เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 235 : หยิงอู๋จี้

“เป็นเช่นนั้น!” เจียงเหวิ่นฉางพยักหน้ารับหลายครั้งครา ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางเผยความแน่วแน่ “ข้าทราบอยู่แล้วว่าอาจารย์ไห่เถิงย่อมเป็นผู้ชนะ!”

ระหว่างช่วงเวลานี้ ศิษย์หลายคนจากสถาบันวิญญาณเมฆาได้ทยอยมาเยือนร้าน

นอกจากนี้แล้วยังมีส่วนหนึ่งที่แปลกหน้า

จากตราสัญลักษณ์บนเสื้อ เป็นศิษย์ของสถาบันจันทราลึกล้ำที่เซี่ยหยวนเป็นผู้ชี้นำมา

เดิมสถาบันวิญญาณเมฆาจะมีอาจารย์เพียงหนึ่งนำกลุ่มมา ทว่าครั้งนี้หยิงอู๋จี้มีภารกิจพิเศษ เป็นผลให้มีอาจารย์ถึงสองคนร่วมทางมา

มู่หรงไห่เถิงเผยยิ้ม “เป็นข้าโชคดีที่ได้รับคำสาปแห่งรัตติกาลทมิฬมาครองเมื่อวันก่อน”

หลังได้เผชิญหน้ากับกลุ่มยอดฝีมือที่ทัดเทียม มู่หรงไห่เถิงจึงได้ทราบถึงความน่าสะพรึงของความสามารถนี้

หากใช้งานให้ดี เช่นนั้นย่อมสามารถพลิกผันสถานการณ์ได้!

ลั่วฉวนส่ายศีรษะ “โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่ง”

เหล่าไป่เผยยิ้ม “ถูกต้องแล้ว ครั้งพวกเราเล่นโหมดทั่วไป เป็นโชคร้ายที่พวกเราไม่อาจได้รับภารกิจใดเลย”

รับฟังบทสนทนาของกลุ่มคน หลิวลู่เหม่ยและตี้อู๋ปาเต๋าต่างต้องตื่นตะลึง

ความสามารถอันชวนสะพรึงนั้นแท้จริงได้รับมาจากโหมดทั่วไปงั้นหรือ!?

ถึงกับยังมีเรื่องลึกลับที่พวกเขาไม่ทราบเกี่ยวกับร้านแห่งนี้ด้วย?

“ทุกอย่างในโหมดทั่วไปปรากฏโดยสุ่ม ได้รับอะไรมาก็ขึ้นอยู่กับโชค”

ลั่วฉวนพบเห็นความคิดในใจคนทั้งสามจึงกล่าวบอก

“นอกจากนี้แล้วยังมีรายละเอียดอื่นของโหมดทั่วไป สามารถตรวจสอบได้ก่อนเริ่มเล่น”

“ขอบคุณเถ้าแก่ที่อธิบาย” ผู้อาวุโสที่สามรับคำอย่างจริงจัง

ถัดจากนั้นมู่หรงไห่เถิงจึงไปหยิบไวน์หยกจากชั้นวางท่ามกลางสายตาริษยาของผู้คนและจึงไปจ่ายผลึกวิญญาณ

“ให้เจ้า” มู่หรงไห่เถิงส่งไวน์หยกให้แก่หยิงอู๋จี้

“ให้ข้า?” ใบหน้าเย็นเยือกของหยิงอู๋จี้ต้องเผยอาการประหลาดใจ

เขาถามโดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำ

“ถูกต้อง” มู่หรงไห่เถิงพยักหน้ารับ ถัดจากนั้นจึงยัดเยียดไวน์หยกที่หน้าอกของหยิงอู๋จี้

“เกือบจะได้เวลาแล้ว เถ้าแก่ ข้าต้องขอตัวก่อน”

กล่าวคำจบ มู่หรงไห่เถิงจึงออกไปจากร้านด้วยความเร็วสูงจนแทบมองไม่ทัน

ระหว่างนี้ลั่วฉวนจึงได้สังเกต ว่าใบหน้างดงามของมู่หรงไห่เถิงแดงก่ำ

ตัวเขาไม่นึก ว่าชายเย็นชาหน้าตายเฉกเช่นหยิงอู๋จี้จะมีเสน่ห์มากมายถึงเพียงนี้!

ลั่วฉวนมองตามแผ่นหลังของมู่หรงไห่เถิง จากนั้นจึงหันมองทางหยิงอู๋จี้ ขณะนี้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆอยู่ภายใน

อย่างไรแล้วอีกฝ่ายก็ไม่คล้ายตระหนักทราบ ขณะนี้เขาจึงหันไปมองทางเหยาซือหยานที่อยู่ด้านหลังโต๊ะแทน...

หยิงอู๋จี้นิ่งงัน ขณะนี้ไม่ทราบว่าเหตุใดเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ได้

“พี่หยิงโชคดีมากแล้ว!” เหล่าไป่เผยยิ้มพร้อมกล่าวคำแสดงความยินดี

“พี่หยิงควรคว้าโอกาสอันดีนี้เอาไว้!”

ด้วยฐานะสหาย เซี่ยหยวนจึงตบไหล่หยิงอู๋จี้พร้อมกล่าวออกราวไม่ทราบเบื้องลึกเบื้องหลัง

เหมือนว่าคนซื่อบื้อจะไม่ได้มีเพียงหนึ่ง...

บรรดาลูกค้าอื่นในร้านต่างรับชมด้วยความตื่นเต้นพร้อมกระซิบกระซาบต่อกัน

“คิดว่าอาจารย์ไห่เถิงกับอาจารย์อู๋จี้ดูไปกันได้ดีหรือไม่?” กู่หยุนซีเผยคำเสียงเบา

“ดีแน่” เซียวเฉิงพยักหน้าเห็นพ้อง “อันที่จริงข้าคาดเดาไว้แล้วว่ามันต้องมีวันนี้”

“โอ้ เซียวเฉิงยอดเยี่ยมนัก! ถึงกับคาดการณ์อนาคตได้!” ปู้หลี่เกอรับคำอย่างประหลาดใจ

“ไม่แล้ว ไม่แล้ว” เซียวเฉิงโบกมือกล่าวตอบปัดคำเป็นพัลวัน

……

ช่วงเวลานี้บรรยากาศภายในร้านกลับกลายเป็นคึกคักเสียอย่างนั้น

ตอนที่ 236 : เสียงนินทา

แม้ว่าหยิงอู๋จี้ตอบสนองเชื่องช้า ทว่าเขาก็ทราบแล้วว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร

ขณะนี้สายตามองที่ไวน์หยกในมือก่อนจะถอนหายใจเบา ที่นัยน์ตาของเขาเวลานี้พบเห็นเป็นรอยยิ้มเจือจาง

“เถ้าแก่ ข้าขอตัวก่อน”

หยิงอู๋จี้ที่ไม่ค่อยกล่าวคำทักทายถึงกับบอกลาลั่วฉวนก่อนจะออกจากร้านไปอย่างเหนือความคาดคิด

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ “อืม”

เมื่อเก็บไวน์หยกเข้าใส่แหวนมิติแล้ว หยิงอู๋จี้จึงออกไปจากร้าน

ทางด้านเหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยต่างก็กลับกันไป

พบเห็นหยิงอู๋จี้กลับไปแล้ว เซี่ยหยวนจึงถอนหายใจ “เฮ้อ หยิงอู๋จี้กลายเป็นเนื้อหอมเพียงนี้ แล้วข้าเล่า?”

น้ำเสียงนี้เจือความโศก ขนาดทำผู้รับฟังแทบจะเศร้าตาม

ลั่วฉวนลอบกลอกตา

ทำตัวเป็นเด็กเพิ่งหัดมีความรักกันเสียได้

“อะแฮ่ม อาจารย์เซี่ยยังไม่เคยมีรักงั้นหรือ?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย

ที่เสื้อของเด็กหนุ่มผู้นี้ปรากฏตราดวงจันทร์ ดังนั้นจึงเป็นศิษย์ของสถาบันจันทราลึกล้ำ

ทันใดนี้เองที่กลุ่มคนต่างหันความสนใจมองมา

เรื่องราวซุบซิบเช่นนี้ถือว่าเป็นที่ชื่นชอบทุกวัย

อีกทั้งนี่ยังเป็นเรื่องซุบซิบของยอดฝีมือขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด เป็นอาจารย์ของสถาบันวิญญาณลึกล้ำ เรื่องนี้ยิ่งกระตุ้นให้ผู้คนอยากทราบ

เซี่ยหยวนกลับเขินอายยามได้ยินคำถาม

ถัดจากนั้นจึงหน้าแดงเพราะความโกรธ

เขาตบศีรษะเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะกล่าวคำออก “พวกเจ้าจะทราบอะไร! ข้าขอตั้งภารกิจให้พวกเจ้า ช่วงหลายวันนี้ในนครจิ่วเหยา จงก้าวหน้าให้ได้สักอย่างน้อยสองระดับ!”

“และเจ้าก็ด้วย!” เซี่ยหยวนกล่าวพร้อมชี้ศิษย์ผู้อื่น

คนหนุ่มสาวเหล่านี้กลายเป็นต้องเผยยิ้มขื่นขม

ผลเสียของการอยากรู้อยากเห็นตามมาเร็วเกินไปแล้ว...

เซี่ยหยวนออกจากร้านต้นตำรับด้วยอารมณ์อันซับซ้อน

ขณะนี้ในร้านจึงมีแต่ผู้อาวุโสที่สาม หลิวลู่เหม่ย และตี้อู๋ปาเต๋าที่ยังอยู่

เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสามเกิดความสงสัยขึ้นอยู่ภายในคิดถามออก

“เถ้าแก่ คำสาปแห่งรัตติกาลทมิฬนั้นได้รับมาจากโหมดทั่วไปจริงหรือ?” ผู้อาวุโสที่สามกล่าวถามอย่างไม่นึกเชื่อ

เขาคิดว่าความสามารถนั้นแข็งแกร่งจนเกินไป กระทั่งกล่าวได้ว่ามันแทบท้าทายอำนาจสวรรค์

มันทำให้เขายากจะเชื่อ ว่าวิชาสะท้านสวรรค์เช่นนั้นจะถึงกับได้รับจากในเกม!

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ “โหมดปกติไม่ใช่เกมที่แค่ให้เล่น”

ถัดจากนั้นลั่วฉวนจึงไปเอนกายนอนบนเก้าอี้รับรองภายในร้าน...

ครั้งนี้ไม่ใช่ไปอาบแดด!

รับฟังถ้อยคำแฝงความหมาย คนทั้งสามอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดไหลเวียนอย่างรวดเร็ว

“อาจารย์ ท่าน...” เหว่ยอี้กล่าวคำเสียงเบา

“ยังต้องถามหรือ? พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่!” ผู้อาวุโสที่สามตวัดสายตามองเหว่ยอี้

เหว่ยอี้ต้องเผยยิ้มเก้กังตอบรับ

เหมือนว่าอาจารย์จะยังไม่ลืมเลือนว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น

คนทั้งสองต่างก็ตัดสินใจเช่นเดียวกัน

“เช่นนั้นแล้ว เถ้าแก่ พวกเราขอตัวกลับก่อน”

คนทั้งสามก้าวเดินออกไปจากร้านพร้อมล่ำลาลั่วฉวน

ลั่วฉวนไม่ลืมตา เพียงตอบรับคำเบา “อืม”

ด้วยฐานะระดับคนทั้งสาม ผู้คนที่มาพบส่วนใหญ่ล้วนต้องให้ความนับถือ

ทว่าเถ้าแก่กลับเฉยชาใส่ราวกับไม่คิดเก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย!

ภาพจำภายในใจที่มีต่อลั่วฉวนของพวกเขาขณะนี้จึงยิ่งสูงล้ำว่าเป็นยอดฝีมือซ่อนเร้นอันสูงส่ง!

ที่พวกเขาคาดเดา อีกฝ่ายอาจเป็นถึงสัตว์ประหลาดเท่าที่รอดชีวิตมาจากครั้งโบราณ...

ส่วนว่าทำไมร้านต้นตำรับมาเปิดที่นครจิ่วเหยา พวกเขาไม่บังอาจกล้าคิดหาเหตุผล

หรือโบราณสถานครั้งนี้จะมีอะไรแตกต่างจากครั้งอดีต?

หรือเป็นเพียงเบื่อว่างจึงมาเปิดร้าน?

สามยอดฝีมือที่ออกจากร้านต้นตำรับ ขณะนี้มีแต่ข้อสงสัยและข้อคาดเดาอยู่เต็มอก...