ตอนที่ 17 แข่งตกปลากับเมด
กอนตื่นเช้ามารับวันใหม่อย่างสดใส
เขาไม่ได้นอนอย่างสบายและหลับอย่างเต็มอิ่มแบบนี้มานานแล้ว
ส่วนซากุระ และซีโร่นั้นพวกเธอตื่นเช้ามากๆเป็เื่ปกติไม่แปลกเลยที่กอนตื่นมาไม่เห็นพวกเธอ
...หลังจากที่กอนล้างหน้าแปลงฟันเสร็จก็ตรงไปที่ห้องอาหารทันที
และที่ตรงนั้นก็มีซากุระและซีโร่ในชุดเมดรออยู่แล้ว...
กอนมองไปที่โต๊ะอาหารมันเต็มไปด้วยอาหารง่ายๆอย่างพวก ขนมปัง นม เนย ชีส ไข่ และก็ไส้กรอก...
ทำให้กอนรู้ได้ทันทีเลยว่าเช้านี้ ‘ซีโร่เป็คนทำอาหารอย่างแน่นนอน’
“อรุณสวัสดิ์คะคุณชาย”
ซากุระทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใสส่วนซีโร่ก็โค้งตัวทักทายเป็ปกติ...
กอนคิดว่า เช้าวันนี้มันชั่งดีเหลือเกินท้องฟ้าที่แจ่มใส อากาศที่สดชื่น โดยเฉพาะการได้เห็นรอยยิ้มทักทายยามเช้าของซากะ
...
“อรุณสวัสดิ์ทั้งสองคน...เอาละเรามาทานอาหารเช้ากันเลยดีกว่า”
กอนทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นกัน และชวนเมดสาวทั้งสองคนมาเริ่มรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน...
แม้อาหารเช้าวันนี้มันจะดูธรรมดาไปหน่อยแต่มันก็ไม่ได้แย่เลย กอนกินอาหารจนอิ่มท้อง และระหว่างกินเขาก็ได้พูดคุยและเล่าเื่ที่สนุกสนานกับซากุระอยู่หลายเื่
....
.
.
---มื้ออาหารเช้าผ่านไปกอนอยู่ใน่ที่ว่างอย่างแท้จริง
อีกไม่กี่วันเขาต้องไปสอบเข้าโรงเรียนเกอแรนด้าแต่ก็ไม่ค่อยรู้สึกกังวลสักเท่าไหร่ เขายังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายภายในคฤหาสน์รัชเกท
...วันนี้กอนมานั่งตกปลาเล่นอยู่นอกกำแพงคฤหาสน์
นั่งตกปลาแบบชิลๆเหมือนวันวานวันนี้เขาตกได้ปลาฮามาจิ ที่มีขนาด 14 กิโลกรัมไปแล้ว...แต่กอนยังรู้สึกไม่พอใจเพราะในอดีตที่ปู่ของเขาพาไปตกปลาด้วยกันนั้น เขาเคยตกได้ปลาฮามาจิที่มีขนาด20 กิโลกรัมมาแล้ว
...
“ว่าว! ดูสิคะนายท่านตัวนี้น่าจะ16 กิโลกรัมนะคะ”
ซีโร่ที่อยู่ห่างไปนิดๆะโบอกวันนี้พวกเขามาแข่งตกปลากัน โดยวัดกันที่ใครตกได้ตัวใหญ่กว่าถือว่าชนะ...
แม้ซีโร่จะมาแข่งตกปลากับกอน...แต่เธอก็ยังคงสวมชุดเมดอยู่ทำให้พอมองไปแล้วกอนรู้สึกแปลกนิดๆ...มันอาจจะเหมือนดูข่าวร้อยอันดับมหาเศรษฐีในปัจจุบันแล้วไปเห็นรูปของมูกุงฮวาในชุดเมดติดอันดับด้วย
“ว่าไงนะ!...บ้าเอ้ยของชั้นตัวใหญ่สุดแค่ 14 กิโลกรัมเองนะ”
กอนรู้สึกเจ็บใจนิดๆในอดีตเขาเคยเป็เซียนตกปลา แต่วันนี้เขาต้องมาแพ้ให้กับเมดสาวที่เขาสร้างขึ้น ‘...ไม่สิ ไม่มีทาง...ชั้นจะยอมแพ้ไม่ได้’
จิตใจที่แน่วแน่ในชัยชนะทำให้ก่อนเหวี่ยงเบ็ดออกไปไกล...เขาจะไม่มีทางยอมแพ้มือใหม่อย่างแน่นอน
...
..
.
----กอน และซีโร่แข่งตกปลากันจนถึงเที้ยง
แต่กอนยังตกตัวที่ใหญ่กว่าของซีโร่ไม่ได้เลยสักตัวและเขาก็เริ่มหิวแล้วด้วย
...วันนี้เขาอาจต้องยอมรับความพ่ายแพ้
...
“คุณชาย! ท่านพี่ซีโร่!!”
เสียงเรียกทักทายแสนหวานชื่นของซากุระดังขึ้นเธอเดินมาหากอนและซีโร่ ในมือของถือกระเช้าไม้ใส่อาหาร
“ฉันทำข้าวปั้นมาให้คะ”.....
ดุจเสียง์กอนตาลุกวาวขึ้นมาทันที
“ขอบคุณมากนะซากุระชั้นหิวอยู่พอดีเลย”
กอนและซีโร่หยิบข้าวปั้นออกมาจากกระเช้า
เป็ข้าวปั้นที่ถูกทำอย่างประณีตรูปทรงงดงาม...
“ง่ำๆ”
กอนเคี้ยวอาหารเที้ยงอย่างมูมมา~~~
“ง่ำๆๆ”
“อร่อย~”
“สมแล้วจริงๆที่เป็ฝีมือของซากุระ”
กอนพูดจบก็ใช้อีกมือหยิบข้าวปั้นอีกชิ้นมารอไว้เมื่อชิ้นเก่าถูกกินจนหมดเขาก็จับยัดชิ้นใหม่ที่รอไว้แล้วเข้าปากทันที
“ง่ำๆๆๆ”
“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้คะยังมีอีกเยอะเลย~”
ซากุระมองทั้งคู่กินอาหารด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยมสุข
.
.
....
----กอนที่กินจนแน่นท้องเขาเลยหันไปมองเบ็ดตกปลา ที่ธงเบ็ดทิ้งไว้เล่นๆ
และเป็เื่ที่น่าเศร้าที่ปลาไม่กินเหยื่อเลย...แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
เนื่องจากกอนสังเกตเห็นน้ำทะเลดูนิ่งแปลกๆ และที่สำคัญกอนมักจะมองเห็นปลาเล็กปลาน้อย ว่ายเล่นอยู่ในทะเลบริเวณตรงหน้าของเขา
...แต่ตอนนี้เขามองไม่เห็นพวกปลาเลยสักตัวก่อนที่ซีโร่ และซากุระจะััได้ถึงอะไรบางอย่าง
“นายท่านคะ!”
ซีโร่ผละกอนมายืนด้านหลังของเธอ
บรรยากาศผ่อนคลายหมดไปทันที
มีบางสิ่งกำลังว่ายมาทางเกาะรัชเกท
มันมีลำตัวยาวประมาณ 15 เมตร คล้ายงูตัวสีฟ้ากำลังว่ายบนพื้นผิวน้ำด้วยความเร็วสูง
เป็เหตุผลที่พวกปลาเล็กปลาน้อยว่ายหนีไป...
และมันกำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
---กอนสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่บนหลังของมัน
และเมื่อมันยิ่งเข้ามาใกล้ทำให้กอนมองเห็นได้ชัดขึ้น...บนหลังของเ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้น คืุ์ที่ยื่นอยู่เหมือนกำลังเล่นเซิร์ฟบอร์ด
...มนุษย์คนนั้นสวมหมวกเฟโดร่าและแว่นตากลมสีดำกำลังยืนแบบเท่ๆ มือล้วงกระเป๋ากางเกง
ซีโร่ลดการป้องกันลงทันทีเมื่อเห็นมนุษย์คนนั้น...
.
.
.
----เ้าสัตว์ประหลาดที่ว่ายน้ำมาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับมนุษย์ที่ยืนอยู่บนตัวมันพุ่งตรงมาบริเวณที่กอนอยู่
พร้อมกับเสียงะโอันดังลั่น
“ว่าไง!!!! เ้าหนู!!!!!”
คิมโกโยทักทายด้วยความอยากโชว์เท่...
แต่เมื่อเกือบถึงฝั่ง เ้าสัตว์ประหลาดก็หยุดเคลื่อนที่อย่างกะทันหันส่งผลให้อาจารย์คิมร่วงลงจากหลังของมัน พร้อมกับกลิ้งเป็ลูกบอลไปกระแทกเข้ากับต้นมะพร้าวอีกที....
“เอ่อ~คือ…”
กอนและเมดของเขาทั้งสองคนตกอยู่ในอาการงงงวย ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกยังไงดี
“อาจารย์คิมเป็อะไรไหมครับ”...
เสียงของกอนทำให้อาจารย์คิมดีดตัวลุกขึ้นยืนในมาดเข้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แม้ตอนนี้เขาจะเปื้อนทรายไปทั้งตัว
“อะไรเหรอ! ชั้นไม่เป็อะไรสักหน่อย”...
“ไม่เป็อะไรก็ดีแล้วครับ...ว่าแต่มีธุระอะไรเหรอครับไหนเคยบอกว่าให้เจอกันอีกทีวันสอบเข้าเลย”
อาจารย์คิมเหมือนนึกเื่สำคัญบางอย่างออก...
“เออใช้...อันที่จริง ชั้นคิดว่ามีเื่สำคัญต้องบอกนายล่วงหน้านะ”
กอนอยู่ในท่าครุ่นคิด
“งั้นเราเข้าไปคุยกันข้างในก่อนไหมครับ”
...
.
.
------ภายในคฤหาสน์รัชเกท ห้องรับรองแขกที่กว้างใหญ่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา
กอนบอกให้อาจารย์คิมที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาทำตัวสบายๆ
ด้านหลังของกอนนั้นมีเมดสาวยืนอยู่ฝั่งละข้างอย่างสุภาพเรียบร้อย
“เื่สำคัญที่ว่าคืออะไรเื่เหรอครับ”
อาจารย์คิมนั้นทำตัวสบายเกินคาดก่อนที่จะนึกคำตอบได้
“อ่อ!..ใช่ๆเื่สำคัญที่ว่าคือชั้นขอยืมตังหน่อยได้ไหม...นายได้รับเงินจากมูกุงฮวาแล้วสินะ”
กอนใช้ใบหน้าและสายตาที่ดูแปลกๆมองไปที่อาจารย์คิมทันที
อาจารย์คิมดูเลิกลั่กขึ้นมาก่อนที่จะขำเพื่อกลบเกลื่อน
“ฮ่าๆๆล้อเล่นนะ”
ความจริงแล้วอาจารย์คิมเพิ่งจะหมดตัวไปหมาดๆเนื่องจากเขาขาดทุนยับอีกแล้ว...การขอยืนเงินอาจจะไม่ใช่เื่ล้อเล่นก็ได้
...
“อะแฮ่ม! เข้าเื่เลยละกันนะ...เ้าหนูนายรู้เื่อะไรเกี่ยวกับโรงเรียนเกรทเทอร์เกอแรนด้าบ้างไหมไม่สิต้องบอกว่าโรงเรียนเกรทเทอร์ทุกโรงเรียนเลยดีกว่า”
อาจารย์คิมเข้าโหมดจริงจัง
“ไม่อะ! เอาตรงๆคือผมแทบไม่รู้เื่อะไรเลย”
กอนตอบความจริงออกไปด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย
...จากนั้นอาจารย์คิมก็เริ่มบอกข้อมูลบางอย่างที่สมเป็อาจารย์จริงๆ
[ อย่างแรกคือ เื่ของคลาสเรียน]
“ฟังนะ รูปแบบของโรงเรียนเกรทเทอร์นะจะมีคลาสอยู่ทั้งหมด 6 คลาสให้นายเลือกสอบเข้า...โดยที่ 4 คลาสแรกจะเป็ ‘คลาสปกติ’ได้แก่คลาส ‘เรดฟินนิกซ์’ สำหรับผู้ที่มีมานาสีแดงคลาส ‘บลูคราเคน’ สำหรับผู้ที่มีมานาสีฟ้าคลาส ‘เยลโล่วกริฟฟิน’สำหรับผู้ที่มีมานาสีเหลือง และคลาสที่สี่คือคลาส ‘กรีนไวเวิร์น’ สำหรับผู้ที่มีมานาสีเขียว...และชั้นก็เป็อาจารย์ประจำคลาสกรีนไวเวิร์น”
อาจารย์คิมพูดอย่างภาคภูมิ...
“อีกสองคลาสคือคลาส ‘บราวน์ทอรัส’ สำหรับเกรทเทอร์ที่มีมานาต่ำกว่าเกินและไม่เหมาะแก่การใช้งานสกิล...ส่วนคลาสสุดท้าย ‘โกลด์ดราก้อน’ สำหรับอัจฉริยะที่มีมานามากกว่าสองสี และสามารถใช้งานสกิลของแต่ละสีได้อย่างมีประสิทธิภาพ....ที่สำคัญเลยคือในแต่ละคลาสจะได้รับการสนับสนุนที่แตกต่างกันคลาสที่จะได้รับการสนับสนุนสูงสุดอย่างเต็มประสิทธิภาพมีเพียงแค่คลาสโกลด์ดราก้อนเท่านั้น…ส่วนพวก‘คลาสปกติ’จะได้รับการสนับสนุนในระดับปกติ...และคลาสที่จะได้รับการสนันสนุนต่ำสุดคือคลาสบราวน์ทอรัส”
พูดจบอาจารย์คิมก็หันมามองหน้าของกอนด้วยสีหน้าที่จริง...
“ถ้าเป็อย่างที่อาจารย์คิมงั้นผมก็ต้องสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นให้ได้สินะครับ”
กอนพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ
“ชั้นขอพูดตรงๆเลยนะเ้าหนู นายไม่เหมาะจะเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นหรอกนะ...เดี่ยวชั้นจะอธิบายอย่างละเอียดทีหลังแต่ถ้าจะให้พูดคราวๆก็คือ มานาของนายมันต่ำเกินไป...ไม่สิมันเท่ากับศูนย์เลยต่างหาก”
กอนฟังที่อาจารย์คิมพูดจบเขาก็ดูหงอยขึ้นมานิดๆ....
“ไม่ต้องห่วงหลอกนะเ้าหนู เดี่ยวชั้นจะบอกวิธีสอบเข้าคลาสบราวน์ทอรัสกับนายอย่างละเอียดเองนายต้องสอบเข้าคลาสบราวน์ทอรัสได้อย่างแน่นอน....อีกอย่างนะ หากนายเรียนจนจบคลาสบราวน์ทอรัสนายก็จะได้เป็เกรทเทอร์ชั้นซีนเหมือนกัน แม้จถูกตรีตราว่าเป็บราวน์ทอรัสก็ตาม”
อาจารย์คิมพยายามพูดโน้มน้าว และปลอบใจกอน....แต่นั่นไม่ได้ทำให้กอนรู้สึกดีขึ้นเลย-----
“เข้าใจแล้วครับ”
กอนตอบด้วยรอยยิ้มแบบฝืนๆ
... ... ...
---ภายหลังจากนั้นอาจารย์คิมได้สอนวิธีสอบเข้าคลาสบราวน์ทอรัสให้กับกอนอย่างละเอียดในบรรยากาศที่กอนรู้สึกไม่ค่อยร่าเริงสักเท่าไหร่...
และที่สำคัญที่กอนนึกเื่บางอย่างขึ้นมาได้...การเข้าเรียนโรงเรียนเกอแรนด้าในครั้งนี้กอนอาจจะต้องเจอกับคนหลายคนที่เขาไม่อยากที่จะเจอหน้าก็ได้
.
.
.
---่พูดคุยกับนักเขียน
ผมได้คิดเนื้อเื่ล่วงหน้าไว้แล้วนะครับปมเนื้อหาต่างๆผมจะค่อยๆคลายออกทีละนิด
ฝากติดตามผลงานเพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic
877
