ผู้พิชิตซอมบี้

    ตอนที่ 31 ต้นไม้สวรรค์ม่วงอมตะ

    “เรียบร้อย!”


    เอริคมองไปที่อสูรหมูป่าแดงที่ถูกแช่แข็งจนขยับไม่ได้


    “หึหึเจ้าหมูน้อยถึงเวลาลงหม้อแล้ว”


    น่าเสียดายที่ข้ายังขาดแคลนเครื่องปรุงอยู่ไม่งั้นข้าคงทำอาหารแสนโอชะได้แล้ว


    ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก....


    เอริคถอนหายใจด้วยความเสียดาย


    ไม่เป็นไร!ถึงยังไงเนื้อของมันก็เป็นอาหารชั้นเลิศโดยตัวมันเองอยู่แล้ว


    “ท่านพี่เอริคจัดการมันเสร็จแล้วหรือขอรับ?”


    เท็นมองไปที่อสูรหมูป่าขนแดงที่นอนขยับไม่ได้อยู่บนพื้นด้วยความทึ่ง


    “ท่าน.....”


    “เรียกพี่เอริคก็พอแล้ว”


    เอริครู้สึกเท็นเรียกท่านพี่แล้วมันรู้สึกแปลกๆพิกล


    ข้าอยากให้ผู้หญิงมาเรียกว่าท่านพี่มากกว่าผู้ชายนะเฟ้ย!


    “พี่เอริคขอรับคือ..ข้ายังเก็บสมุนไพรไม่หมดเลยขอรับ”


    เท็นตอบออกมาด้วยท่าทางรู้สึกผิด


    “ห่ะ?เจ้าก็เก็บเท่าที่เก็บได้สิจะรีบเก็บไปทำไม?เดี๋ยวก็มีคนอื่นมาทำต่อเองนั่นแหละ”


    เอริคได้ยินเท็นบอกจะเก็บสมุนไพรให้หมดก็พูดออกมาด้วยความสับสน


    ข้าบอกให้เจ้าเก็บให้หมดตอนไหน?


    ไม่ใช่ข้าบอกทำนองว่าให้เก็บสมุนรอข้าเฉยๆหรอกเหรอ?


    “เอ๊ะ?ถ้าเราไม่เก็บแล้วใครจะเก็บล่ะขอรับ?”


    เท็นมองเอริคอย่างงง


    “ก็พวกกองกำลังของตระกูลมังกรทมิฬไง?”


    “งะ..งั้นรึขอรับ”


    เท็นคิดในใจ..


    จะว่าไปพี่แกเขามาจากตระกูลใหญนี่หว่า?


    เขาก็ใช้คนของตระกูลมาเก็บแทนก็ได้นี่หว่า?


    “ถ้างั้นทำไมพี่เอริคถึงต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองล่ะขอรับ?”


    เท็นถามออกมาด้วยความสงสัย


    “ตอนนี้กองกำลังกำลังติดหน้าที่กวาดล้างซอมบี้จากเมืองไผ่เขียวให้หมดไปอยู่ข้าก็เลยออกมาตามหาสมุนไพรรอพวกเขาเนี่ยแหละที่สำคัญข้าจำเป็นต้องออกมามาล่าซอมบี้ที่แข็งแกร่งเพื่อจะเลื่อนระดับตัวเองด้วยแหละ”


    เอริคตอบด้วยท่าทางราวกับพูดเรื่องปกติธรรมดา


    “งั้นหรือ..ขอรับ”


    เท็นพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ


    “งั้นพวกเรากลับไปที่หมู่บ้านเพื่อปรุงเจ้านี่กันเถอะ”


    เอริคมองไปที่อสูรหมูป่าแดงพลางกลืนน้ำลายลงคอไปด้วย


    เพิ่มเมนูซี่โครงหมูย่างไปด้วยอีกหนึ่งแล้วกัน!!


    “ขอรับ”


    เท็นเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเพราะตอนี้เองก็เย็นมากแล้ว


    เอริคเดินนำหน้ากลับไปที่หมู่บ้านพลางคิด


    พรุ่งนี้กองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์น่าจะสมควรมาถึงที่หมู่บ้านใบไม้ม่วง.....


    ใบไม้ม่วง?


    หมู่บ้านใบไม้ม่วง?!


    หรือว่ามันจะเป็น....


    “เท็น!ทำไมหมู่บ้านแห่งนี้ถึงไดชื่อว่าหมู่บ้านใบไม้ม่วงกัน”


    เอริครีบหันกลับไปถามเท็นด้วยความรวดเร็ว


    “ที่มาของชื่อรึขอรับ”


    เท็นถามกลับไปด้วยความประหลาดใจ


    ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้มึนงงสับสนนักนะ?


    “รู้สึกว่าจะเป็นต้นไม้ใหญที่ท้ายหมู่บ้านมันออกใบเป็นสีม่วงน่ะขอรับเพราะมันแตกต่างจากปกติชาวบ้านรู้สึกว่ามันประหลาดดีและมีเอกลักษณ์เลยนำมาเป็นชื่อของหมู่บ้านขอรับ”


    “เป็นเช่นนั้นจริงๆ”


    เอริคกำหมัดแน่นพร้อมตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น


    เท็นมองไปที่เอริคด้วยท่าทีโคตรงง


    ทำไมพี่เอริคถึงได้ดูตื่นเต็นขนาดนั้นเมื่อได้ยินที่มาของชื่อหมู่บ้านกัน?


    หรือใบไม้นั่นมันจะมีผลลัพธ์พิเศษอะไร?


    แต่ข้าอยู่ที่หมู่บ้านมานานก็ไม่ชาวบ้านจะเอาไปทำไรเลยนะ?


    เหมือนมันจะเป็นแค่ต้นไม้ประดับหมูบ้านเพราะมันมีเอกลักษณ์ดีเท่านั้น


    “เร็วเข้า!รีบไปที่ต้นไม้นั่นกัน”


    เอริครีบวิ่งไปทางทิศที่มีต้นไม้นั่นตั้งอยู่ด้วยรีบร้อนราวกับกลัวมีใครมาแย่งมันไป


    “เอาหมูนั่นมาด้วย”


    เอริคตะโกนตอบกลับไป


    “หมู?”


    เท็นหันไปมองหมูตัวเบ้อเริ่ม


    อึก!


    เท็นกลืนน้ำลายลงคอพลางคิดในใจ


    เอาจริงดิ?


    เท็นหันไปมองที่เอริคที่วิ่งไปไกลแล้ว


    พี่เอริคเขาจะรีบอะไรขนาดนั้นกัน?


    ยังกับกลัวใครจะมาแย่งต้นไม้ไป?


    เท็นส่ายหน้าไปมา


    จะเป็นเช่นนั้นไปได้ยังไงกัน


    ที่จริงแล้วสิ่งที่เท็นคิดนั้นเป็นความจริง


    เอริคกลัวว่าจะมีคนขโมยต้นไม้นั่นไปจริงๆ


    ถ้าเท็นรู้ถึงผลของมันเท็นคงรีบวิ่งแซงเอริคไปแล้ว


    ต้นไม้ม่วงสวรรค์อมตะ!!


    1ใน7สมุนไพรระดับเทพเจ้า


    ต้นไม้ม่วงสวรรค์อมตะนั้นเต็มไปด้วยพลังปราณบริสุทธ์มหาศาลจำนวนมากว่ากันว่าถ้านำส่วนนึงมากินจะสามารถทะลวงระดับได้เลย


    แต่แค่นั้นคงไม่ทำให้เอริคตื่นเต้นแต่เป็นเพราะความสามารถในการสร้างใบไม้ม่วงของต้นไม้สวรรค์ม่วงอมตะต่างหาก!


    ใบไม้สวรรค์ม่วงอมตะ!


    ถ้าคนที่ไม่มีการฝึกปราณเมื่อกินมันจะทะลวงขึ้นสูระดับ1 ทันที!!


    โดยไม่มีผลข้างเคียงแม้แต่น้อย!


    และมันยังเป็นสมุนไพรที่สามารถกินต่อเนื่องได้ด้วย


    สามารถใช้จนไปถึงของเขตปรมาจารย์ปราณขั้นที่9 ได้เลย


    แต่แน่นอนปริมาณที่ต้องใช้คงอาจจะต้องใช้ต้นไม่สวรรค์ม่วงอมตะทั้งต้น


    มิเช่นนั้นคงมีปรมาจารย์ปราณทั่วทวีปไปนานแล้ว!!


    ดังนั้นในชาติก่อนผู้คนจะนิยมใช้เป็นของทะลวงขอควดตอนที่จะเลื่อนระดับเป็นส่วนมากมากกว่าคนที่ใช้เป็นประจำก็มีแต่ตระกูลที่ครอบครองต้นไม้ม่วงสวรรค์อมตะกับระดับสูงของทวีปเท่านั้น


    แถมปริมาณที่หลุดมาภายนอกก็น้อยนิดเป็นอย่างมากเพราะถ้าไม่จำกัดปริมาณการใช้ ต้นไม้ม่วงสวรรค์อมตะคงจะถูกใช้จนหมดไป


    “แม่ง!!”


    เอริคกำหมัดอย่างตื่นเต้นแล้ววิ่งไปราวกับคนบ้า


    ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้ข้าจะโชคดีได้ครอบครองต้นไม้สวรรค์ม่วงอมตะ!!


    ถามว่าแล้วในชีวิตก่อนใครเป็นผู้ครอบครองต้นไม้สวรรค์ม่วงอมตะ?


    แน่นอน!ว่ากองกำลังที่ครอบครองต้นไม้ม่วงสวรรค์อมตะก็คือหนึ่งในนัมเบอร์อยู่แล้ว!!


    มีแต่ตัวตนระดับนัมเบอร์เท่านั้นที่สามารถครอบครองสิ่งของระดับเทพเจ้าได้


    ต่อให้เป็นกองกำลังสวรรค์ถ้ากล้าครอบครองเปิดเผยงั้นอนาคตที่รออยู่ก็มีเพียงอย่างเดียว…


    ก็คือถูกทำลายล้างกลายเป็นเถ้าธุรีไป!!


    เพราะงั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่มีเพียงแค่นัมเบอร์ที่กล้าครอบครองเปิดเผย


    ส่วนกองกำลังอื่นถ้ามีคงได้แต่แอบๆครอบครองเท่านั้น


    “ที่นี่?”


    เอริคมองไปที่ต้นไม้ม่วงที่สูงตระง่านคอยเปล่งแสงอ่อนๆออกมาอยู่ตลอดเวลา


    เอริคมองไปที่ต้นไม้ด้วยความตะลึงจนแทบลืมหายใจ


    นี่คือต้นไม้สวรรค์ม่วงอมตะงั้นรึ?


    สมกับเป็นสมุนไพรระดับเทพเจ้าโดยแท้จริง


    “แฮ่กๆพะ.พี่เอริครอขะ..ข้าด้วย”


    เท็นที่แบกอสูรหมูป่าขนแดงวิ่งมาพูดอย่างเหนื่อหอบ


    “นั่น!”


    เท็นที่หันไปมองต้นไม้ถึงกับหยุดนิ่งอยู่กับที่


    เชี่ยยยยยยยยย


    นี่คือต้นไม้ที่อยู่ในความทรงจำของข้าจริงๆน่ะหรือ?


    บ้าไปแล้วววววววว