Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 140 Game Over !!... Your Point 1,258,250 “ฟู่ว...ในที่สุดก็เล่นเกินหลักล้านได้แล้วแต่ยากชะมัดเลยการที่เล่นโดยไม่มองยานตัวเองแบบนี้เนี่ยกว่าจะเล่นได้ตายไปเกือบสามสิบรอบ” ดนัยบ่นออกมาเพราะถ้าเมื่อไหร่ที่เผลอใช้สมาธิไปมองที่ยานตัวเองล่ะก็เขาจะพลาดลืมมองกระสุนที่กำลังชิ่งมาแถมบางครั้งเขาก็ขยับยานตัวไปชนกระสุนเสียเองเพราะขยับมากเกินไปซึ่งดนัยใช้เวลาช่วงเช้าไปเกือบหมดในการฝึกเล่นจนคะแนนทะลุหลักล้าน จ๊อก !! เสียงท้องของดนัยร้องประท้องออกมา “หือเกือบจะบ่ายโมงแล้วเหรอเนี่ยตายล่ะยังไม่ได้กินข้าวเลยบ่ายมีผ่าตัดสามชั่วโมงด้วยสิ !!” ดนัยอุทานออกมาก่อนจะรีบลุกขึ้นกลับไปที่ห้องพักศัลยแพทย์เพื่อไปเอาข้าวกล่องมากินเพราะถ้าไม่กินจะได้กินอีกทีก็หลังผ่าตัดเสร็จตอนเย็นเกือบจะเลิกงานโน่น ห้องพักศัลยแพทย์ ครืด !! เสียงประตูห้องพักถูกเปิดออกก่อนดนัยจะเดินเข้ามาและตรงไปที่โต๊ะ “อ้าวดนัยกลับมาแล้วเหรอนึกว่าจะต้องให้โทรตามเสียอีก” ฮิคาริทักดนัยทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง “หือฮิคาริเธออยู่คนเดียวเหรอคนอื่นล่ะ” ดนัยถาม “ไปกินข้าวกันน่ะ” ฮิคาริตอบ “แล้วเธอล่ะไม่ไปกินข้าวกับเขาหรือไงจะบ้างานไปไหนเนี่ย” ดนัยพูดเพราะตอนนี้ฮิคาริก็ยังไม่เลิกจัดการกับเอกสารบนโต๊ะเธอ “ก็กินอยู่นี่ไง” ฮิคาริพูดก่อนจะชูห่อข้าวปั้นที่ซื้อมาจากตู้ขายของอัตโนมัติให้ดนัยดู “นั่นคือข้าวกลางวันของเธอ !!” ดนัยมองดูข้าวปั้นในมือฮิคาริ “ใช่ไง” ฮิคาริพยักหน้า “เธอจะบ้าหรือไงกินแค่นั้นมันจะไปอิ่มอะไรเล่ามานี่มากินกับฉันนี่เดี๋ยวแบ่งให้กินมาดีนะวันนี้เอาข้าวมาเยอะเพราะดันเผลอหุงไปสองถ้วย” ดนัยพูดก่อนจะหยิบข้าวกล่องและลากเก้าอี้ไปนั่งที่โต๊ะฮิคาริ “นายนี่ชอบยุ่งวุ่นวายกับการกินของฉันจริงๆเลยนะ” ฮิคาริบ่นแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรดนัย “ก็เธอไม่ดูแลตัวเองนี่ถ้าหมออย่างพวกเราไม่ดูแลตัวเองให้แข็งแรงจะไปช่วยใครเขาได้ล่ะจริงมั้ย” ดนัยพูดออกมา จากนั้นดนัยก็แบ่งข้างให้ฮิคาริและแชร์กับข้าวกันกินสองคนซึ่งทั้งสองคนดูเหมือนจะรีบกินกันมากไม่รู้ทำไม(กลัวคนอื่นมาเห็น) “นี่ดนัยว่าแต่นายเล่นได้คะแนนถึงหลักล้านแบบนี้แสดงว่ารู้ทริคแล้วสินะ” ฮิคาริจู่ๆก็พูดถึงเรื่องเกมส์ขึ้นมา “ทริคเหรอหรือว่าหมายถึงการที่ไม่ต้องตั้งสมาธิไปที่มือน่ะ !!” ดนัยทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจว่าฮิคาริหมายถึงเรื่องเดียวกันหรือเปล่า “ถูกต้องที่ฉันให้นายเล่นเกมส์ Space Shooter นี่ก็เพื่อฝึกประสาทสัมผัสนิ้วมือเนี่ยแหละเพราะที่ผ่านมานายตั้งสมาธิกับนิ้วมือมากเกินไปทำให้เวลานายขาดสมาธิเพราะต้องไปโฟกัสจุดอื่นเวลาผ่าตัดนายจะลงมีดพลาด” ฮิคาริอธิบาย “แต่ทว่าเมื่อไหร่ที่นายไม่ต้องใช้สมาธิกับนิ้วมือในการผ่าตัดแล้วล่ะก็เมื่อนั้นนายจะลงมีดได้โดยไม่พลาด...อือถ้าให้เปรียบเทียบก็เหมือนกับแม่ค้าขายผลไม้ที่สามารถหยิบผลไม้ได้น้ำหนักตามที่ต้องการเป๊ะๆโดยที่ไม่ต้องใช้เครื่องช่างนั่นแหละนะ” ฮิคาริลองเปรียบเทียบ “อ๋อ...เหมือนคนขายเนื้อที่หั่นเนื้อได้น้ำหนักตามที่ลูกค้าสั่งสินะ” ดนัยนึกถึงพวกพ่อค้าแม่ค้าขายเนื้อในตลาดที่เมืองไทยบ้านเกิดของเขาซึ่งแม่ค้าพ่อค้าเหล่านั้นเวลามีลูกค้ามาสั่งเนื้อหมูสองขีด หรือเนื้อหมูครึ่งกิโลทันทีที่ถูกสั่งพวกเขาเหล่านั้นก็จะใช้มีดหั่นฉับได้น้ำหนักตามที่ลูกค้าต้องการทันทีโดยแทบไม่ต้องใช้เครื่องช่างมาวัดน้ำหนัก “ใช่ก็ทำนองนั้นแหละและเมื่อใดที่นายชำนาญนายก็จะไม่ต้องใช้สมาธิไปที่มือมากนักเวลาผ่าตัดก็ให้โฟกัสกับจุดที่นายกำลังผ่าก็พอเท่านี้นายก็จะผ่าตัดได้เร็วขึ้นและแม่นยำขึ้น” ฮิคาริบอก “แบบนี้นี่เองแสดงว่าตอนนี้ฉันไม่ต้องเล่นเกมส์แล้วสินะ” ดนัยพูด “ไม่ได้นายต้องเล่นต่อไปจนกว่าคะแนนของนายจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งได้เพราะการฝึกใช้นิ้วมือที่ง่ายที่สุดสำหรับหมอก็คือเกมส์นี้เนี่ยแหละ” ฮิคาริบอกเพราะเธอในสมัยก่อนนั้นลองวิธีการฝึกมาหลายรูปแบบแล้วและการฝึกเล่นเกมส์ Space Shooter นั้นคือการฝึกใช้นิ้วมือที่ดีที่สุดสำหรับเธอ “ตะ...แต่ว่าไม่รู้เมื่อไหร่คะแนนฉันจะขึ้นเป็นที่หนึ่งเนี่ยสิถ้าผู้ป่วยอาการทรุดก่อนล่ะ” ดนัยเป็นกังวลเรื่องนี้ “งั้นนายก็แค่รีบทำคะแนนให้เป็นที่หนึ่งให้ไวสิแค่นั้นก็จบเรื่อง” ฮิคาริพูด “โธ่...เธอพูดมันก็ง่ายนี่นา” ดนัยโวยวาย “ไม่รู้ไม่สนเพราะว่าถ้านายทำไม่ได้ผู้ป่วยมีโอกาสเสียชีวิตคามือนายได้เลยนะ” ฮิคาริเตือน “ขะ...เข้าใจแล้ว” ดนัยได้ยินแบบนั้นก็เลิกเถียงไปเพราะฮิคารินั้นพูดถูกเพราะถ้าเขายังใช้มือได้ไม่แม่นยำกว่านี้การผ่าตัดรักษาหัวใจขนาดที่เล็กเท่าเหรียญสิบเยนนั้นเขาคงทำไม่ได้แน่ และแล้วเวลาก็ผ่านไปหลายวันทีมผ่าตัดของดนัยเริ่มทำดีขึ้นเรื่อยๆแต่ก็ยังพลาดบ่อยซึ่งฮิคาริก็ไม่ปล่อยผ่านเรื่องที่ทีมผ่าตัดทำพลาดเลย ห้อง VR-Life “ช้าไปแบบนี้ผู้ป่วยทนได้ไม่ถึงจนเสร็จการผ่าตัดแน่เอาใหม่ !!” ฮิคาริสั่งเริ่มการผ่าตัดใหม่เพราะดนัยและทีมของเขาผ่าตัดได้ช้ามาก “เอาใหม่อีกแล้วเหรอฮิคารินี่ก็รอบที่สองแล้วนะฉันว่ามันก็โอเคแล้วนะอีกนิดเดียวก็จะซ่อมลิ้นหัวใจเสร็จแล้ว” ดนัยพูด “ไม่ดนัยมันช้าไปเริ่มตั้งแต่ขั้นตอนที่นายเริ่มตัดแต่งหัวใจเลยขั้นตอนนั้นนายทำช้ามากและเพราะแบบนั้นทำให้ขั้นตอนอื่นมันช้าไปด้วยแบบนี้นายจะเสียเวลากว่าอีกสองชั่วโมงเลยนะกว่าจะผ่าตัดเสร็จนายคิดว่าผู้ป่วยทารกคนนี้จะทนการผ่าตัดเกือบห้าชั่วโมงไหวเหรอ” ฮิคาริถาม คงไม่ไหวเพราะเด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอมากอย่างมากก็ทนได้แค่สามชั่วโมง...จะให้ดีต้องผ่าตัดให้เสร็จก่อนสามชั่วโมงนั่นจึงถือว่าปลอดภัย ดนัยเริ่มคิดตาม (ไรท์ : จากที่พยายามหาข้อมูลจากศูนย์การแพทย์โรคหัวใจมาสมัยนี้มีการผ่าตัดแบบแผลเล็กด้วยซึ่งจะใช้เครื่องมือพิเศษเฉพาะทำให้จะมีแผลผ่าตัดตรงหน้าอกเพียงแค่ 4 - 5 เซนติเมตรเท่านั้นต่างจากปกติที่ซึ่งมีแผลยาวถึง 25 – 30 เซนติเมตร ซึ่งการผ่าแบบแผลเล็กนั้นจะใช้เวลาน้อยมากใช้เวลาในการผ่าตัดเพียง 1 – 2 ชั่วโมงเท่านั้นอีกทั้งระยะเวลาในการพักฟื้นก็สั้นมากใช้เวลาไม่กี่วันเท่านั้น) “โทษทีนะเริ่มใหม่เลย...ทุกคนขอโทษด้วยนะวันนี้คงดึกอีกแล้วล่ะ” ดนัยพูดก่อนจะหันไปขอโทษทุกคนในทีมเพราะนี่ก็เกือบสามทุ่มแล้วถึงหลายวันที่ผ่านมาฮิคาริจะไม่ให้ซ้อมบ้าระห่ำจนต้องพักค้างคืนที่บ้านของเธอแล้วก็เถอะแต่กว่าจะได้กลับบ้านกันก็เกือบห้าทุ่มทุกที “ไม่เป็นไรหมอดนัยส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะฉันด้วยที่ทำให้การตัดแต่งหัวใจเป็นไปได้ช้า” หมอมิโฮะพูดเพราะเธอในฐานะผู้ช่วยก็มีส่วนทำให้การผ่าตัดช้า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะหมอดนัยฉันเองก็ดูอาการพลาดไปหน่อยเหมือนกันทำให้ต้องเสียเวลาให้ยากระตุ้นความดันไปเกือบสิบนาที” รินะเองก็พลาดเรื่องดูอาการทำให้ความดันของผู้ป่วยตกลงมาจนต้องเสียเวลาให้ยาเพิ่มความดันเพื่อให้กลับมาเป็นปกติจะได้ผ่าตัดต่อได้ “ฉันเองก็พลาดไปหน่อยเหมือนกันไม่นึกว่าคราวนี้หัวใจของผู้ป่วยจะบางขนาดนี้ทำให้เตรียมเพลตหนาไปหน่อยจนต้องเสียเวลาไปยี่สิบนาทีเพื่อเตรียมเพลตใหม่” ยูมิที่ซึ่งทำหน้าที่เตรียมอุปกรณ์ซึ่งในกรณีนี้คือเพลตสำหรับติดตั้งซ่อมแซมผู้ป่วยลิ้นหัวใจรั่วซึ่งเพลตนี้นั้นต้องทำขึ้นมาเฉพาะสำหรับผู้ป่วยโรคลิ้นหัวใจรั่วเป็นรายบุคคลเลยทีเดียวมีหลายครั้งที่เพลตที่เตรียมขนาดไม่พอดีกับหัวใจเพราะแพทย์นั้นตัดแต่งเนื้อหัวใจออกมากเกินไปจนต้องรีบเตรียมขึ้นมาใหม่เพื่อให้ขนาดมันพอดีกับหัวใจ และเพลตของผู้ป่วยเด็กทารกคนนี้ก็เล็กมากจนมีขนาดไม่ต่างกับกระดุมทำให้การปรับแต่งเพลตค่อนข้างใช้เวลาถ้าไม่ใช่ยูมิแล้วเปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะก็คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะเตรียมเพลตใหม่เสร็จ “เอาล่ะเซ็ตเสร็จแล้วเริ่มใหม่อีกรอบนะคราวนี้เอาให้เร็วกว่าเดิมแต่อย่าทำลวกๆล่ะดนัยไม่งั้นฉันจะสั่งเอาใหม่อีกรอบ” ฮิคาริพูดก่อนจะกดเริ่มรีเซ็ตการผ่าตัดใหม่ วู่บ !! การผ่าตัดเริ่มต้นใหม่อีกครั้งตอนนั้นเองพ่อบ้านของฮิคาริก็เดินเข้ามาในห้อง VR-Life และเดินมากระซิบบอกอะไรบางอย่างที่ข้างหูฮิคาริ “ว่าไงนะตอนนี้เขาอยู่ไหน !!” ฮิคาริอุทานออกมาพลางขมวดคิ้วหลังจากได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านของเธอมาบอก “ตอนนี้ผมให้รออยู่ที่ห้องรับแขกครับคุณหนูฮิคาริ” พ่อบ้านของฮิคาริพูด “ให้ตายสิคิดอะไรกันอยู่นะถึงแวะมาหาที่บ้านเวลาแบบนี้เนี่ย” ฮิคาริบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินออกจากห้อง VR-Life ไปพร้อมกับพ่อบ้านของเธอ ห้องรับแขกตระกูลทาเคนากะ กริ๊ก !! ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังดื่มชาที่พ่อบ้านของเจ้าของบ้านหลังนี้เตรียมเอามาให้อย่างอารมณ์ดีก่อนจะวางแก้วชาลงบนจานรองกระเบื้องเคลือบอย่างเบามือ “ชาผู่เอ๋อร์บ้านตระกูลทาเคนากะนี่อร่อยเหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะใช้ของเจ้าไหนกันนะบอกกันบ้างสิฮิคาริจัง !!” แขกยามวิกาลบ้านตระกูลทาเคนากะพูดพลางมองไปยังประตูทางเข้าห้องรับแขกที่เจ้าของบ้านตีหน้าบึ้งตึงใส่เขาอยู่ “นายมาทำอะไรที่บ้านฉันเวลานี้เนี่ยทาเครุ” ฮิคาริเอ่ยปากถามแขกยามวิกาลของเธอทันทีซึ่งเขาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือไซโต้ ทาเครุนั่นเอง “เฮ้...พูดเหมือนไม่อยากให้มาเลยนะฮิคาริจังผมก็แค่แวะเอาของจากคุณพ่อมาฝากเฉยๆพอดีท่านพึ่งกลับจากอังกฤษน่ะ” ไซโต้บอกพลางเหล่มองไปที่กล่องบนโต๊ะ “เอาไปให้ที่โรงพยาบาลก็ได้มั้ยล่ะไม่เห็นต้องแวะมาบ้านฉันเวลานี้เลย” ฮิคาริบอก “ก็แหมพอดีตอนไปรับคุณพ่อท่านที่สนามบินขากลับมันผ่านบ้านเธอด้วยนี่นาก็เลยแวะมาน่ะ” ไซโต้พูด “หึ...น่าแปลกเนอะถ้าไปรับคุณพ่อมาจริงทำไมท่านถึงไม่มากับนายด้วยเล่าไหงนายมาคนเดียวแบบนี้” ฮิคาริพยายามจับผิดไซโต้ที่หมู่นี้ดูสนใจทีมแพทย์ของเธอเหลือเกิน “ก็ระหว่างทางเพื่อนท่านโทรมาชวนไปดื่มที่เลาจ์โรงแรมใกล้ๆบ้านตระกูลเธอเนี่ยแหละฉันไปส่งท่านมาก็เลยแวะมาหาเธอเพราะเดี๋ยวห้าทุ่มต้องไปรับท่านอีกก็เลยแวะมานั่งเล่นบ้านเธอหน่อยทำไมไม่ต้องรับเพื่อนสมัยเด็กคนนี้เหรอ” ไซโต้ดูเหมือนจะมีเหตุผลที่ดีพอจนฮิคาริไม่ไล่บี้หาคำตอบอะไรต่อ “ตามใจนายแล้วกันจะกินข้าวด้วยเลยมั้ยล่ะเดี๋ยวให้พ่อบ้านเตรียมให้” ฮิคาริพูด “ก็ดีนะเอาเป็นอะไรเบาๆหน่อยแล้วกัน” ไซโต้พยักหน้า “รบกวนด้วยนะคะคุณพ่อบ้าน” ฮิคาริหันไปบอกพ่อบ้านของเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องรับแขก “ครับคุณหนู” พ่อบ้านพยักหน้าก่อนจะไปจัดการเตรียมอาหารให้แขกอย่างไซโต้ “ว่าแต่เห็นว่าตอนเลิกงานพวกหมอดนัยมากับเธอนี่นา...มาซ้อมผ่าตัดกันที่นี่สินะทำไมไม่ซ้อมที่โรงพยาบาลล่ะที่นั่นมีเครื่องมือพร้อมกว่าเยอะ” ไซโต้พูด “นี่สรุปนายจะมานั่งเล่นฆ่าเวลาที่บ้านฉันเพื่อรอไปรับพ่อนายที่ไปดื่มกับเพื่อนหรือจะมาทำอะไรกันแน่ไซโต้ ทาเครุ !!” ฮิคาริถึงกับเรียกชื่อเต็มๆของไซโต้ออกมา “ก็...ไม่รู้สินะ” จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 140 แขกยามวิกาล

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 140 แขกยามวิกาล

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้