"ฮ่าฮ่าฮ่า ได้จัดการพวกทหารเวรนั่นแล้วโคตรสะใจเลยว่ะ !" พวกนักโทษที่เก็บกดจำนวนมากกำลังคลั่ง แม้จะรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ขอฆ่าให้ได้สักคน
"ตั้งแนวรบเร็ว !" กุสตาฟและเบ็นออกคำสั่งกับลูกน้องภายใต้อำนาจ แต่ก็ไม่อาจทำตามคำสั่งได้ ด้วยจำนวนคนมากมายที่กำลังซัดกันนัวเนียไม่สนฝั่งทำให้ไม่สามารถรวมกลุ่มกันได้โดยไว
"เชอรี่อย่าเดินเข้าไปแบบนั้น !" พัศดีเบ็นตะโกนออกมาด้วยความตกใจเมื่อเหลือบไปเห็นเชอรี่ ด็อบและเจฟวิ่งตรงไปหาใครสักคนที่อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น เสียงของเบ็นไม่อาจส่งไปหาพวกเชอรี่ได้เลย
"เวทของฉันก็ดันเน้นไปที่การทำลาย ถ้ามีชาวบ้านหลงอยู่ด้วยแบบนี้แย่แน่"
"ผมก็ลำบากเหมือนกัน เวทส่วนใหญ่จะมีระยะหวังผลอยู่ก็คงมีแค่สกิลเจาะทะลวงที่เล็งทีละเป้า" กุสตาฟและพัศดีเบ็นไม่กล้าใช้เวทมนตร์จริง ๆ ยังคงยั้งมือไว้แล้วเข้าไปตามจับกุมในระยะประชิดแทน กลับกันพวกกองโจรกับนักโทษไม่สนว่าจะเป็นใครเมื่อแย่งอาวุธจากพวกทหารมาได้ก็ร่ายเวทกันไม่หยุด ถ้าพวกพัศดีเบ็นไม่รีบเข้ามาหยุดคงได้มีคนล้มตายกันเป็นเบือแน่
"ลุงโทล !" นาธาลากตัวโทลฝ่าฝูงชนออกไปทันทีที่ปลดกุญแจมือสำเร็จ
"พวกนายเป็นคนก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้เหรอ ? ให้ตายสินาธา" ลุงโทลพูดเหมือนกับจะตกคอกใส่นาธาเพราะโกรธแต่เมื่อมองดูใบหน้าดี ๆ แล้วก็จะได้เห็นรอยยิ้มอันมีความสุข หัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางวิ่งนำหน้าพวกนาธาไป
"ฉันไม่ได้ออกแรงแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ" ลุงโทลกระโดดม้วนตัวหลายตลบราวกับกำลังยืดเส้นยืดสาย
"ขอฉันยืมมีดเล่มนั้นสักหน่อยสิ" โทลเอ่ยพร้อมยื่นมือมาที่นาธา
"นี่ครับ" นาธาไม่ได้ติดใจอะไรให้มีดสั้นกับโทลทันที
"รีบไปกันได้แล้วน่า เดี๋ยวพวกทหารคุมสถานการณ์ได้เราจะแย่เอา" คานะเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังวิ่งนำหน้าไป
"เดี๋ยวนะแล้วกิล่ะ ?" สเตล่าตะโกนถามเสียงดังพร้อมกับกำลังมองหาซึฮากิในฝูงชนตรงนั้น
"ฉันอยู่นี่ ทำไมยังไม่รีบไปกันอีก" ซึฮากิวิ่งฝ่าวงล้อมออกมาก่อนจะนำทางให้กับพวกเขาไปยังแม่น้ำแต่ในขณะนั้นเองก็มีเวทหอกน้ำพุ่งตรงเข้าไปหาเซนและคานะด้วยความเร็วสูงเสียจนไม่อาจตั้งตัวได้
"อะอา ระวังกันหน่อยสิ" หอกน้ำได้ถูกเวทไฟปัดสลายหายไปด้วยฝีมือของโทล เขายังยิ้มหัวเราะลั่นด้วยความสะใจเมื่อได้ใช้เวทมนตร์ในรอบหลายสิบปี
"ไปต่ออย่าหยุด" ซึฮากิร่ายเวทกระสุนลมยิงออกไปโดนพวกทหารข้างหน้าก่อนจะวิ่งฝ่ากันออกไปโดยที่ไม่มีใครตามหลังมาเลยสักคน
"นั่นมันเรือเหรอ ?" คานะเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ของเธอ บนเรือลำนั้นได้มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนโบกมือเป็นสัญญาณเรียกให้ขึ้นไป
"เรือนั่นแหละ" ซึฮากิไม่มีการลังเลกระโดดจากระยะไกลขึ้นไปบนเรือขนาดกลางที่สามารถขนคนได้จำนวนหนึ่ง หญิงสาวปริศนาบนนั้นก็คือดีน่าลูกสาวของเจ้าเมืองโรโซ
"ขึ้นมากันครบแล้วใช่ไหม ?" ซึฮากิเอ่ยถามขณะที่กำลังชักใบเรือและดึงสมอขึ้น
"ครบแล้ว...คิดว่านะ" เซนพูดเสียงเบาดูไม่มั่นใจ ขณะที่กำลังกวาดสายตามองคนบนเรือจนได้เห็น นาธา คานะ ดีน่า สเตล่า โทล ยูกิและสเตล่ารวมถึงเจ้าปุยที่อยู่บนหัวด้วย
"เจ้าแวมไพร์นั่นไปไหนแล้วล่ะ ?" ยูกิวิ่งไปมาด้วยความสงสัยพยายามตามหาวาลและชาค
"สองคนนั้นป่านนี้คงหนีออกนอกเมืองไปไกลแล้ว อย่าไปสนเลยยังไงพวกเราก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกมันอยู่แล้ว...แค่จะเอามาช่วยถ่วงเวลา" ซึฮากิปลดสมอมุ่งหน้าลงใต้ไปตามเส้นทางแม่น้ำใหญ่
"สเตล่า คานะแล้วก็ฉัน...เราจะช่วยกันใช้เวทดันเรือเพื่อเร่งความเร็ว"
"ทำไมต้องเร่งด้วยล่ะ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าพวกนั้นกำลังวุ่นวายกับนักโทษไม่น่าจะตามมาได้หรอก" ยูกิเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอเดินไปท้ายเรือชะเง้อคอมองดูจนได้เห็นทหารหญิงคนหนึ่งขี่ม้าตามมาด้วยความเร็วสูง
"มาจริงด้วย !" ยูกิถึงกับอุทานออกมาลั่นเรือ ทั้งสเตล่า คานะและซึฮากิรีบช่วยกันใช้เวทลมและเวทน้ำดันตัวเรือจากข้างหลัง
"เร็วชะมัดเลย เรือจะไม่พังแน่นะ" เมื่อเซนพูดขึ้นมาก็ทำเอาดีน่าเหงื่อตกเพราะไม่มั่นใจในความแข็งแรงของเรือ
"คงจะไม่เป็นอะไรหรอก...มั้ง" ดีน่าตอบกลับ
พวกเขาใช้เวทช่วยเร่งความเร็วและไม่นานก็มาถึงเมืองโรโซที่แม่น้ำไหลผ่าน ซึฮากิพาทุกคนย้ายเรือไปอีกลำหนึ่งเพราะลำที่ใช้อยู่กำลังจะพัง
"ที่นายให้ฉันสร้างเรือไว้สองลำก็เพื่อการนี่สินะ" ดีน่าที่กำลังจะย้ายตามไปก็ถูกซึฮากิจับมัดแขนขาแล้วทิ้งไว้ที่ท่าเรือก่อนจะนำเรือลำใหม่ออกไปท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของเจ้าหน้าที่ที่ประจำอยู่ตรงนั้น พวกเขาเข้าช่วยเหลือดีน่าก่อนเป็นอันดับแรกซึ่งไม่นานนักหญิงสาวที่ขี่ม้าก็ตามมาถึง
"นั่นมันพลโทลักซ์นี่" ทหารยามเหล่านั้นยืนตรงทำความเคารพ
"พาเธอไปดูอาการซะ แล้วรีบแจ้งทหารทุกนายที่พร้อมสู้ให้ตามเรือลำนั่นไป" ลักซ์ไม่รอช้ารีบควบม้ามุ่งตามเรือของซึฮากิไป
ถ้าเข้าไปได้ใกล้พอ เราก็จะใช้เวทหยุดนิ่งได้ เธอกับม้าประจำตัววิ่งฝ่าป่าดงไปจนทำพื้นเละเทะ ก่อนจะสะบัดแส้สร้างลูกบอลไฟขว้างใส่บริเวณท้องเรือ
"ไม่มีทางหรอก !" เซนกระโดดลงมาจากเรือพร้อมกับเวทไฟเช่นเดียวกับลักซ์ การปะทะกันของเวททั้งสองได้สลายหายไปทันทีก่อนจะโดนตัวเรือ
"ฮ่าฮ่าฮ่า อาก !" เซนที่กระโดดลงมาจากเรือกระแทกลงพื้นจุกไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติวิ่งตามเพื่อขึ้นเรือ
"ไม่ปล่อยให้หนีหรอก" ขณะที่กำลังจะได้ขึ้นเรือก็ถูกกำแพงไฟปาดขวางไว้เสียก่อนทำให้เซนต้องวิ่งต่อไป
"[จงหยุด]" ลักซ์ร่ายเวทไฟเคลือบตัวแส้ไว้ทั้งหมดพร้อมทั้งเหวี่ยงสะบัดฟาดใส่เซนไม่ยั้ง เขาที่กำลังวิ่งตามเรืออยู่ก็ต้องคอยหลบซ้ายทีขวาทีเฉียดไปมา
บ้าเอ๊ยใช้เวทหยุดนิ่งไม่ได้สักที ถ้าเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้ละก็ ลักซ์ควบม้าเลอนัวให้วิ่งเร็วขึ้นไปอีกแต่ทันใดนั้นคานะก็ลงมาจากเรือด้วยเช่นกัน
"[อิเลคทริค-ริง ]" เธอขว้างวงแหวนสายฟ้าหวังถ่วงเวลาแต่ลักซ์ทำเพียงสะบัดแส้ปัดเวทนั้นออกไปเฉย ๆ
เราต้องรีบหยุดเรือให้ได้ ขณะที่ลักซ์กำลังรวบรวมมานาอยู่ ทั้งคานะและเซนก็พุ่งเข้าปะทะแทนที่จะวิ่งหนีเหมือนอย่างเคย คมดาบเพลิงสีชาดเหวี่ยงเป็นแนวนอนหวังฟันม้าให้คอขาดตาย
"ไม่มีทางหรอก เลอนัว !" ม้าสีดำทมิฬของลักซ์ร้องเสียงดังราวกับกำลังตะโกนบอกอะไรสักอย่าง ใบมีดเพลิงของเซนได้เข้าปะทะกับโล่ป้องกันของมันเสียก่อนและด้วยแรงเหวี่ยงที่ม้ากำลังวิ่งอยู่ทำให้เซนและคานะกระเด็นออกไป
"แข็งชะมัดเลย" เซนม้วนตัวกลางอากาศลงยืนบนพื้นได้ดีก่อนจะวิ่งตามลักซ์เพื่อถ่วงเวลา
"เตรียมตัวนะเซน" คานะที่ใช้มีดสั้นร่ายเวทคลื่นน้ำพัดลงโถมใส่ลักซ์ แต่ก็ไม่อาจเข้าถึงตัวได้เลยแม้แต่หยดเดียว
"เอาเลยเซน !" ขณะที่ลักซ์พยายามตามเรือที่แล่นอยู่ก็ถูกระเบิดไฟและระเบิดน้ำขว้างใส่ติด ๆ กัน แต่สิ่งที่ทำให้ลักซ์ตกใจกว่านั้นก็คือมีเซนอีกคนกระโดดลงจากเรือ
"บ-บ้าน่า" ทันใดนั้นเวทระเบิดขนาดใหญ่ก็ทิ้งลงพื้นตรงหน้าทำให้พื้นเละเทะเต็มไปด้วยฝุ่นควัน
"อย่าบอกนะว่า...ที่ลงมาจากเรือเป็นตัวปลอมทั้งหมด" ลักซ์ถึงกับตกตะลึงดึงเชือกคุมม้าที่กำลังเหนื่อยหอบให้หยุดนิ่ง มองร่องรอยของระเบิดตรงหน้าที่ทำให้ทางไปต่อได้ยาก
คงต้องอ้อมสักหน่อยแต่ดูท่าเลอนัวจะเหนื่อยเกินไป
"ร่างโคลนของนายนี่มันมีประโยชน์จริง ๆ หวังว่ามันจะถ่วงเวลาเธอไปได้สักพักนะ" เซนยิ้มหัวเราะยกใหญ่ที่ได้เห็นการต่อสู้ของพวกร่างโคลนของตน
"อืม...เตรียมเปลี่ยนเรืออีกลำ" ซึฮากิเอ่ยประโยคสั้น ๆ เดินไปยังขอบเรือ
"[เปิดใช้งานการสื่อสาร] พวกเรากำลังจะถึงแล้ว" ซึฮากิหยิบก้อนหินที่เก็บไว้ยกขึ้นจ่อที่ปากพูดกับมันจนใครเห็นก็คิดว่าบ้า
"รับทราบ...เจี๊ยก" ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าบ้าจู่ ๆ หินก้อนนั้นก็มีเสียงของมังกี้ดังขึ้นมาทำเอาทุก ๆ คนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึงจนเผลอถอยออกห่าง
"ทางนี้ทุกคนขึ้นเรือกันหมดแล้ว...เจี๊ยก"
"มังกี้ทำอะไรน่ะ ?"
"ไหงถึงคุยกับก้อนหินอะ" เสียงพวกเด็ก ๆ แทรกเข้ามากลางคัน เอ่ยถามด้วยความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็น
"ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว ห้ามไปไหนเด็ดขาดนะ...เจี๊ยก" หลังจากนั้นเสียงที่ดังจากก้อนหินก็เงียบหายไป
"ก-กินายทำได้ยังไงอะ อย่าบอกนะว่านายมีเวทมนตร์แบบใหม่" เซนถึงกับพูดไม่เป็นคำเพราะกำลังตื่นเต้นที่ได้เห็นของแบบนี้
"มันเหมือนโทรศัพท์เลย แบบนี้เราก็จะติดต่อกันได้ไม่ว่าจะห่างกันแค่ไหน" คานะและเซนเดินตรงเข้ามาหาซึฮากิพร้อมทั้งจ้องมองไปยังก้อนหินที่เขาถืออยู่
"อะ...เก็บมันไว้ให้กับซึฮากิ...แล้วก็อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด" ทันทีที่ซึฮากิได้เอ่ยประโยคนี้ออกมาก็ทำให้ทุกคนมึนงงไปหมด ไม่นานนักเขาก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่ร่างจะสลายกลายเป็นควันเหมือนร่างโคลนตัวอื่น
"หะ ?" เซนอ้าปากค้างขณะที่ในมือพึ่งรับก้อนหินมา
"แล้ว...กิตัวจริงล่ะ ?" คานะวิ่งว่อนไปทั่วเรือเพื่อตามหาร่างจริงของเขา ท่าทางร้อนรนของเซนและคานะแสดงออกมาชัดเจนจากเหงื่อที่ไหลปนน้ำตาเล็กน้อย
"อย่าบอกนะว่าเขายังอยู่ที่เมือง" คานะเหมือนฉุกคิดขึ้นมาได้และพยายามจะร่ายเวทสร้างน้ำแรงดันสูงพาเรือกลับไปยังเมืองยาน
"อะ..." สเตล่าเดินเข้ามาตบหน้าคานะเรียกสติทันที ถึงเธอเองก็รู้สึกกระวนกระวายเหมือนกัน
"จำที่กิบอกไม่ได้เหรอ...อย่าหันหลังกลับ" สเตล่าใช้เวทลมช่วยดันเรือให้ไปต่อได้เร็วขึ้นอีกโดยมีนาธาคอยคุมหางเสือไว้ ส่วนโทลที่ยังงง ๆ ตามเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ทันได้แต่อยู่เงียบ ๆ
ไม่นานเกินรอพวกเขาก็ไปถึงเมืองท่าที่ได้รับการฟื้นฟูแล้วส่วนหนึ่งถึงจะไม่คึกคักนักแต่ชาวบ้านก็ใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกัน ค่อนข้างจะสงบสุขเสียมากกว่าคนนอกเข้ามาอีก
"เฮ้ !" คิโนริโบกมือยกใหญ่ เธอยืนอยู่บนเสาเรือสูงก่อนจะกระโดดลงมาทั้งอย่างงั้นแต่ก็สามารถร่ายเวทโล่มานาขึ้นมาเป็นเหมือนบันไดเดินลงได้อย่างง่ายดาย
"ต้องรีบแล้วเดี๋ยวเจ้านั่นจะตามมาทัน" เซนกระโดดไกลขึ้นไปยังเรือของคิโนริ
"ไปกันเถอะยูกิ ส่วนพวกนายคงมากันเองได้นะ" คานะเอ่ยถามนาธาและโทลไม่ได้ใส่ใจมากนักก่อนจะอุ้มยูกิตัวน้อย ๆ กระโดดข้ามเรือไป
"เธอไม่ชอบขี้หน้าเราหรือเปล่านะ ?" โทลทำหน้างงถามนาธาที่อยู่ข้าง ๆ
"ไม่หรอก ก็คงเห็นว่าเราเป็นผู้ใหญ่แล้วให้เอาตัวรอดเอง" นาธาและโทลออกตัววิ่งกระโดดข้ามเรือพร้อม ๆ กัน เมื่อตั้งหลักยืนขึ้นก็ได้เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ซึ่งมีแต่อมนุษย์ทั้งนั้น นั่นทำให้นาธาและโทลตกใจจนเผลอตั้งท่าเตรียมสู้
"ใจเย็นก่อนพวกเธอเป็นมิตรนะ" คานะเอาตัวเข้าบังเผื่อพวกนาธาจะเผลอทำร้ายเด็ก ๆ
"แน่ใจนะ ?" นาธายังคงไม่ไว้ใจอมนุษย์แต่ก็ค่อย ๆ ลดการป้องกันลง
"เธอมัน !" โทลตะโกนขึ้นเสียงดังทำเอาทุกคนต่างตกใจไปตาม ๆ กัน เขาชี้ไปหาลิงเมฆาที่กำลังนั่งกินลมชมวิวสบายใจอยู่ข้างหลังเรือ
"มีอะไร เราเคยเจอกันหรือเปล่า ?" ลิงเมฆาเดินดุ่ม ๆ เข้ามายืนจ้องมองโทลอย่างใจเย็นไม่กลัวมีดสั้นที่กำลังตั้งท่าอยู่เลย
"ชื่อในสเตตัสของเธอคล้าย ๆ กับเจ้านั่นเลย" โทลพูดเสียงเบาเหมือนจะกระซิบคุยกับลิงเมฆาสองคน
"เจ้านั่นเหรอ ?"
"มัวแต่คุยกันพวกเราต้องรีบไปกันแล้ว !" สเตล่าตะโกนเสียงดังเมื่อได้เห็นลักซ์กำลังควบม้ามาแต่ไกลพร้อมกับเวทไฟขนาดใหญ่ที่กำลังจะเตรียมอยู่
"ฉันเอาสมอขึ้นแล้ว กางใบเรือ...แล้วก็คุมหางเสือด้วย" เซนกระชากสมอขึ้นมาทันทีไม่ใช้เครื่องทุ่นแรงเพราะมันช้าเกินไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อวงแหวนไฟขนาดใหญ่กำลังหมุนเหวี่ยงตรงมา มันใหญ่มากพอที่จะถล่มเรือทั้งลำได้ทันที
"บ้าเอ๊ย !" คานะอุทานออกมาพร้อมกับร่ายเวทโล่น้ำปกป้องเด็ก ๆ ว้ แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อโทลได้ใช้มีดสั้นร่ายเวทไฟเฉกเช่นเดียวกับลักซ์ซัดปะทะกัน ณ กลางแม่น้ำ ด้วยความร้อนและความรุนแรงของมันทำให้ดันตัวเรือให้ลอยออกไป
"ไว้เจอกันนะเจ้าลูกสาวตัวแสบ ฮ่าฮ่าฮ่า" โทลขึ้นไปยืนบนขอบเรือได้อย่างมั่นคงเพื่อโบกมือลาลักซ์ก่อนที่นาธาจะเดินมายืนอยู่คู่กัน
"จังหวะนี้แหละสเตล่า" คานะกล่าวด้วยความตั้งมั่นพร้อมด้วยเวทน้ำและเวทลมจากสเตล่าช่วยกันผลักเรือไปข้างหน้าเร็วอย่างกับเรือสปีทโบ้ท
"ไปเลย ! แล้วเราจะไปไหนล่ะ ?" เซนที่กำลังคุมหางเสืออยู่ด้วยความบ้าบิ่นคึกคะนองเหมือนสนุก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหนแต่ขอแค่รอดจากน้ำมือของพวกทหารก็เป็นพอแล้ว
"ถอยไปฉันจัดการเอง" ขณะที่เซนกำลังเพลิน ๆ ก็ถูกลิงเมฆาตบหัวเข้าให้อีกทั้งยังถีบร่างของเซนกระเด็นออกไปอีก
"ฮ่าฮ่าฮ่า" ยูกิที่เห็นก็หัวเราะออกมาลั่นราวกับสะใจที่เห็นเซนโดน
"อย่าใช้ความรุนแรงกับพวกเดียวกันสิ" คิโนริเดินเข้ามาพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจจ้องมองลิงเมฆาด้วยดวงตาอันใสซื่อจนเธอเองก็ไม่สามารถต้านทานได้
"ไม่เป็นไรหรอกน่า เซนมันทนมือทนเท้าจะตาย" ทันทีที่ลิงเมฆาพูดจบเซนก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ตัวยังนอนอยู่กับพื้น
"เราจะไปอาณาจักรอาฟทางทะเล"
"เดี๋ยวก่อนนะ ! เธอจะลงทะเลอย่างงั้นเหรอ ?" นาธาอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีดสีหน้าอันตึงเครียดจนเหงื่อตก
"ใช่...ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไรแต่นี่เป็นแผนของซึฮากิ ตอนแรกฉันเองก็ไม่อยากหรอกแต่เจ้ากิก็ยังยืนยันที่จะไป"
"พวกมนุษย์เงือกไม่ปล่อยเรารอดถึงฝั่งแน่ ยังไงในน้ำเราก็สู้พวกมันได้ยาก" นาธายังคงเถียงขาดใจ
"เพราะแบบนั้นไงล่ะซึฮากิถึงซื้ออุปกรณ์เวทสำหรับยิงแรงดันลมจำนวนมากแล้วส่งกลับมาเตรียมที่เรือลำนี้"
'กิทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ?"
"หลายสัปดาห์ก่อน อีกทั้งยังให้แบบแปลนเรือลำนี้มา รวมทั้งการติดตั้งอุปกรณ์เวทพวกนั้นก็เป็นฝีมือของเจ้ากิ เราจะใช้แรงดันลมอันมหาศาลดันจากท้ายเรือและแรงผลักจากใบเรือเพื่อไปให้ถึงชายฝั่งที่ห่างออกไปประมาณสิบกิโลเมตร"
"แต่กิเขา..." เซนที่กำลังจะพูดคำนั้นขึ้นมาก็เหลือบไปเห็นคิโนริเลยเลือกที่จะเงียบไป
"พี่กิไปไหนอะ ? หนูว่าจะโชว์พลังใหม่ให้เขาเห็นสักหน่อย" คิโนริเดินไปรอบ ๆ หวังตามหาซึฮากิที่อาจจะแอบเธออยู่แต่ก็ไม่พบเลย พอหันไปมองหน้าพวกเซนก็เอาแต่เบือนหนี
"..."
"โอ้ เจ้านั่นน่ะเหรอ ? ไม่ต้องห่วงน่าเดี๋ยวก็ตามมาทีหลัง...มาเล่นกับลุงมา !" โทลโผล่มาตรงหน้าพร้อมทั้งจุดไฟขึ้นที่ปลายมีดก่อนจะโยนมันขึ้นไปบนท้องฟ้าแตกกระจายอย่างกับพลุสีส้ม
"เฮ้ลุงโทล ไปพูดแบบนั้นถ้าเธอตั้งความหวังไว้แล้วเกิดไม่เป็นแบบนั้นล่ะ ?" นาธาดึงตัวโทลออกมากระซิบคุย
"ฮ่าฮ่าฮ่า ดูจากการที่เจ้านั่นวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วก็คงจะคิดทางหนีทีไล่ของตัวไว้แล้วเหมือนกัน"
"พี่กิจะมาจริง ๆ นะคะ" คิโนริเดินเข้ามาคุยกับโทลด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมจะร้องน้ำตาคลอ
"แน่นอน ไหนที่ว่ามีพลังใหม่โชว์ให้ลุงเห็นสักหน่อยสิ" โทลยิ้มฉีกกว้างทั้งยังหัวเราะอย่างมีความสุข
"ฮ่าฮ่า ดูนะลุง" คิโนริก็เริ่มที่จะยิ้มออกมาได้ เธอชี้นิ้วขึ้นมาตรงหน้าสร้างลูกบอลไฟสีส้มขึ้นมาสามลูกอีกทั้งยังสามารถควบคุมให้ลอยไปมารอบ ๆ ตัวได้อย่างอิสระ เธอเดินไปรอบ ๆ อย่างกับร่ายรำไปพร้อม ๆ กับลูกไฟพวกนั้นถ้าเป็นตอนกลางคืนต้องสวยงามมากแน่ ๆ
ณ แม่น้ำที่พึ่งถูกแรงระเบิดไปจนคลื่นน้ำซัดกระแทกตัวลักซ์จนหล่นจากม้า
"เวทแบบเดียวกันเหรอ ?" เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองที่ท้ายเรือก็ได้เห็นชายสองคนที่คนหนึ่งเป็นพ่อที่รักยิ่งและอีกคนเป็นคนรักของเธอ
"แบบนี้เองสินะที่ให้ฉันมาที่เมืองยาน" ลักซ์ค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมาแต่ก็รู้สึกเศร้าด้วยในเวลาเดียวกัน
"ท-ทำไมถึง..." จู่ ๆ น้ำตาของเธอก็หยดลงบนแก้ม เสียงสะอื้นสั่นจนพูดไม่เป็นคำ
"รู้ว่าที่ทำมันผิด...แต่เราก็ยังปล่อยพวกเขาหนีไป" ลักซ์ทำเพียงโบกมือลาด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายโดยที่ไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นยังไง หากโชคดีก็คงได้เจอกันอีกแต่ถ้าไม่ล่ะ
ช่วงเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงโดยที่เธอยังนั่งอยู่กับม้าเลอนัวของเธอ แม้จะมีสัตว์อสูรในป่าเข้ามาหวังจะฆ่าและกินเธอก็ตาม พวกมันก็ถูกฆ่าตายในทันทีโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องตัวลักซ์เลยสักนิด
"หายเหนื่อยหรือยังล่ะเลอนัว ? ...นั่นมันเสียงอะไรน่ะ" ลักซ์ตกใจลุกขึ้นยืนมองหาที่มาของเสียงซึ่งมาจากแม่น้ำที่เหมือนมีคลื่นยักษ์กำลังซัดมาตามทางของมัน
หลังจากที่พวกเซนหนีมาได้สักพักจนได้พบเส้นทางน้ำกว้างใหญ่ไหลเชี่ยวกำลังนำพาพวกเขาลงทะเล
"เตรียมหาที่เกาะกันให้ดี เซน นาธาแล้ว...ชื่ออะไรนะลุงนั่นแหละ พวกนายสามคนพาเด็ก ๆ ลงไปข้างล่างเพื่อความปลอดภัย" สเตล่าตรงไปด้านหลังของลิงเมฆา มองดูอุปกรณ์เวทที่ติดตั้งไว้หลังเรือก่อนที่คานะจะเดินมารวมตัวด้วย
"พอมาคิด ๆ ดูแล้ว...ผู้ชายสามคนนั้นใช้เวทไฟหมดเลยนี่ คงจะไม่ทำเรือไฟไหม้หรอกนะ" คานะพูดติดตลกหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้ง
"พวกเธอสองคนเตรียมตัวนะ" ทันทีที่เรือลงกระแทกกับพื้นทะเลก็ทำให้เด็ก ๆ กลัวกันหมดแต่ยังดีที่มีลุงโทลคอยปลอบใจและยังคุยเล่นสนุกกับพวกเธอ
"จังหวะนี้แหละ" ลิงเมฆาตะโกนขึ้นทำให้พวกเขาทั้งสามคนร่ายมานาใส่เข้าไปในอุปกรณ์เวทพร้อมกัน สร้างแรงดันอันทรงพลังพาพวกเขาพุ่งตรงไปยังแผ่นดินที่อยู่ไกลสุดสายตา
"พวกมันมาแล้ว" หลังจากเร่งความเร็วไปได้สักพักก็มีพวกมนุษย์เงือกโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมกับกำลังร่ายเวทบางอย่าง
"เอานี่ไปกิน !" ลิงเมฆาโยนแท่งเหล็กแปลก ๆ ออกไปซึ่งห่างจากตัวเรือประมาณยี่สิบเมตร เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั่นก็เปลี่ยนเป้าไปหาแท่งเหล็กแทน
"นั่นมันอะไรน่ะ ?" สเตล่าเอ่ยถามขณะที่เธอยังใส่มานาลงไปในอุปกรณ์เวทอยู่ตลอด
"แท่งเหล็กที่เจ้ากิเป็นคนส่งมาให้ เขาประทับเวทยั่วยุไว้ในนั้นเอาไว้เพื่อถ่วงเวลา" ลิงเมฆาเลี้ยวขวาเล็กน้อยเพื่อหลบรัศมีการโจมตีของเจ้านั่น
"อีกไม่ไกลแล้วอดทนหน่อย" คานะ สเตล่าและลิงเมฆาที่กำลังเหนื่อยหอบเพราะมานากำลังจะหมด
"เซน !" ทันทีที่คานะส่งเสียงเรียก เซนก็รีบวิ่งขึ้นมาหาอย่างรวดเร็ว
"ฝากร่ายมานาเข้าไปในนี้ด้วย" ทั้งเธอและสเตล่าต่างก็หมดแรงทรุดลงกับพื้น หายใจราวกับกำลังจะตาย
"ได้เลยทุกคน ย๊าก !" เซนถึงกับตะโกนออกมาเสียงดังเหมือนกับปลุกพลังในตัว เรือถูกเร่งความเร็วจนใบเรือแทบจะหักเพราะรับแรงลมไม่ไหวแต่เพราะความแรงของเซนทำให้พวกเขามาถึงฝั่งได้ในเวลาไม่กี่นาที แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวมาก็คือการจอดเรือ
"เฮ้ย ! เรือกำลังจะชนแล้วเบาหน่อยสิเซน" ลิงเมฆาอุทานตะโกนลั่น แต่ก็ไม่ทันการเมื่อเรือได้กระแทกเข้ากับโขดหินจำนวนมากแต่ก็ไม่หยุดและยังเคลื่อนต่อไปจนขึ้นไปเกยบนฝั่ง แรงกระแทกพวกนั้นทำเอาแต่ละคนกระเด็นกระดอนไปทั่ว
"โอ๊ย ๆ " คานะที่กำลังฟื้นฟูมานารีบลุกขึ้นยืนเพื่อเดินลงไปดูพวกเด็ก ๆ ที่อยู่ชั้นล่าง
"ไง..." ภาพที่คานะได้เห็นคือโล่มานาขนาดใหญ่กำลังปกคลุมพวกเด็ก ๆ อยู่แต่โทลกลับนอนกองอยู่กับพื้นโดนกล่องบ้างอะไรบ้างทับแต่ก็ยังยิ้มได้อยู่
"ออกมากันได้แล้ว"
พวกเขาลงจากเรือยืนอยู่บนหาดทรายกว้างใหญ่ที่ภายภาคหน้ามีแต่ป่า ไม่เห็นวี่แววของผู้คนเลยสักคน
"อย่างน้อยเราก็ปลอดภัยทุกคน" ทันใดนั้นก็มีกระสุนเวทน้ำพุ่งเฉี่ยวแก้มของคานะไป พวกมนุษย์เงือกตามขึ้นมาจำนวนมากด้วยสีหน้าโกรธกริ้วเหมือนไปเหยียบหน้าพวกมัน
"วิ่ง !" เซนตะโกนลั่นออกพร้อมกับอุ้มยูกิไปด้วย
"วิ่งเหรอ ?" คิโนริและเด็กคนอื่น ๆ ก็เริ่มวิ่งบ้างแต่ก็ไม่ได้เร็วอย่างเซน
"เดี๋ยวลุงจะช่วยเอง" โทลแบกคิโนริและเอขึ้นบ่าวิ่งนำหน้าเซนไป ส่วนคานะและสเตล่าก็ช่วยกันอุ้มเด็ก ๆ วิ่งหนีห่ากระสุนเวทอีกทั้งยังมีระเบิดอีกด้วย พวกเธอเลือกที่จะหนีเข้าไปในป่าเพื่อหลบการไล่ล่าพวกมนุษย์เงือก
"รอดแล้ว..." คานะกับสเตล่าที่มานาเหลือน้อยนิดจนต้องทิ้งตัวลงนอนเพื่อพักหายใจ
"แล้ว...ยังไงต่อล่ะ ? ...เจี๊ยก" มังกี้ที่เงียบมาตลอดได้เอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่ก็ทำให้พวกเซนนิ่งไปเลย จากนี้จะไปที่ไหน ทำอะไร หรือมีเป้าหมายอะไรต่อ ?
2.91M
