กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากการตายของพรรคพวกคนที่2เหล่าอาจารย์ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ได้แต่กัดฟันแน่นมันจำใจต้องถอดแหวนมิติและนำสิ่งของมีค่าทั้งหมดออกมาให้กริมหากไม่ทำตามแล้วต่อต้านก็มีเพียงความตายที่รอพวกมันอยู่ ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! หลังจากนั้นจึงคุกเข่าเหล่าอาจารย์ทั้งหมดพากันคลานออกไปอย่างช้าๆ พวกมันล้วนอยู่ในสภาพที่อับอายและอดสูทั้งชีวิตพวกมันไม่เคยเลยที่ต้องทำแบบนี้เพื่อเอาชีวิตรอด
''เหอะ! พวกน่ารำคาญ''กริมสถบออกมาก่อนจะหันไปสนใจหนังสือที่กองอยู่กริมไม่ได้เปิดพวกมันดูแต่กริมใช้ตรวจสอบทั้งหมดพร้อมกัน หมั่บ! หยิบเล่มที่ไม่ต้องการออกไปทุกๆเล่มที่โดนคัดออกมีเนื้อหาเหมือนๆกันจะต่างก็แค่ชื่อเรียกหรือขั้นตอนที่มากน้อยกว่าเท่านั้นและในที่สุดกริมก็เลือกออกมา[ชื่อ:หนังสือการสลักเวทย์โบราณ เนื้อหา:หนังสือที่บันทึกความรู้ของราชันย์จอมเวทย์ในอดีตภายในประกอบไปด้วยความรู้ของจอมราชันย์นับ1,000คนช่วยกันสร้างขึ้นมาท่านต้องการเรียนรู้องค์ความรู้ทั้งหมดในหนังสือและภาษาโบราณหรือไม่] [ชื่อ:หนังสือการสร้างเม็ดยาโบราณ เนื้อหา:หนังสือที่รวบรวมวิธีการสร้างเม็ดโบราณเอาไว้มากท่านต้องการเรียนรู้องค์ความรู้ทั้งหมดในหนังสือและภาษาโบราณหรือไม่]
[ชื่อ:หนังสือแต่งการเกิดใหม่ เนื้อหา:หนังสือที่บันทึกความน่าจะเป็นของการคืนชีพต่างๆเอาไว้ท่านต้องการเรียนรู้องค์ความรู้ทั้งหมดในหนังสือและภาษาโบราณหรือไม่]กริมหยิบหนังสือที่คิดว่าดีออกมา3เล่ม จากนั้นจึงเก็บเข้าแหวนมิติไปทันที
''ตอนนี้อีก7เล่มข้ายังไม่ต้องการ แต่ถ้าหากข้าต้องการเมื่อไหร่ข้าจะส่งเจ้านั่นมาเอาเอง''กริมพูดขณะชี้ไปที่พนักงานที่พากริมมาที่เมืองนี้ นี่เป็นการช่วยพนักงานคนนั้นไปในตัวเพราะในเมื่อมันเป็นคนจัดหนังสือให้กริมแน่นอนผู้ควบคุมหอหนังสือพฤกษาต้องดูแลพนักงานคนนั้นดีขึ้น
''ไม่มีปัญหาหากต้องการเมื่อไหร่ก็มาได้ทุกเมื่อ''พูดจบเอลฟ์คนนั้นก็หยิบป้ายบางอย่างออกมาให้พนักงานมันคือป้ายของสมาชิกระดับสูงของหอหนังสือพฤกษา
''ก็ดี งั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน''
''เดี๋ยวก่อนท่านกริม ข้าขอไปกับท่านด้วยได้หรือเปล่า''เนเมซิสพูดออกมานางอยากจะตามกริมไปด้วยแต่กริมกลับส่ายหน้าการที่เนเมซิสตามมาด้วยมีแต่จะสร้างปัญหาเพิ่มแต่ถ้าหากความทรงจำของเนเมซิสกลับมาแล้วนั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
''ไม่ได้หรอก เอาไว้เจอกันครั้งหน้าแล้วเจ้ายังอยากไปกับข้าตอนนั้นข้าจะคิดดูอีกที''กริมจากไปแล้วตอนนี้กริมต้องการหาต้นตอของความรู้สึกอันตรายที่สัมผัสได้
''คุณชาย ท่านไม่กลัวมีปัญหากับโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์หรือไง ถึงท่านจะเป็นจอมราชันย์แต่...ผู้อำนวยการของโรงเรียนนั้นเป็นราชันเทพนักรบที่มีพลังมากกว่า10,000,000ล้านจุดเลยนะข้ากลัวว่า...''กริมที่ฟังมานานได้ยกมือขึ้นมาห้ามเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดมากไปกว่านี้
''ต่อให้มันมาข้าก็ไม่มีปัญหาหรอก เจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าจอมราชันย์มีความสามารถพิเศษ''กริมส่ายหัวแล้วเดินนำออกไปเพราะแค่อาณาเขตหมื่นดาบก็น่าจะเพียงพอสำหรับฆ่าอีกฝ่ายได้แล้ว
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พวกเจ้ายังไม่ได้ออกจากเมืองไปอีกหรือไง''กริมพูดขึ้นเมื่อเห็นเหล่าอาจารย์คุกเข่าอยู่ทั้งหมดกำลังคุกเข่าอยู่หน้าทางเข้าหอหนังสือพฤกษาเพื่อรอเนเมซิสลงมาเดิมทีกริมสามารถฆ่าทั้งหมดได้แต่กริมไม่ทำนั่นเพราะกริมต้องการให้พวกมันกลับไปที่โรงเรียนจากนั้นพวกมันคงต้องรวมตัวกันเพื่อมาจัดการกับกริม กริมคิดจะใช้โอกาสนั้นในการรีดไถอีกฝ่ายหากอยู่ๆจะไปรีดไถเลยกริมไม่สามารถทำได้
''...''ทั้งหมดไม่ตอบโต้กริม มันได้แต่ทำสายตาโกรธแค้นใส่กริมเท่านั้น แต่กริมก็ไม่ได้สนใจพวกมันเพราะตอนนี้ความรู้สึกอันตรายนั่นรุนแรงมากขึ้นทุกที...กริมหายไปจากตรงนั้นทันทีนี่ทำเอาเหล่าอาจารย์ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ตกใจและหวาดกลัวปนกันเพราะนี่มันเร็วมากเกินไปกริมเคลื่อนที่เข้าไปหาต้นตอที่พูดถึงอย่างรวดเร็วจนมาหยุดอยู่ที่ร้านขายสัตว์อสูรกริมเดินเข้าไปทันทีจากนั้นจึงมองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว
''ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการสัตว์อสูรแบบไหนคะ''เจ้าของร้านออกมาต้อนรับด้วยตัวเองเพราะร้านขายสัตว์อสูรร้านนี้ขายแต่สัตว์อสูรที่หายากและมีราคาจึงแพงมากในเมื่อราคาแพงคนก็จะเข้ามาไม่มากเพราะฉะนั้นเจ้าของร้านจึงไม่จำเป็นต้องจ้างพนักงาน
''พาข้าไปทางนั้น''กริมชี้นิ้วไปที่ห้องห้องหนึ่งฉับพลันเจ้าของร้านขมวดคิ้วลงเล็กน้อยแต่ไม่นานมันก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที
''ที่ห้องนั้นมีสัตว์อสูรที่มีคนจองเอาไว้แล้ว ถ้าหากคุณชายต้องการข้าสามารถพาท่านไปดูได้แน่นอนถ้าท่านให้ราคาดีข้าจะขายให้ท่านทันที''กริมพยักหน้าโดยไม่ใสใจ เพราะความรู้สึกกำลังรุนแรงขึ้น
''นี่มันอะไรกัน''กริมอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาสิ่งที่เห็นมันคือสัตว์อสูร? กริมชักไม่แน่ใจแล้วเพราะมันเป็นแค่ของเหลวสีดำที่ดูเหมือนมีชีวิตเท่านั้น
''คุณชายไม่ต้องตกใจไปมันคือสัตว์อสูร มันมีชีวิตตั้งและแต่ที่พวกเราเจอมันกลืนกินแกนอสูรไปมากตอนนี้มันอยู่ในสภาพที่แกร่งสุดๆ''กริมไม่ได้สนใจเจ้าของร้านเลยเพราะกริมกำลังตรวจสอบสิ่งตรงหน้าอยู่[ชื่อ:ซาฟิร่า เผ่าพันธุ์:ภูติโบราณ พลังกาย/เวทย์:750,000/0 สถานะ:ใกล้ปลดผนึก(ถูกสาปโดยกำเนิด)(ไม่สามารถควบคุมตนเองได้)] หลังตรวจสอบกริมกลับไม่เข้าใจว่าความรู้สึกอันตรายเกิดจากอะไรกันแน่เพราะอีกฝ่ายมีพลังน้อยกว่ากริมด้วยซ้ำ แต่กริมสามารถถามได้เพราะกริมเรียนรู้ภาษภูติโบราณไปแล้ว
''เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า''ทันทีที่ของเหลวสีดำได้ยินที่กริมพูดจากที่เคลื่อนไหวช้าๆมันก็หยุดนิ่งทันที
''เร็วเข้ารีบฆ่าข้า ไม่อย่างงั้นพอข้าคลุ้มคลั่งพลังของข้าจะเพิ่มขึ้นอีก10เท่า พอถึงตอนนั้น...''เสียงเงียบลงไปของเหลวสีดำเกิดการแข็งตัว จากนั้นมันก็ทำท่าจะปริแตกออกกริมไม่รอช้าเพราะจากการตรวจสอบนี่เป็นผลมาจากคำสาปแน่นอน ฟั่บ! ชักคาตานะสีดำแล้วฟันออกไปแคร่ก! ของเหลวสีดำที่แข็งตัวได้แตกออกแล้ว
''นะ...นี่เจ้า เจ้าทำลายคำสาปได้''ซาฟิร่าในร่างเด็กตัวเท่านิ้วโป้งขยับปีกทั้ง4แล้วพูดขึ้นนางในตอนนี้น่าหลงใหลมาก ทุกอย่างบนตัวมันเล็กไปหมดดวงตาของกริมตอนนี้เป็นประกายไปแล้วฟิ้ว! ซาฟิร่าไม่สนใจอาการตกใจของกริมนางบินมาเกาะที่นิ้วชี้ของกริมจากนั้นจึงกัดลงไป
''นี่เจ้าทำอะไรออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้''ตูม! เจ้าของร้านที่ดูมาตลอดได้ซัดกำปั้นใส่ใบหน้าของกริม

นางหวังจะฆ่ากริมทิ้งแล้วโยนความผิดทั้งหมดให้กริม จากนั้นจึงนำซาฟิร่าไปเป็นของตัวเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่65:ภูติโบราณซาฟิร่า

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่65:ภูติโบราณซาฟิร่า

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้