"เซน!!"
ร่างสูงใหญ่ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็สามีกอดผมแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาไม่เคยแสดงออก จนผมยอมแพ้และเลือกที่จะใช้ชีวิตของตัวเองเป็การเดิมพันครั้งสุดท้าย
"อึก...ส..สัญญากับผม ฮึก... สัญญา..กับเซน..นะ" ผมเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ภายในท้องกำลังบีบรัดอย่างรุนแรงจนผมแทบสิ้นสติ
[ค่าความสัมพันธ์: 97/100]
"ผมไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น!! ผมจะพาคุณไปหาหมอ ฮึก...อดทนไว้นะที่รัก"
ผมมองอีกคนที่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครด้วยความใ ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาส มองเขาแสดงออกว่ารักในวาระสุดท้ายของชีวิต
"ถ...ถ้าเกิดอะไรขึ้น อึก...ล..เลือกลูกนะ" คงเป็สิ่งสุดท้ายที่ผมจะมอบให้คุณได้ ก่อนที่เราจะจากกัน
"ไม่!! ผมไม่เลือกใครทั้งนั้น ผม้า ฮึก...ทั้งสองคน อยู่กับผมนะคนดี ผมขอโทษ"
ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่บอบบางของผม น้ำตาของเขาถูกเสื้อของผมซับไว้จนรู้สึกเปียกชื้นไปหมด
[ค่าความสัมพันธ์: 99/100]
"โอ๊ย!! อึก...ผ..รัก" แม้ยังมีหลายอย่างที่อยากจะสั่งเสีย แต่ความเ็ปที่กำลังเผชิญอยู่ ก็ทรมานผมจนเกินกว่าจะทนไหว
"ทนไว้นะคนดี" วิลพูดเสียงสั่น
"ฮึก...ค..คุณ..อึก"
ความเ็ปตีตื้นขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ทัน ภายในอกรู้สึกทรมานจนพูดไม่ออก ผมพยายามโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก
[ค่าความสัมพันธ์: 100/100]
"เซน!! " และนั่นคือเสียงที่ผมได้ยิน
ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะพร่าเบลอและมืดดับไป
ภารกิจหลัก: ทำให้ตัวร้ายรักคุณสุดหัวใจ
สถานะ: สำเร็จ
ภารกิจย่อย: กันไม่ให้ตัวร้ายเข้าไปยุ่งกับตัวเอกทั้งสองของเื่
สถานะ: สำเร็จ
[โฮสต์้าออกจากโลกนี้เลยหรือไม่?] เสียงที่ผมคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง
"ถ้าฉันออกไปเด็กคนนี้จะรอดไหม" ผมพูดด้วยความกังวล ความทรมานที่ผมได้รับทำให้เป็ห่วงเ้าก้อนในท้องอย่างอดไม่ได้
[รอดแน่นอนครับ] ระบบก็ยังคงตอบคำถามที่อีกฝ่ายเคยถามมาแล้วหลายครั้งเช่นเดิม
"ฉันหวังว่าเด็กคนนั้นจะช่วยเยียวยาหัวใจของพ่อเขาได้นะ" ผมมองตัวร้ายที่กำลังเรียกชื่อผมซ้ำๆเหมือนคนไม่มีสติ
แม้ร่างที่ผมเคยอยู่ตอนนี้จะยังมีลมหายใจ แต่มันก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ หลังจากที่เด็กในท้องคลอดออกมา ผมก็จะหมดลมหายใจทันที
มันเป็เื่ที่โหดร้าย แต่มันก็เป็สิ่งที่ต้องยอมรับให้ได้ ยอมรับให้ได้ว่าปาฏิหาริย์มันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน
[โฮสต์ครับคุณไม่ควรผูกพันกับตัวละครในภารกิจ]
ระบบพูดขึ้นเมื่อมองเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ของโฮสต์ พลางคิดในใจว่าแม้จะผ่านเื่เลวร้ายอะไรมา น้ำเหนือก็ไม่เคยละทิ้งความเป็มนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวของตัวเองเลย
"นั่นสินะ"
แม้จะเข้าใจแต่ผมก็ไม่เคยคิดจะห้ามตัวเองเลยสักครั้ง ความรู้สึกของผมบอกให้ผมยึดมันเอาไว้อย่าได้หลงลืมมันเด็ดขาด แต่ก็เอาเถอะ เดี๋ยวผมก็ทำใจได้เองนั่นแหละ
[ผมแนะนำให้คุณออกจากโลกนี้ก่อนที่จะรู้สึกผูกพันไปมากกว่านี้ครับ] ระบบพูดขึ้น แม้จะรู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้ และถ้าระบบคิดจะห้ามจริงๆคงไม่ปล่อยให้โฮสต์ตั้งครรภ์มาจนคลอดหรอก
"อืม"
[โฮสต์จะออกจากโลกนี้ภายใน 3 2 1]
.
.
"เฮ้อ~" น้ำเหนือได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างปลงตกอยู่บนเตียงในห้องพักของโฮสต์ระดับS
[โฮสต์ไม่ต้องเสียใจไปครับ พราะตอนนี้คุณได้เลื่อนขั้นเป็โฮสต์ระดับ S และทำภารกิจแรกของระดับ S สำเร็จ จากนี้ทุกโลกหลังจากที่คุณออกมา จะมีAIตัวละครจากระบบส่วนกลางทำหน้าที่ต่อจากคุณ]
ระบบรีบอธิบายสิทธิประโยชน์ที่เพิ่งจะได้รับมาให้น้ำเหนือฟัง หวังจะช่วยคลายความกังวลของโฮสต์
"ต่อให้ผมออกมาตัวละครก็จะนิสัยเหมือนผมตอนอยู่ในโลกนั้นใช่มั้ย?"
[แน่นอนครับ ตราบใดที่คุณทำภารกิจสำเร็จมันจะเป็เช่นนั้น]
"อืม ฉันจะพักสักหน่อย" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเจือความเหนื่อยล้า
[โฮสต์้าดูของรางวัลไหม?]
"ไม่ ผมอยากพักมากกว่า"
[รับทราบ]
ผมทิ้งตัวลงบนที่นอนสุดรัก หลังจากผ่านมาหลายโลก ก็คิดว่าตัวเองเริ่มเฉยชาแล้วนะ การทำงานในระบบแบบนี้ การผูกพันกับตัวละครมากเกินไปเป็สิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น เพราะนอกจากจะทำให้โฮสต์ยึดติดแล้ว ประสิทธิภาพในการทำงานก็ลดน้อยลงไปด้วย ดังนั้นผมจะต้องปล่อยวางให้ได้ เพื่อการทำงานได้ดีที่สุดในภารกิจต่อไป หวังว่าสักวันผมจะทำได้ ยังมีเวลาให้ปรับตัวอีกนานทีเดียว เพราะผมก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน กว่าการใช้ชีวิตในระบบจะจบลง
ผมหลับตาลงพยายามกล่อมตัวเองให้เชื่อแบบนั้น รู้อยู่แก่ใจว่าตอนนี้ผมก็แค่หลอกตัวเองให้รู้สึกสบายใจขึ้น แต่ส่วนจิติญญาของผมกลับร่ำร้องว่าห้ามลืมมันเด็ดขาด หวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีบางเื่ที่ผมลืมไป
[โฮสต์ครับมีผู้ว่าจ้างภารกิจต่อไปแล้วครับ]
"อีกหนึ่งอาทิตย์ผมถึงจะทำ ถ้าเขารอไม่ได้ก็ให้เขาไปหาคนอื่น"
[รับทราบ]
"แน่ใจแล้วใช่ไหม จะไม่เสียใจทีหลังแน่นะ" เ้าของใบหน้างดงาม มองคนที่ซูบผอมต่างจากเดิมอย่างเห็นใจ
"อืม"
"เอาเถอะ จะดูแลให้ก่อนแล้วกัน"
"ขอบใจ" พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที ทิ้งให้คู่สนทนามองตามไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ
“ช่างดื้อด้านเหมือนกันนัก” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่มุมปากกลับยกยิ้มพึงพอใจ
2K
