ก่อนการเดินทางไปเข้าสำนักในชางไห่ ลี้เฟย้าสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งปีก่อนให้เสร็จสิ้น มีคนสองคนที่ข้าต้องจัดการ ลี้ไห่และชายชุดดำที่สังหารข้า ส่วนลี้หยุนและจ้าวหยานเอ๋อ ข้าแค่้าให้บทเรียนแก่พวกเ้า
ทว่า ชายชุดดำ อยู่ระดับราชัน ข้าจักจัดการได้อย่างไร ระดับของข้ายังต่ำกว่ามันเป็ชั้น จะทำอย่างไรดี ส่วนเ้าลี้ไห่ ถึงแม้เ้าจะเป็ระดับกึ่งราชัน แต่ข้ามีวิธี คิดได้ดังนั้น ลี้เฟยจึงใช้วิชาแปลงกายที่เรียนจากาุโจิน แล้วเดินเข้าเมือง
ที่บ้านตระกูลลี้ ผู้คนคึกคักและเข้ามารับการรักษาโรคเหมือนเดิม เพียงแต่คนที่คุมเป็ลี้ไห่ ไม่ใช่ท่านปู่และท่านพ่อ สายวันนี้ที่ร้าน ชายชราเดินเข้าไปในร้าน จับจ้องมองดูผู้คน จากนั้นหันไปทางชายผู้เดินอยู่ในร้าน "พ่อหนุ่ม .... เ้าเป็เ้าของร้านรึ ... ข้ามาจากต่างเมือง ในตัวเ้ามีไอเย็นแฝงอยู่ ข้าััได้" ชายชรากล่าวเบา ๆ
ชายในร้านได้ยิน เดินเข้ามา "เ้ากล่าวอะไร ... ข้าเป็เ้าของร้านโอสถประจำเมือง ข้ารู้ว่าข้าเป็อะไร เ้าพูดเรื่อยเปื่อย ระวังจะโดนดี ไป ๆ ๆ ออกไปได้แล้ว"
"เฮอ เดี๊ยวข้าจะไปแล้ว ไม่ต้องไล่ข้าหรอก แต่เ้าลองเดินพลังปราณเข้าจุดซู หรือจุดอู่ซูเสฺวียซะ แล้วเ้าจะรู้ ข้าไปแล้ว" ชายชรากล่าวแล้วเดินจากไป ชายเ้าของร้านหรือก็คือลี้ไห่ รู้สึกไม่สบายใจและโกรธ แต่ก็ลองเดินพลังปราณเข้าจุดซู พอเดินเข้าไปรอบที่ 3 รู้สึกเจ็บแปร๊ปมาจากปลายนิ้วถึงข้อศอกเจ็บไล่ไปที่เข่า พร้อมหนาวเย็นบริเวณที่เจ็บ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่หายเจ็บ คิดได้ดังนั้นจึงะโบอกเด็กในร้านให้รีบไปเชิญชายชราที่เดินออกจากร้านไปมาทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา ชายชราเดินกลับเข้ามาพร้อมเด็กในร้านด้วยสีหน้าเ็า "ทำไม มีอะไร เ้าไล่ข้าแล้วจะมาให้คนมาบังคับข้าทำไม เ้าจะเอายังไง เห็นข้าเป็คนแก่หรือไง" ชายชรากล่าวอย่างมีอารมณ์
"ใจเย็น ๆ ท่านผู้าุโ ข้าขออภัย ขอท่านอย่าโกรธเคืองข้าเลย ข้ารู้สึกเจ็บและเย็นสะท้านตอนเดินพลังปราณเข้าจุดซูมาก ข้าไม่เคยรู้เลย ทำไมท่านรู้ ได้โปรดช่วยข้าด้วย" ลี้ไห่พูดพลางกล่าวเชิญเข้าไปด้านในบ้าน
"ก็ข้าบอกเ้าแล้ว ข้าััไอเย็นจากตัวเ้าได้ เ้าก็ไม่เชื่อ เอาเถอะเห็นแก่ข้าเป็คนใจดี ข้าจะลองดู ให้ข้าเดินพลังเข้าตัวเ้าก่อน" ชายชรากล่าว จากนั้นจึงดึงแขนออกมาพร้อมเดินพลังเข้าไป ทันทีที่เดินพลัง ความรู้สึกเจ็บพลันมากมีทวีกว่าเดิม ลี้ไห่ร้องลั่นด้วยความเ็ป
"ท่านผู้าุโ ... ข้าเจ็บมาก มันเกิดจากอะไรกันแน่ พอจะมีทางรักษาข้าได้ไหม ท่านอยากได้เท่าไหร่ ข้าจะให้ท่าน" ลี้ไห่กล่าวอย่างลนลาน ชายชราซึ่งก็คือลี้เฟยแปลงตัวมา กล่าวตอบว่า "น่าจะเกิดจากการััพิษไร้กลิ่นและมีการกระแทกพลังเข้ามายังตัวเ้าพร้อมกัน เ้าไปได้รับพิษหรือต่อสู้กับใครมา่ครึ่งปีที่ผ่านมาหรือไม่" ลี้เฟยถามลอย ๆ โดยไม่มองหน้า
ลี้ไห่นึกในใจ น่าจะเป็คราวที่ข้าปรุงยาให้ท่านพ่อและพี่ข้าในคราวนั้น ที่พี่ข้ากระแทกพลังออกมาตอนที่ข้าพยายามจะปลิดชีวิตพวกเขาตอนนั้น ไม่นึกเลย พิษไอเย็นและพิษไร้กลิ่นจะฝังอยู่ในตัวข้าเช่นนี้ ลี้ไห่ครุ่นคิดพลางตอบไปว่า "เท่าที่ข้าจำได้ ่ปีก่อนมีโจรบุกเข้ามา และข้าประมือกับพวกเขา แต่ข้าไม่คิดเลยว่าข้าจะได้รับพิษสองอย่างนี้เข้ามา" ลี้ไห่ไม่คาดคิดว่าพิษนั้นสามารถถ่ายทอดมาทางพลังปราณเข้าทางาแได้ เพราะในคราวนั้น ลี้ไห่พร้อมชายชุดดำเข้าไปสังหารทั้งสองคน แต่ทั้งสองคนใช้พลังที่พอจะมีอยู่ต่อสู่จนทำให้ลี้ไห่และชายชุดดำได้รับาแ ไม่รู้ว่าเ้านั่นจะได้รับพิษหรือเปล่านะ ลี้ไห่ครุ่นคิดไม่ได้พูดอะไรออกไป
ลี้เฟยเงยหน้าไปที่ลี้ไห่ พลางกล่าวว่า เ้ารู้ไหม พิษที่เ้าได้รับคือพิษไร้สีไร้กลิ่น มันยากที่จะรู้ว่าโดนพิษ แต่เมื่อใช้พลังปราณขับออกมาเข้าสู่กายเ้าที่มีาแ มันจะฝังตัวในตัวเ้า รอเวลาออกฤทธิ์ จนร่างกายเ้าจะหนาวเย็น อวัยวะภายในจะถูกทำลายพร้อมพิษด้วยความเย็น มันจะทรมานมาก เท่าที่ข้าดูเ้าน่าจะมีอายุต่อไปได้ แต่เ้าจะสูญเสียพลังยุทธ์ พิษเย็นและพิษไร้กลิ่น ต่างกัดกินปราณพลังของเ้าไล่ไปสู่จุดตันเถียน ตอนนี้มันกัดกินไปเยอะ แต่เพราะเ้าไม่เคยใช้พลังยุทธ์มานาน เ้าจึงไม่รู้ แต่ยามนี้ ... มันก็จะถึงเวลาของเ้าแล้ว
"ข้าช่วยเ้าให้หายไม่ได้ แต่ข้าช่วยลดความเ็ปได้ พิษอยู่ในตัวเ้านานเกินไป" ลี้เฟยกล่าว พลางหยิบโอสถให้ขนานหนึ่ง "ยานี้จะช่วยให้เ้าหายเจ็บได้ชั่วคราวเท่านั้น" ลี้เฟยกล่าวพลางส่ายหัวแล้วเดินออกไป
ลี้เฟยเดินออกมาพลางยิ้มในใจ ลี้ไห่ เ้าทำชั่ววางยาฆ่าปู่ฆ่าพ่อของข้าและยังร่วมกันสังหารปู่กับพ่อข้าที่ติดพิษอีก เ้าไม่รู้สินะ สิ่งที่เ้าได้รับ มันเป็สิ่งที่ปู่หรือพ่อข้าตั้งใจส่งต่อเข้าไปในตัวเ้า มันพิสูจน์ได้ว่า เ้าเป็คนสังหารท่านทั้งสองจริง ๆ ความจริงแล้ว ทางแก้นะมี แม้ยาตระกูลลี้ที่ข้าเรียนมาจะแก้ให้หายขาดไม่ได้ ทว่า โอสถัฟ้าของข้าทำได้ แต่เ้าไม่มีวาสนาที่จะได้รับ
ลี้ไห่จากวันที่เดินลมปราณเข้าจุดซู เหมือนกับการเร่งการทำงานของไอเย็นและพิษที่เป็ปฏิปักษ์ต่อกันทำให้เกิดการกระตุ้นพิษที่รุนแรงทันที ทำให้ความเ็ปหนาวเย็นเกิดขึ้นแทบจะไม่เลือกเวลา จะกินก็ยาก จะนอนก็ลำบาก ร่างกายผ่ายผอม ยาที่ลี้เฟยให้ไปมันเป็ยาระงับพลังปราณ ที่ทำให้ลี้ไห่ไม่สามารถใช้พลังยุทธ์ได้ จากนี้ไปเ้าจะตายก็ไม่ตาย จะอยู่ก็ทรมาน นี่คือผลกรรมที่เ้าได้รับ
ชายชรากลับมาที่ร้านยาตระกูลลี้อีกครั้ง และเข้าไปหาลี้ไห่ "เ้าเป็ยังไงบ้าง อาการเ้าตอนนี้ เ้าน่าจะทรมานใช่ไหม" ลี้เฟยถามลี้ไห่อย่างใจเย็น "ข้าทรมานมากท่านาุโ ยาของท่านไม่ช่วยอะไรข้าเลย" ลี้ไห่กล่าว
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ... มันเป็กรรมของเ้าเอง เ้าน่าจะรู้ตัวอยู่แล้วสินะว่า เ้าทำอะไรมา ทำไมเ้าได้รับพิษมา ใช่ไหม" ลี้เฟยมองหน้าลี้ไห่พร้อมเสียงที่ดุดันและจิตสังหาร
"ท่านว่าอะไร ท่านาุโ ข้าจะไปทำอะไร ... ข้าเป็คนดี ข้าไม่ได้ไปทำอะไรใคร มีแต่ใครจะมาทำร้ายข้า" ลี้ไห่เถียงออกไปด้วยความโกรธ
"เ้าดูข้าให้ดีนะ" ลี้เฟยกล่าวพร้อมแปลงร่างกลับมาในร่างเดิม ทันทีที่เห็น ลี้ไห่ลุกขึ้นด้วยแววตาอาฆาตและโกรธ ความงุนงง และกระอักเืออกมา "เป็เ้าได้ยังไง เ้าตายไปแล้วสิ เ้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ข้า ..." ลี้ไห่กล่าว
"์ไม่ทำร้ายข้าหรอก เ้าเดรัจฉาน เ้าทำร้ายบุคคลที่มีคุณทั้งต่อตัวเ้าและตัวข้า ความจริงข้าจะมาสังหารเ้า แต่ข้าพบพิษในตัวเ้าซะก่อน เอาละ ไม่ว่ายังไงเ้าก็ต้องตายในไม่ช้า ข้าจะไม่ฆ่าเ้า แต่ข้าก็จะไม่ให้เ้าได้ตายเร็วเกินไป ข้าจะปล่อยเ้าไปแบบนี้ รอวัน รอเวลา ส่วนลี้หยุนลูกชายเ้า ข้าจะให้บทเรียนมันเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ลี้เฟยกล่าว พร้อมกรอกยาเม็ดสีดำขนาดเล็กเข้าไปในปากหยุนไห่สองเม็ด พร้อมกระแทกพลังเข้าไปที่หน้าอก
"ยาที่ข้าให้เ้ากิน มันจะหลอมละลายในตัวเ้าไม่ช้า มันจะช่วยให้เ้าเจ็บเฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้น นี่คือข้าช่วยเ้าในฐานะที่เ้าเป็คนตระกูลลี้ แม้นเ้าจะไม่สมควรก็ตาม ข้าไม่อยากฆ่าเ้า อย่างไรเ้าก็ได้ชื่อว่าเป็บุตรของปู่ข้า เป็น้องชายของพ่อข้า แม้เ้าจะไม่เคยคิด และแม้เ้าจะไม่เคยเมตตาต่อข้า แม้ข้าจะไม่ใช้สายเืตระกูลลี้ของเ้า แต่ข้าก็ได้ชื่อว่าเป็บุตรของพี่ชายเ้าและเป็หลานของปู่ ดังนั้น เ้าจะต้องชดใช้ด้วยความทรมาน จำไว้อย่าได้คิดลองดีกับข้า จงใช้ชีวิตที่เหลือไถ่โทษที่ทำไว้กับตระกูลลี้ให้ดี นี่คือความเมตตาที่ข้าให้แก้เ้า" ลี้เฟยกล่าวพร้อมจากไป
ลี้ไห่มองตามลี้เฟยที่เดินออกไป พร้อมความเ็ปที่เกิดขึ้น กับความรู้สึกผิดที่ทำไป แต่จะโทษใครได้ เพราะความโลภ ทำได้ทุกอย่างโดยไร้ซึ่งคุณธรรม
วันเวลาผ่านไป ... ลี้เฟยเดินเข้าไปในเมืองอีกครั้งแล้วไปหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นเดินก้าวเข้าไป ...