สวนผักสกุลจาง

หลังจากเกิดเหตุการณ์น่าอายกับหลิ่งฟู่ทำให้เขาหายไปจากหมู่บ้านหมิงเพื่อรอให้ชาวบ้านลืมเหตุการณ์ที่น่าอายนั้นแล้วจึงค่อยกลับมาทวงบุญคุณจากลู่ซิ่นก็ยังไม่สาย

ร้านไหมสวรรค์

"เรียนนายหญิงใหญ่. ในบ่ายวันนี้มีเลี้ยงน้ำชาที่จวนนายอำเภอไป๋ขอรับ"พ่อบ้านจางที่มาตรวจความเรียบร้อยร่วมกับนางจางได้เอ่ยพร้อมยื่นเทียบเชิญงานเลี้ยงน้ำชาให้กับนางจาง

"งั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าฝากให้ท่านบอกอาหวงด้วยให้นางไปเอาชาดอกท้อมาให้ข้าด้วย  ข้าจะเอาไปฝากฮูหยินไป๋เสียหน่อย"ฮูหยินไป๋กับนางถือว่าคุยกันถูกคอจนนับว่าเป็นเพื่อนร่วมวงน้ำชาที่ดีคนหนึ่งในบางครั้งนางจางและฮูหยินไป๋มักจะผลัดกันไปเยี่ยมจวนของกันและกันเสมอเรื่อยมา

“ขอรับนายหญิงใหญ่” พ่อบ้านจางรับคำแล้วไปทำตามคำสั่งของนางจาง

จวนนายอำเภอไป๋

“น้องสาว คาราวะพี่สาวจางเจ้าค่ะ”เมื่อมาถึงงานเลี้ยงฮูหยินไป๋จึงทักทายพี่สาวคนสนิทของตน

“ตามสบายเถิดน้องจิววันนี้ดีจริงๆวันนี้วันดีอย่ามั่วแต่ทำความเคารพ”นางจางเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ฮูหยินไป๋ที่ตอนนี้มีอายุสี่สิบปีแต่ยังคงมีความคล่องแคล้วเป็นเพราะฮูหยินไป๋นั้นเมื่อตอนยังสาวนั้นนางเคยเป็นผู้ฝึกปราณมาก่อนแต่เมื่อหลังจากคลอดบุตรชาย

คนแรกแล้วทำให้นางเกิดอาการบาดเจ็บภายในไม่สามารถฝึกปราณได้อีกไม่ว่านางจะพยายามหาหนทางรักษาอย่างไรผลสุดท้ายที่นางได้รับกลับเป็นความผิดหวังแต่นางก็ผ่านเรื่องนั้นมาได้ด้วยความรักจากสามีและบุตรชายของนางเองจนกระทั่งวันที่นางได้มาพบกับจางลู่ชิงจึงได้ทำให้นางที่หมดหวังไปนั้นได้พบกับความหวังอีกครั้งจนถึงปัจจุบันนางและนางจางจึงกลายเป็นมิตรสหายที่สนิทสนมกันยิ่ง

"วันนี้ที่พี่มาหาไม่ได้มาตัวเปล่าที่มาวันนี้พี่เพียงอยากมามอบชาดอกท้อให้กับน้องสาวที่รัก.ชานี้ซิ่นเออร์ของข้าทำออกมาไม่มากที่ข้ามีอยู่นั้นเพียงสามโถเท่านั้น แต่ที่นำมาให้เจ้าในวันนี้นั้นเป็นเพราะกลีบดอกทอสวรรค์มีสรรพคุณที่จะรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าให้ดีขึ้นได้แถมรสชาติของชาก็อร่อยหอมติดที่ปลายลิ้นอีกด้วยตอนที่ซิ่นเออร์นำมาให้ข้าชิมข้าก็นึกถึงน้องสาวอย่างเจ้าเลย"นางจางเอ่ยกับฮูหยินไป๋พร้อมกับเดินไปนั่งในที่ของตนซึ่งก็คือข้างๆที่นั่งของฮูหยินไป๋นั้นเอง

“เกรงใจพี่สาวจางแล้ว ที่ต้องลำบากสรรหาของดีมารักษาอาการของยายแก่อย่างข้า"ฮูหยินไป๋เอ่ยอย่างซึ้งในน้ำใจของพี่สาวคนสนิท

"แล้วนี้ท่านมาเพียงคนเดียวหรือ เหตุใดไม่พาอวี่เออร์ตัวน้อยของข้ามาด้วยหละ"ฮูหยินไป๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย.เพราะปกตินางจางมักจะตัดติดกับหลานสาวคนเล็กเสมอ

"พอดีใกล้ช่วงที่อวี่เออร์จะปลุกปราณแล้วนางจึงต้องเรียนรู้เกี่ยวกับการปลุกปราณจากลู่ซิ่นอยู่ที่จวนนะ" นางจางเอ่ยด้วยความกังวลเนื่องจางอวี่เออร์นั้นยังเด็กอยู่มากนางจึงกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดเกี่ยวกับการปลุกปราณของอวี่เออร์แต่เมื่อนึกถึงความเก่งกาจของบรรดาหลานๆ ของนางนางจึงเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี

ในงานเลี้ยงน้ำชานางจางได้พบกับบรรดาฮูหยินอีกหลายคนที่ฮูหยินไป๋ไดเชิญมาทำให้นางจางได้นึกถึงครอบครัวของนางที่จากมา 

เมื่อจบจากงานเลี้ยงน้ำชานางจางจึงมีความคิดที่จะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของนางที่แคว้นจ้าวคงต้องใช้เวลาหลายวันในการเดินทางไปกลับเมื่อคิดได้ดังนั้นนางจางจึงเริ่มเตรียมความพร้อมและจัดระเบียบของงานไม่ว่าจะเป็นงานในจวนหรืองานที่ร้านค้าที่นางได้ดูแลอยู่ก็ตาม

ในเช้าที่อากาศอบอุ่นเจียวซิ่นยังคงนอนหลับสบายอยู่บนเตียงเนื่องด้วยในคืนที่ผ่านมานางไดเข้าไปสำรวจมิติที่นางไม่ได้เข้าไปนานนางพบว่าพื้นที่ของมิติมีขนาดเพิ่มขึ้นและยังมีสิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นอีกมากมาย  ในมิติของนางตอนนี้ได้เกิดสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่นางสนใจเป็นอย่างมากนั่นคือภูตต้นไม้ครั้งแรกที่เจียวซิ่นนั้นได้เจอภูตต้นไม้เจียวซิ่นก็คิดถึงทิงเกอร์เบลในนิทานเรื่องปีเตอร์แพนทำให้นางตื่นเต้นเป็นอย่างมากภูติต้นไม้ในมิติของนางจะมีสีสันของปีกที่แตกต่างกัน  พวกเขาจะอาศัยอยู่ในป่าพฤกษาหยกที่มีพลังปราณหนาแน่นเป็นอย่างมากเจียวซิ่นใช้เวลาสามเดือนในมิติเพื่อศึกษาสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในมิติปราณสวรรค์ของนางโดยมีอาหงเป็นผู้สอนสิ่งต่างๆแก่นางอีกที