Ragnarok Academy League

ตอนที่ 17
หน่วยไร้สัญลักษณ์

บรรยากาศภายใน Outer Field ยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นควันและเศษซากจากการต่อสู้ ขณะที่ร่างของมอนสเตอร์ระดับ Disaster นอนแน่นิ่งอยู่กลางพื้นดินแตกร้าว
แม้การต่อสู้จะจบลงแล้ว แต่ไม่มีใครรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะหลังการปรากฏตัวของอัศวินชุดดำกลุ่มนั้น

พวกเขาเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน
ชุดเกราะสีดำด้านปกปิดร่างกายทั้งหมด แม้แต่ใบหน้าก็ถูกซ่อนใต้หน้ากากเหล็กเรียบไร้ลวดลาย

สิ่งที่แปลกที่สุดคือ—

ไม่มีตราสัญลักษณ์ของ Academy ใดอยู่บนตัวพวกเขาเลย

Hunter หลายคนเริ่มมองหน้ากันเงียบๆ

เพราะในโลกของ Ragnarok Academy League
ทุกกองกำลังล้วนต้องสังกัดสถาบันใดสถาบันหนึ่ง

แต่คนพวกนี้—

กลับเหมือนไม่ขึ้นตรงกับใคร

เสียงฝีเท้าหยุดลงห่างจากเซดริกประมาณสิบเมตร

อัศวินชุดดำคนด้านหน้าค่อยๆ ถอดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของชายวัยประมาณสามสิบปลายๆ พร้อมดวงตาเย็นชาที่แทบไม่มีอารมณ์ใดอยู่ภายใน

เขากวาดสายตามองรอบสนามเพียงครั้งเดียว ก่อนหยุดอยู่ที่เรนทันที

“พบตัวแล้วสินะ”
เขาพูดเรียบๆ

ลูคัสขมวดคิ้วทันที

“พวกคุณคือใคร”

ชายคนนั้นไม่ได้ตอบคำถาม

เขาเพียงเดินผ่านลูคัสไปช้าๆ ราวกับอีกฝ่ายไม่มีตัวตน ก่อนหยุดตรงหน้าเรน

แรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างเงียบๆ

ไม่รุนแรงแบบลูคัส
ไม่หนักแบบเซดริก

แต่มันให้ความรู้สึก “อันตราย” อย่างประหลาด

เรนหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นทันที

[ระวังคนนี้]

[กลิ่นเลือดบนตัวมัน…ไม่ปกติ]

ชายชุดดำมองแขนซ้ายของเรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาช้าๆ

“พลังของนาย”

“มันเริ่มตื่นแล้วใช่ไหม”

เรนนิ่งไปทันที

แต่ก่อนเขาจะทันตอบ—

เซดริกก็ขยับตัวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคน

“คาอิน”
น้ำเสียงของรองผู้อำนวยการต่ำลงชัดเจน

“ที่นี่อยู่ภายใต้การดูแลของ Prontera Academy”

ชายชื่อคาอินหัวเราะเบาๆ

“คุณยังคิดว่าจัดการเรื่องนี้ได้อยู่จริงๆ เหรอ”

เขาเหลือบมองซากมอนสเตอร์ระดับ Disaster ด้านหลัง

“Artificial Boss ระดับนี้ไม่ควรโผล่มาใน Outer Field”

“แต่ตอนนี้มันกลับปรากฏขึ้นแล้ว”

บรรยากาศรอบด้านเงียบลงทันที

ลูคัสและลีอาสบตากันเล็กน้อย

เพราะคำว่า Artificial Boss คือข้อมูลระดับสูง
คนทั่วไปไม่มีทางรู้เรื่องนี้ง่ายๆ

คาอินค่อยๆ หันกลับมามองเรนอีกครั้ง

“และที่สำคัญ…”

“เด็กคนนี้ใช้ Void ได้”

เสียงสูดหายใจดังขึ้นรอบด้านทันที

แม้หลายคนจะไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด
แต่จากสีหน้าของเซดริก ก็เพียงพอจะทำให้รู้ว่า คำนั้นไม่ธรรมดาแน่นอน

เรนกำมือแน่นขึ้นช้าๆ

เขาไม่ชอบสถานการณ์ตอนนี้เลย

ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เขา
เหมือนเขาไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นบางอย่างที่อันตราย

ทันใดนั้น—

คาอินก็ยื่นมือออกมา

“ไปกับพวกเรา”
เขาพูดเรียบๆ

“ถ้าอยู่ที่นี่ต่อ นายจะถูกพวก Academy ไล่ล่าแน่”

ลูคัสเปลี่ยนสีหน้าทันที

“เดี๋ยวก่อน”

แต่คาอินไม่สนใจ

“นายเองก็น่าจะรู้แล้ว”
เขาพูดกับเรนต่อ

“ตั้งแต่วินาทีที่ใช้พลังนั้นต่อหน้าทุกคน”

“ชีวิตปกติของนายจบไปแล้ว”

เรนเงียบไปพักหนึ่ง

เพราะอีกฝ่ายพูดถูกทั้งหมด

พลังของ Void ไม่ใช่สิ่งที่โลกนี้ยอมรับได้ง่ายๆ

และจากท่าทีของเซดริก
มันดูเหมือนเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอดีตที่ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นอีกครั้ง

[อย่าเชื่อมันง่ายๆ]

[คนพวกนี้…เคยฆ่าผู้ใช้ Void มาก่อน]

ดวงตาของเรนหรี่ลงทันที

ในเวลาเดียวกัน—

เซดริกก็พูดขึ้นช้าๆ

“เขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

แรงกดดันศักดิ์สิทธิ์แผ่ออกมาจากร่างของรองผู้อำนวยการอีกครั้ง ขณะที่อัศวินของ Prontera เริ่มจับอาวุธโดยอัตโนมัติ

คาอินมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ

“คุณยังเหมือนเดิมจริงๆ”

เขาค่อยๆ ใส่หน้ากากกลับเข้าที่เดิม

ก่อนหันหลังเดินออกไป

แต่อยู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าเล็กน้อย

“อีกไม่นาน”
คาอินพูดโดยไม่หันกลับมา

“พวกมันจะเริ่มออกมาอีกครั้ง”

“และเมื่อถึงตอนนั้น…”

เขาเหลือบตามองเรนผ่านหางตา

“ทุก Academy จะต้องการตัวนาย”

หลังพูดจบ
กลุ่มอัศวินชุดดำทั้งหมดก็หายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

ความเงียบปกคลุมทั่วสนามอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้—

ไม่มีใครรู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย