี คงคิดถึงแย่เลย ว่าไปถ้าเป็นอี้เถานะจะมาหาคุณหนูแล้วไม่รอให้ถึง ครึ่งวันแค่ไม่เห็นหน้าอี้เถาก็คิดถึงแทบจะขาดใจ  อี้เถาเจ้พูดมากไปนะไม่คุยกับเจ้าแล้ว จื่อเหลียงด้วยความเขินจึงรีบเดินเข้าบ้าน  คุณหนูรอข้าด้วย

คุณหนูรออี้เถาด้วย