เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

พร๊วบบซ์!! อ๊าาววซ์!!

ปริ๊ดซ์ๆ…. แพล่ดๆ

อืยส์…? งื๊อ?

ชินถอนถอดควยออกมารวดเดียว 

จนรูหีของแอนดรอยด์สาวที่บานฉ่ำเกิดเสียง

หีตดพ่นน้ำควยเขาออกมาอย่างน่าเกลียด

ทำให้เธอแอบอายน่าแดงซ่าน

.

อ๊าซ์...ซี๊ดซ์...ฮาห์...อาห์...

และเธอก็นอนหอบเหนื่อยเปลือยกาย 

เอาแขนซ้ายของเธอขึ้นมาก่ายหน้า เส้นผมสีทองแผ่กระจายเต็มพื้น 

ถ่างขาถ่างแคมอยู่บนพื้นต่อไปในสภาพที่ดูไม่ได้

ช่างแตกต่างจากเวลาปกติ ที่อยู่ในยูนิฟอร์มเรียบร้อยภูมิฐานในยาน

.

ดึ๋งดั๋ง… อูม…แบะ…ปริ๊ดซ์ๆ

อืยยส์?

ชินยืนมอง หน้าเต้านมขาวนิ่มหัวชมพูสวยของเธอ

ยังคงกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจที่หนักหน่วง 

และร่องหีที่เพิ่งถูกควยของเขาทะลวง รูหีมันอ้าบานและโบ๋กลวง

กลีบปิ๊ย้วยปลิ้นออกมาจนเห็นเนื้อในสีสด 

ขย้อนน้ำควยขาวๆของเขาออกมาไม่หยุด 

ดูแล้วโคตรเงี่ยนในอารมณ์สะใจดีสัดๆ!

.

“อืยส์…เอ่อ… คุณอีโอเอท สรุปว่าคุณจะพาผม

ไปลองความสามารถด้านการต่อสู้ของชุดหรือยังครับ?” 

.

เด็กหนุ่มผมแดงเอ่ยถาม พลางรูดซิปกางเกงเก็บควยกลับเข้าที่ 

แม้พอเห็นภาพหีภาพนมของสาวหุ่นยนต์หุ่นสวย

น่าซ้ำอีกสักยกระทวยพร้อมรับควยของเขาอยู่ตรงหน้า

ทว่าเขาก็หักห้ามใจเอาไว้ เพราะอยากลองของที่ตั้งใจไว้ดูซักที!

.

“แฮ่ก… ไปค่ะ… ไปแน่…” 

แอนดรอยด์สาวตอบเสียงสั่นพร่า 

พลางพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่กระจัดกระจาย 

“แต่ขอ… ขอนอนพักปรับจูนระบบสักครู่นะคะ… 

คุณเย็ดฉันได้มันส์หีจนฉันแทบจะ Reboot ไปเลยค่ะ ฮิฮิ!”

“อ้า…แหะๆ?”

โจ๊กแบบหุ่นยนต์ของสาวสวยลอกเลียนแบบมนุษย์

มันทำให้ชินได้แต่ยืนยิ้มกริ่มอย่างสนุกไปด้วย 

เขาจึงยืนมองดูร่างเปลือยเปล่าที่ยังนอนอ้าซ่าโชว์หีปลิ้นๆอยู่บนพื้น

ด้วยความแอบเงี่ยนควยต่อไปอีกสักพัก

.

อื๊ยส์…เอาละ! วูบ…!

ชิ้ง… โอ๊ะ?

ทว่า เพียงครู่เดียวที่เธอตั้งหลักได้ 

แสงสีฟ้าจางๆ ก็สว่างวาบขึ้นทั่วร่างของเธอ 

ชินถึงกับตาค้างทึ่งในเทคโนโลยี 

เมื่อแอนดรอยด์สาวสวยหุ่นดี

เธอลุกขึ้นยืนสะบัดบ๊อบเพียงครั้งเดียว 

ร่องรอยคราบน้ำกามและความแหกเละของแคมหี

ก็ถูกระบบนาโนเมโมรี่จัดการจนหายวับไปทันที

พร้อมกับชุดยูนิฟอร์มที่กลับมาสวมทับอยู่บนร่างกายเธออย่างเรียบร้อย

เหมือนกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อนที่จะโดนเขาตอกหี!

.

“เรียบร้อยค่ะ… กลับเข้าสู่โหมดทำงานปกตินะคะ” 

วิ้ง! อุ๊?

เธอกล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่แอบขยิบตาให้ชินหนึ่งทีอย่างขี้เล่น 

“เชิญที่สนามจำลองด้านหลังค่ะ… 

มาดูกันว่าพลังที่เพิ่มขึ้น 25% 

จะช่วยให้คุณฆ่าซอมบี้จักรกลได้ดีขึ้นแค่ไหน!”

.

อืม…?

แต่แล้วชินก็ชะงักฝีเท้าของเขาลง 

ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเฉลียวใจบางอย่าง 

.

“เอ่อ…ขอโทษนะครับ ถ้าผมขอเปลี่ยนที่ลอง

ไปเป็นพื้นที่ต่อสู้จริง (Combat Zone) ได้ไหมครับ?”

อืม…?

อื๋อ?

คำขอของชายหนุ่มทำให้ 

แอนดรอยด์สาวสวยทำหน้าตาคล้ายคิดหนัก?

“อ่า…ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ?”

เขาเอ่ยต่อเธอ เพราะคิดว่าคงไปละเมิด

กฏโปรโตคอลหรือว่าอะไรสักอย่าง?

.

ฮิฮิ…?

เอ๋?

แต่แล้วแอนดรอยด์สาวสวยผมทองตาสีฟ้า

ก็ยิ้มกริ่มให้กับชายหนุ่มอย่างช่างสรรหา

.

“ฮิฮิ… ฉันทำเรื่องให้แล้วค่ะ ต้องอย่างนี้สิคะคุณลูกค้า 

ไม่เสียแรงที่ฉันแอบเฝ้าดูคุณมาตลอด!”

“หะหะ? ขอบคุณครับ? เอ่อทำเรื่องเหรอครับ?”

ชายหนุ่มรู้สึกเขิน 

แม้เธอจะบอกตั้งก่อนหน้านี้แล้วสำหรับเธอเขาพิเศษ

.

“ใช่ค่ะ! ที่คุณขอปกติแล้วอนุญาตไม่ได้ 

แต่ฉันพอจะมีเส้นสายอยู่ค่ะ

ก็คุณน่ะเป็นแค่คนเดียว ที่ยังคงรอดอยู่ไม่เป็นอะไรไป

ทั้งที่ออกไปปฏิบัติการมาเกิน 150 ครั้ง 

โดยไม่เคยกินยารักษาอาการบิดผันมิติเลยนี่คะ!”

.

“เอ๋? คะ…คุณรู้?”

“ฮิฮิ… รู้สิคะ แค่ดึงข้อมูลของผู้ลงทะเบียนมันง่ายจะตาย

คุณพยายามเก็บเงินมาซื้อยาทั้งที่ไม่มีอาชีพ แต่ก็ไม่ได้ใช้

นั่นมันน่าสงสัยจะตาย 

หลังจากนั้นฉันก็เลยเผลอเฝ้าดูคุณมาตลอด

เด็กนี่มันยังไงนะ? เขากำลังทำอะไรนะ?

คุณทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นแบบไม่เคยเป็นมาก่อนเลยค่ะ!”

.

อ้า…แหะๆ…ฉ่าห์?

คำพูดถึงตัวเองจากปากของเธอ

มันทำให้เด็กผมแดงต้องยิ้มแหยหน้าแดงจาง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ใบหน้าของอีโฟเอท 

ถึงได้ดูแตกต่างจากพนักงานแอนดรอยด์สาวซ้ำๆอื่นๆบนยานขึ้นมา

อาจเพราะว่าแววตาที่เธอมองเขาเวลาที่พูด 

มันช่างมีชีวิตชีวาและความรักที่แต่งแต้มเข้ามา?

.

อืมม…?

แต่แล้วแอนดรอยด์สาวก็หยุดชะงักเล็กน้อย 

ก่อนจะจ้องมองชินด้วยสายตา

ที่ดูเหมือนจะเตือนด้วยความเป็นห่วงหาอาทรแทนบ้าง

.

“แต่ฉันต้องขอเตือนคุณนะคะ… 

แม้จะเสริมพลังขึ้น 25 เปอร์เซ็นต์ 

แต่มันคือการคำนวณจากค่าพื้นฐานของ ‘แรงค์ F’ ของคุณ 

นั่นหมายความว่าพลังป้องกันของคุณยังอยู่ในระดับต่ำมาก… 

คุณแทบจะทนรับการโจมตีหนักๆ เพียงครั้งเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ 

การไปที่คอมแบทโซนคนเดียวด้วยสถานะแบบนี้

มันแทบไม่ต่างจากการไปตายเอามันส์หรอกนะคะ?”

.

อึก?

อืม…ฟึ่บ?

คำเตือนที่เธอย้ำ ทำให้เด็กหนุ่มสะอึกไปเล็กน้อย

เข้าก้มลงมองมือของตนเอง 

ที่ตอนนี้เวลากำดูจะเห็นว่ามีออร่าจางๆ 

จากชั้นของพลังงานนาโนที่เคลือบแฝง

กึดส์…วู้มๆ!

และพอเขากำหมัดแน่น

ก็สัมผัสได้ถึงแรงเสริมของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในกล้ามเนื้อแขน 

หึหึ…?

ชินเปรยยิ้มออกมาอย่างเนื้อเต้น 

เพราะมันคงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว!

.

“ขอบคุณที่เตือนครับอีโฟเอท แต่ไม่ว่ากี่รอบที่ผ่านมา

ผมก็ตายซ้ำตายซากทุกรอบอยู่แล้วนี่ครับ?”

อ่า…? ฮิฮิ?

สาวสวยลอกเลียนมนุษย์อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ

ไปกับใบหน้าของชายหนุ่มผมแดงที่ดูคึกคักและเปี่ยมสุข

.

วู้มมม…

ก่อนที่เธอจะส่งชายหนุ่มให้วาร์ปหาย

ไปกับแสงสว่างจนเร้นหายไปจากสายตา!

.

.

.

.

ฟึ่บ! ตึ่ก!!

ฮ่าห์…!

.

แสงวาร์ปสีขาวจางหายไป 

แทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของซากตึกและกลิ่นสนิมเหล็กที่ชินคุ้นเคย

ตอนนี้เขายืนอยู่บนถนนที่แตกพัง เป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้น

ที่เหมือนกับโลกจริงของเขา เพียงแต่มีสภาพการล่มสลาย

เพราะผู้คนได้กลายเป็นซอมบี้จักรกลกันไปหมดแล้วนั่น

.

“อืม… ถ้าจำไม่ผิด แถวนี้สินะ?”

วิ้ง…ตึ๊ดๆ…?

เด็กหนุ่มผมแดงพึมพำเบาๆ นิ้วเรียวยาว

แตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวเพื่อกางแผนที่ดิจิทัลออกมา

สายตาคมกริบไล่ไปตามพิกัดที่เขาบันทึกเอาไว้ด้วยตัวเอง

จากประสบการณ์การเข้ามาทำงานจิปาถะเสี่ยงตายที่นี่มากว่า 150 รอบ

ความผิดพลาดและความตายในอดีต

ได้แปรเปลี่ยนเป็นฐานข้อมูลที่ล้ำค่า 

ที่เขาสำรองมาให้ตัวเองเลือกใช้ได้ในตอนนี้

.

วิ้ง…ตั่กๆ…แฮ่ๆ!!

โอวว?

และเขาก็ต้องทึ่งไปเลย 

เมื่อการวิ่งโดยมีนาโนสูทช่วยมันช่างได้ดั่งใจ

หรือแม้จะต้องเคลื่อนไหวพิศดาร

อย่างการกระโดดเกาะกำแพง ลัดเลาะไปตามตรอกแคบๆ 

แต่นอกจากความไวแล้ว เขายังทำมันได้อย่างเงียบเชียบ!

.

ความสามารถส่วนที่ยังไม่สมบูรณ์ถูกเติมเต็ม

ทำให้ทักษะการเคลื่อนไหวของชิน 

เลื่อนจากระดับนักกีฬาไปเป็นนักลอบสังหารก็ว่าได้!

.

แฮร่ๆ… กี๊ซ์ๆ!

ฮาห์…ฮาห์?

และเพราะว่าตอนนี้เขาใส่ชุดนาโนเอกโซ

พวกซอมบี้จักรกลจึงเล็งเป้ามาที่เขาเหมือนกับพวกนักสู้

เพราะชุดมันสามารถใช้นาโนเมมโมรี่ได้

แต่เขาก็สามารถหลีกเลี่ยงจุดปะทะใหญ่ๆ 

มุ่งหน้าไปยังพิกัดเฉพาะที่เขาหมายตาเอาไว้ 

จุดที่มักจะมีศัตรูเกิดเพียงลำพัง

เหมาะสำหรับการทดสอบขีดจำกัดใหม่ของเขานั่นเอง!

.

กึก…

แฮร่ๆ!

“หึหึ… ไง? ไม่ได้เจอกันนานนะ?”

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าลง เมื่อเห็นเป้าหมายอยู่เบื้องหน้า 

มันคือซอมบี้จักรกลในชุดคนงานก่อสร้างที่ขาดรุ่งริ่ง 

ตามผิวหนังที่มีสีซีดเซียวมีชิ้นส่วนโลหะ

และวงจรนาโนทิ่มแทงทะลุออกมาดูน่าเกลียดน่ากลัว 

แต่มันไม่ได้ดูแข็งแกร่งนัก เมื่อเทียบกับพวกระดับสูง

และไม่ได้มีพวกซุ่มอยู่แถวนี้อีก 

เพราะเขาเคยเจอกับมันมาหลายครั้งแล้วจึงไม่กลัว!

.

ฮาห์…!! วู้มๆๆ!

ชินค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้สึกได้ถึง ‘นาโนเอกโซสูท’ 

ที่เคลือบอยู่บนผิวหนังซึ่งเริ่มตอบสนองต่อความคิดของเขา 

พลังงานจางๆ ไหลเวียนจากชั้นนาโน

เข้าสู่เส้นประสาทและมวลกล้ามเนื้อไปยังไขสันหลัง

มันทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายของเขามันเบา

และมั่นคงอย่างประหลาด 

มือของเขากำหมัดและจะขอลอง

ปล่อยพลังทำลายออกไปดูสักที!