“สถานการณ์ที่หยางเถาตอนนี้เป็อย่างไรบ้าง”
เฉิงหานลดมือวางกระดาษลงบนโต๊ะเอ่ยถามซานถิงแม่ทัพหลวงที่พึ่งกลับจากการลงพื้นที่ตรวจสอบพื้นที่ที่หยางเถาหลังจากรับรายงานมาว่าพวกซังซานเริ่มเคลื่อนไหว
“ตอนนี้เหมือนพวงซังซานเริ่มบุกหมู่บ้านหยิงถวนที่อยู่ทางตะวันตกของหยางเถาพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่มีรายงานว่าพวกมันสามารถยึดได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ส่งกำลังเข้าสอดแนม หากพวกมันลงมือเกินกว่าเหตุก็จัดการได้เลย”
“น้องรับคำสั่งฝ่าา”
หลังจากรายงานเื่เสร็จซานถิงก็ละตัวออกไป เฉิงหานลุกจากโต๊ะทำงานก่อนเดินตรงไปยังหน้าต่าง สายตากวาดมองรอบๆส่วนหย่อมจะว่าไปั้แ่เขากลับมาก็ไม่เห็นฮุ่ยิเลย เห็นแต่เพียงปลากว่าสี่ห้าตัวที่ฝากฟางเหนียงเอาไว้ให้ เฉิงหานออกจากห้องทำงานเดินไปตามทางที่ถูกทำเอาไว้
“อรุณสวัสดิ์เพคะฮ่องเต้”
เฉิงหานหันตามเสียงเรียกพบว่าเป็ลี่อิงที่เอ่ยทัก เธอเดินมากอดแขนเขาก่อนจะพิงศรีษะกับไหล่กว้าง
“ฝ่าาจะไปเดินเล่นหรือเพคะ งั้นข้าขอติดตามไปด้วย”
“ข้ามิได้จะไปเดินเล่น ข้าต้องไปทำธุระ”
“แต่งานของท่านหมดแล้วมิใช่หรือเ้าคะ” ลี่อิงยังคงเซ้าซี้ เฉิงหานลอบถอนหายใจออกมาก่อจะแกะมือที่จับแขนเขาออก
“แล้วข้าจะมีธุระอื่นมิได้เลยหรือ เ้าก็มีงานของเ้ามิใช่รึทำไมถึงมามัวเดินเล่น”
“เอ่อ ข้าทำงานของข้าเสร็จแล้วเพคะ”
“งั้นรึ งั้นเ้าก็คงต้องเดินเล่นคนเดียวเพราะตอนนี้ข้าไม่ว่างมาเดินเล่นด้วย”
ว่าเสร็จเฉิงหานก็ปลีกตัวออกมาทันที เดินตรงมายังตำหนักเล็กสถานที่ที่ฮุ่ยิพักอยู่ ทันทีที่เดินมาหยุดที่หน้าประตูเฉิงหานก็ต้องหยุดยืนปั้นคิ้วขมวดทันที กลิ่นบางอย่างที่กระตุ้นให้เขาเกิดอารมณ์อยากจะััอีกคนมากเสียจริง เสียงขลุกขลักภายในห้องคาดว่าน่าจะเป็เ้าของห้อง
“โอ๊ย!”
เสียงร้องจากคนในห้องให้เฉิงหานรีบเปิดเข้าไปทันที ฮุ่ยิในชุดนอนกำลังเหมือนจะหยิบอะไรบางอย่างแต่สะดุดเสียก่อน
“ฮ-ฮ่องเต้!! ทำไมท่านถึง”
“เ้ากำลังทำอะไร”
“ข้า ข้ากำลังจะหยิบหนังสือเอามาอ่าน”
“หรอ” ทันทีที่เฉิงหานจะก้าวเท้าฮุ่ยิก็รีบห้ามเขาไม่ให้ขยับทันที
“เดี๋ยวก่อน!”
เฉิงหานหยุดชะงักมองอีกคนด้วยปั้นคิ้วขมวดฮุ่ยิเขยิยถอยหลังจนหลังติดกำแพงเหมือนหวาดกลัวอะไรสักอย่างก่อนจะหยิบผ้าห่มคลุมทั้งตัวจนเห็นเพียงแค่ใบหน้า
“ท่าน ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่”
“เหตุใดข้าถึงต้องออก”
“คือข้า…”
ฮุ่ยิเริ่มกระอึกกระอัก จะตอบเขาว่าอย่างไรดี เหตุผลที่เขาเป็แบบนี้ก็เพราะตอนนี้เขาอยู่ใน่ฮีท ซึ่งเป็่ที่จะปล่อยฟีโรโมนออกมาเพื่อดึงดูดอัลฟ่า เบต้าหรือโอเมก้าที่เป็พวกเดียวกันให้เกิดอารมณ์ทางเพศ และเขาจะเป็แบบนี้ไปอีกสองอาทิตย์ถึงจะหายเป็ปกติ จริงๆมีสมุนไพรยับยั้งแต่ด้วยก่อนหน้านี้่ที่เดินทางมายังต้าหัวเขาได้ทานมันจนหมดเพราะเกิดอาการ่ฮีทพอดี
“ข้า…อยู่ใน่ฮีท”
“แล้วยังไง”
“เพราะฉะนั้น…ท่านช่วยออกไปก่อนได้หรือไม่”
“ข้าต้องรออย่างงั้นรึ แล้วเมื่อกันที่เ้าจะพร้อม”
“อาจจะ…สองอาทิตย์” ฮุ่ยิเอ่ยพร้อมก้มหน้างุดกับผ้าห่มด้วยความเขินอาย อีกคนที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับทำหน้าตาคิ้วขมวดทันที แน่นอนว่าต้องแอบหงุดหงิดทั้งที่เขาตั้งใจว่าจะมาหาแท้ๆแต่กลับต้องรออีกสองอาทิตย์อย่างงั้นรึ
“กฏข้อแรก ไม่ว่าจะอารมณ์ดีหรือร้าย หรืออยู่ใน่ฮีท หากข้าเรียกใช้ก็ห้ามขัดขืนเด็ดขาด เ้าคงไม่ได้ลืมกฏข้อนี้ไปสินะ”
ฮุ่ยิกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลืมไปเลยว่าไม่ว่าเขาจะอยู่ใน่ไหนหรืออยู่ใน่ฮีทเหมือนอย่างตอนนี้เขาก็ห้ามปฏิเสธ และอีกอย่างที่เหมือนจะลืมไปว่าคนตรงหน้าคือฮ่องเต้ ไม่ใช่สามัญชนอย่างเขาเสียหน่อย
เฉิงหานสาวเท้าเข้าใกล้อีกคนกลับกันฮุ่ยิก็ถอยหนี พลางเอื้อมมือดึงขาของอีกคนเข้าประชิดตัวก่อนจะกดฮุ่ยิให้นอนลงพร้อมกับจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้คนใต้ร่างได้ขยับ
“หมดเวลาเล่นแล้ว”
พูดจบประโยคเฉิงหานโน้มตัวทาบลงที่ริมฝีปากก่อนจะค่อยๆบดขยี้ตักตวงความหวานจากปากก่อนจะไล่มือหนาจัดการปลดชุดของอีกคนออกจนหมดอย่างง่ายดาย เฉิงหานละออกใช้สายตาคมไล่มองร่างกายสวยของคนใต้ร่างก่อนจะโน้มตัวสร้างรอยแดงตามตัวจากไหล่ขาวลากลงมาเรื่อยๆจนต้นขาขาว
“อื้อ”
ฮุ่ยิจิกผ้าห่มแน่นพลางแอ่นตัวรับจากความเสียว เฉิงหานผละใบหน้าออกจับขาทั้งสองข้างของอีกคนแยกออกก่อนจะแทรกตัวเข้ามานำส่วนนั้นดันเข้ามาในร่างกายของอีกคน
“อื้อ!!”
เฉิงหานขยับตัวเร็วขึ้นจนทำให้คนใต้ร่างเปล่งเสียงน่าอายออกมาไม่หยุด ฮุ่ยิเผลอยกมือจิกหลังเฉิงหานเต็มที่เพราะความเสียวที่แล่นเข้ามาอย่างไม่หยุด ไม่นานน้ำอุ่นก็พุ่งเข้ามาในตัวพร้อมกับเสียงน่าหอบที่เหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อกี้
เฉิงหานโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากเบาๆก่อนจะขยับตัวอีกครั้งเพื่อเริ่มกิจกรรมเพศสัมพันธ์อีกครั้ง เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหลายชั่วโมงจนสุดท้ายเราก็จบกิจกรรมเพศสัมพันธ์ในตอนเช้า มันทั้งเหนื่อยและสูบพลังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาคงอาจจะเป็เพราะฮุ่ยิอยู่ใน่ฮีทด้วยเลลยทำให้เฉิงหานไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้
ฮุ่ยิลืมตาพลางยกมือขยี้เบาๆเพื่อหายจากความง่วง ยันตัวขึ้นจากเตียงพลางมองรอบข้างพบว่าเฉิงหานไม่อยู่ที่เตียง ด้วยความสงสัยฮุ่ยิจัดการใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยก่อนจะลุกจากเตียงเดินหาอีกคน ฮุ่ยิกวาดตาสอดส่องทั้งนอกหน้าต่างหรือหน้าประตูแต่ก็ไม่เจอ
“เขาอยู่ไหนกันนะ”
ว่าพลางก็เดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ในห้องสายสอดส่อง สภาพห้องน้ำเหมือนถูกใช้ไปหมาดๆแต่ภายในห้องกลับไม่มีใครเลย
“เฮ้ย!”
ยังไม่ทันที่จะได้ออกจากห้องน้ำจู่ๆฮุ่ยิก็ถูกใครบางคนดึงกลับเข้าไปอีกครั้งก่อนจะถูกผลักเข้ากำแพง
“ท-ท่าน”
“เ้าแอบดูข้าอาบน้ำงั้นรึ ช่างทะลึ่งเสียจริง”
ฮุ่ยิส่ายหัวแรงแก้มของเขาแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัดเจน ยังไม่ทันที่ฮุ่ยิจะได้เอ่ยปฏิเสธจู่ๆเฉิงหานก็ปล่อยเขาให้เป็อิสระก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป ฮุ่ยิมองตามแผ่นหลังอย่างสงสัยเหมือนท่าทีของเฉงหานแปลกไป เฉิงหานหยิบห่อบางอย่างก่อนจะโยนมาให้เขา
“กินซะ ถ้าเ้าไม่อยากเป็เหยื่อโดนคนอื่นข่มขืน”
“ข-ขอบพระคุณเพคะฝ่าา”
“ข้าต้องไปประชุมกับท่านหัวเมือง ถ้าไม่จำเป็เ้าอย่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด เพราะ่นี้พวกซังซานกำลังเคลื่อนไหว”
“ท่านห่วงข้าอย่างงั้นรึ ท่านช่างใจดีเสียจริง”
“แล้วถ้าใช่ล่ะ”
เกิดความเงียบในห้องต่างคนต่างสบตากัน เฉิงหานสาวเท้าก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ
“ที่ข้าพูดเพราะข้าอยากกลับมาเห็นเ้าแบบไม่มีาแ ข้าไม่อยากเห็นเ้าเจ็บอีกแล้ว”
ฮุ่ยิยกยิ้มก่อนจะเขย่งกดจมูกลงที่แก้มของอีกคน
“ท่านไม่ต้องห่วงข้า ข้าจะเป็เด็กดีไม่ดื้อไม่ให้ท่านต้องเป็ห่วง”
เฉิงหานยกยิ้มก่อนจะจุมพิตลงที่กลุ่มผมอีกครั้งก่อนจะแยกตัวออกไป ฮุ่ยิยกยิ้มเล็กน้อยมองห่อยาที่อยู่ในมือ แม้อีกคนภายนอกจะดูเ็าและน่ากลัวแต่ความจริงแล้วเขาคือคนดีนี่เอง
5K
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
