รวมเรื่องสั้นอีโรติก

เวลา 08:24 น.

ประตูลิฟต์ชั้น 28 เปิดออก เผยให้เห็นร่างของภัทรายืนอยู่กลางแสงนีออนสีขาวสะอาด

สูทสีดำเรียบ แทบกลบไม่ได้เลยว่าเธอเพิ่ง “ผ่านอะไรมา” เมื่อไม่ถึง 10 ชั่วโมงก่อน

เธอกัดฟันแน่น…

เพราะแค่ยืนเฉย ๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึง แรงกระแทกเมื่อคืนที่ฝังอยู่ในสะโพกทุกจังหวะ

“เธอดูเหมือนลิ้นชาจากกาแฟ แต่ความจริงคือลิ้นสั่นจากอะไรล่ะ?”

เสียงจากเลขารุ่นพี่แซวขึ้นเบา ๆ ขณะเดินผ่าน

เธอยิ้มเย็น ตอบกลับไปแค่ “แล้วถ้าใช่ ใครจะทำไม?”

ประตูห้องผู้บริหารเปิด

ธันวายืนอยู่ตรงโต๊ะหน้าไวท์บอร์ด

แขนเสื้อพับเหมือนเดิม แต่วันนี้แววตาคมดุมากกว่าทุกวัน

เขาไม่หันมา

ไม่ทัก

ไม่แสดงว่า “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” ทั้งที่เขา...คือคนที่ กดเธอลงกับโต๊ะประชุมแล้วจัดหนักจนโต๊ะแทบพัง

ภัทราวางแฟ้มเอกสารลง

“ประชุมเช้าค่ะ หัวข้อพร้อม”

เขายังเงียบ

เธอจงใจเดินอ้อมมาอีกฝั่ง

ก้มลงข้างตัวเขาในระดับที่สายตาเขา ต้องมองลอดคอเสื้อเธอลงไป — และเขามอง

ตาเขาวาวขึ้นนิดเดียว...ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ว่า

> “คืนนี้ เตรียมห้องประชุม C ไว้”

“จะมีแขก?”

“เปล่า…แต่จะมีคนโดนซ้ำตรงโต๊ะตัวใหม่”

กลางวันนั้นเธอไม่มีสมาธิเลย

ทุกทีที่เดินผ่านเขา

เขาจะหันมามอง ไม่ยิ้ม ไม่ขยับ

แค่ “มอง” แบบที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าอีกรอบในหัว

บ่ายวันนั้น ลิฟต์ลงมาช้า

เธอกำลังจะเข้าไป ก้าวขาแทบไม่ทัน

เพราะธันวาเดินตามเข้ามาแบบไร้เสียง — และกดปิดประตูโดยไม่รอใคร

ประตูลิฟต์ปิด

ไม่มีใครนอกจากพวกเขา

เธอคิดว่าเขาจะยืนเงียบ…แต่เขาขยับมาชิดเธอทันที

ลมหายใจเขาเป่ารดต้นคอ

มือเขาแนบเข้ากับบั้นเอวเธอในจังหวะที่ลิฟต์เคลื่อน

เสียงเครื่องสั่นเบา ๆ กลายเป็๲เสียงเสริมความรู้สึกตึงเครียดที่ร้อนจัด

“อย่าทำหน้าเหมือนไม่อยาก...ในเมื่อเธอกระตุกขาอยู่ตอนฉันกดลึกสุดเมื่อคืน”

เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู

เธอสะอึก แต่ไม่ถอย

“ก็แค่สะท้อนแรง ไม่ได้อินอะไร” เธอตอบทัน

เขาหัวเราะในลำคอ

เสียงนั้นต่ำ ร้าย และ…ทำให้เธอเกร็งกล้ามขาโดยไม่ตั้งใจ

“ไม่อิน แต่ยังยืนขาสั่นในลิฟต์แบบนี้?”

เขาพูดพร้อมลูบฝ่ามือลงมาตามสะโพก แล้วบีบแน่นข้างหนึ่งแบบจงใจ

“คืนนี้...ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้แกล้งโกหกอีก”

เวลา 22:07 น. – ห้องประชุม C

ไฟในห้องเปิดไว้ดวงเดียวตรงเหนือโต๊ะกลาง

แสงนวลอ่อนส่องเฉพาะพื้นที่ที่เขา๻้๵๹๠า๱ให้เธอ “เห็นทุกอย่าง”

ภัทราก้าวเข้ามาอย่างมั่น

แต่เขานั่งรออยู่แล้ว ข้างตัวมีไวน์แดง แฟ้มเปล่า และ... กุญแจล็อกโต๊ะ

“โต๊ะนี้...ไม่มีเอกสารใช่มั้ย?” เธอถาม

เขาลุกขึ้น ช้า ๆ

เดินตรงมาข้างหลัง

ฝ่ามือเขาลากผ่านเอวเธอ แล้วรั้งตัวแนบหลัง

ร่างกายเขาแนบชิดจนเธอ๱ั๣๵ั๱ได้ถึง “ความแข็ง” ที่แน่นอยู่ใต้กางเกง

ไม่ต้องถาม

เขาพร้อมมานานแล้ว

“โต๊ะนี้สำหรับลงโทษคนโกหก”

เขาไม่พูดอีก

แค่ดันตัวเธอแนบหน้าโต๊ะ กดหน้าท้องเธอลงกับพื้นไม้

เสียงเข็มขัดถูกปลด แกร๊ก

ตามด้วยเสียงกางเกงหล่นพื้น

เธอยังใส่กระโปรงทำงาน

เขาแค่ตวัดมันขึ้น เผยต้นขาขาวแน่น ชุดชั้นในสีเข้มบางเฉียบที่แทบปิดอะไรไม่มิด

ฝ่ามือเขาตีลงบนก้นเธอเต็มแรง เพี๊ยะ!

แรงพอให้สะโพกสะดุ้ง และเสียงหายใจเธอขาด๰่๭๫

เขากระซิบที่ต้นคอ ไม่ถาม แต่ “สั่ง”

> “อย่าขยับ”

“อย่าร้อง”

“อย่าแตกจนกว่าฉันจะสั่ง”

เขากดสะโพกเข้ามา

ไม่รอ

ไม่เกริ่น

จังหวะแรก—กระแทกเข้ามาลึกจนเธอเผลอกัดริมฝีปากแรงพอจะเจ็บ

เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มต้นทันที

โต๊ะสั่น

เขาจับสะโพกเธอแน่น

ขยับสะโพกด้วยจังหวะคงที่แต่แรงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกที

ไม่มีเสียงนอกจาก เสียงหอบ–เสียงกระแทก–เสียงเนื้อเปียกที่ลื่นและเร่งความถี่ขึ้นทุกวิ

เขาไม่พูด...เขา “สั่งด้วยร่างกาย”

ฝ่ามือเขาตีสะโพกเธออีกครั้ง แล้วดึงร่างเธอกลับขึ้น

จากท่าก้มหน้าแนบโต๊ะ ตอนนี้เธอถูกจับให้นั่งบนขอบโต๊ะ ขาแยก

เขายกขาเธอขึ้นพาดบ่า

จังหวะกระแทกจากด้านหน้าดูดุดันกว่าเดิม

เพราะเขา จ้องหน้าเธอไปด้วยทุกแรงกด

“ยังจะทำหน้าทนอีกมั้ย?”

เขากดลึก — ลึกจนเธอหลุดเสียงดัง

“อ๊า…!”

เขากัดฟัน เร่งกระแทกจนเสียงกระทบกันดังสม่ำเสมอ

มือข้างหนึ่งบีบหน้าอกเธอแน่น อีกข้างขยุ้มผม

เขากระแทกลึก–แรง–เร็ว–แน่น–ไม่ปรานี

เสียงเขาหอบใกล้หู

กลิ่นไวน์แดงในลมหายใจผสมกลิ่นเหงื่อผู้ชายชัดเจน

เธอไม่พูด

เพราะพูดไม่ได้

ทุกจังหวะคือการดันขีดจำกัด

ใกล้พีค – เขาเร่งโดยไม่ถาม

“แตกพร้อมกัน”

คำสั่งสั้น ๆ

แล้วเขาเร่งกระแทก 3 จังหวะสุดท้าย—หนักจัดเต็มจนเธอหลุดเสียงสุดท้ายออกมา

เสียงกรีดร้องในลำคอ

ขาเธอสั่นจนต้องเกาะไหล่เขาไว้แน่น

เขากระตุกตัวในจังหวะสุดท้ายพร้อมเสียงหอบรัว

เงียบอีกครั้ง...นอกจากเสียงลมหายใจหนักของทั้งสอง

เขาถอนตัวออก

ใส่เสื้อผ้ากลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วพูดเบา ๆ ตรงข้างหูขณะที่เธอยังนั่งหอบบนขอบโต๊ะ

> “รอบหน้าถ้าเธอยังโกหก…ฉันจะไม่ให้เธอได้นั่งเลยทั้งคืน”

เสียงลมหายใจในห้องยังหนักอยู่

ภัทรานั่งอยู่บนขอบโต๊ะ ขาอ้ากว้าง เสื้อผ้าหลุดรุ่ย แผ่นหลังแนบพนักเก้าอี้ตัวเล็กที่เขาเพิ่งจับเธอกดไว้เมื่อห้านาทีก่อน

ต้นขาสั่น — กล้ามเนื้อกระตุกจากภายในโดยไม่ต้องขยับ

ธันวายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

เสื้อเชิ้ตถูกติดกระดุมเพียงครึ่ง กางเกงกลับเข้าไปเรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ดวงตานั่นยังคงจับจ้องเธอแน่น

ไม่พูด

ไม่หลบ

แต่เหมือนจะ “รอ” อะไรบางอย่าง

ภัทราหันไปหยิบกางเกงในที่กองอยู่ข้างโต๊ะ

เขาไม่ช่วย

ไม่เสนอ

แค่ยืนมองเหมือนคนดูโชว์ของตัวเองที่เพิ่งแสดงเสร็จ

“พอใจรึยัง?” เธอถาม พลางรูดกระโปรงลงแรง ๆ

ธันวาเดินเข้ามา

หยุดตรงหน้า

ใช้นิ้วแตะคางเธอเบา ๆ แล้วก้มลงมากระซิบใกล้ชิดจนกลิ่นโคโลญเขาแทรกเข้ามาในปอด

> “ฉันไม่เคยพอ”

“เพราะทุกครั้งเธอทำให้ฉันอยากมากกว่าเดิม”

เขาขยับไปชิดหูอีกข้าง

ลมหายใจเป่าร้อนเข้าไปจนเธอสะดุ้งทั้งที่ยังไม่แตะ

> “คืนนี้เธอยังไม่ได้ครางชื่อฉันเหมือนครั้งก่อน…นั่นแปลว่ายังไม่ถึง”

คำพูดที่ “ไม่โรแมนติกเลย” แต่ทำให้ใจเธอสั่น

เธออยากจะผลักเขา

แต่เขาไม่ให้โอกาส

เพราะทันทีที่เธอขยับ

เขากดเธอลงกับเก้าอี้อีกครั้ง

เพียงชั่ววินาทีเดียว ก่อนจะปล่อยให้เธอลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไร

แววตาเขาคือ… “ยังไงเธอก็ต้องกลับมาโดนอีก”

เสียงรองเท้าหนังของเขาดังเป็๲จังหวะขณะเดินออกจากห้องประชุม

ทิ้งเธอไว้กับโต๊ะที่ยังอุ่น และร่างกายที่ยังไม่หายสั่น

เวลา 00:32 น.

ภัทรานอนคว่ำอยู่บนเตียงตัวเอง มือกำผ้าห่มแน่น

ในหัวมีแต่ภาพร่างเขาเคลื่อนไหว

เสียงเขาครางต่ำ

๱ั๣๵ั๱จากด้านหลัง

และคำสั่งสั้น ๆ ที่ทำให้เธอ “เสร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ”

> “แตกตอนฉันสั่งเท่านั้น”

เธอรู้ตัวดี ว่านี่ไม่ใช่แค่เซ็กส์

มันคือสนามรบที่ไม่มีใครยอมใคร

แต่ปัญหาคือ…

เธอไม่แน่ใจแล้วว่ากำลัง “ควบคุมเขา”

หรือกำลัง “ติดเซ็กส์ของเขา” มากขึ้นทุกที