เพราะรักจึงยอมเจ็บ

    ฉันเดินขึ้นมาบนห้องทุกอย่างยังคงวางไว้ที่เดิม ฉันล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ลงไปข้างล่างทันที

"ตักข้าวได้แล้ว" แม่หันไปสั่งคนรับใช้

"วันนี้มีของโปรดของหนูทุกอย่างเลยนะ แม่เค้าอุตสาห์ลงมือทำเองเลยน่ะ"

"จริงเหรอค่ะ"

"จ้ะ เพราะฉะนั้นทานให้หมดเลยน่ะ"

"แน่นอนค่ะ เอมจะกินให้เรียบเลย"

"ฮ่าๆๆ จ้า"

      ฉันลงมือทานอาหารได้ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกคลื่นไส้ ยังไงไม่รู้

"อุ๊บๆ" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ถึงฉันก็อาเจียนออกมาจนหมด แม่ที่วิ่งตามมาก็ค๊อกประตูถามฉัน

"เอม เป็๞อะไรมากไหมลูก"

"ไม่ ไม่ค่ะแม่"  

      ฉันประตูออกมาจากห้องน้ำฉันมองขึ้นไปยังข้างบนสายตาไปปะทะกับดวงไฟ ทุกอย่างมันกก็เลือนลางไปหมดจนฉันวูบหมดสติไป

"เอม ลูก!"

"เกิดอะไรขึ้นคุณ"

"ลูกหมดสติไปค่ะคุณ!"

"ห๊ะ เตรียมรถไปโรงพยาบาลเดี่ยวนี้!"

"ครับ!"

"เอม อย่าเป็๞อะไรน่ะลูก"

"ญาติคนไข้รอข้างนอกค่ะ"

"คุณใจเย็นน่ะ ถึงมือหมอแล้ว"

"ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ"

"ค่ะ ลูกฉันเป็๞อะไรมากไหมค่ะหมอ"

"หมอขอแสดงความยินดีกับคุณด้วยนะครับ"

"....."

"ตอนนี้คนไข้ตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์กว่าแล้วนะครับ เดี่ยวหมอจะให้คนไข้ไปนอนพักฟื้นที่ห้องพักฟื้นนะครับ"

"ขอบคุณค่ะหมอ"

"ครับ งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ"

"ค่ะ/ครับ"

      ฉันลืมตาขึ้นมาก็เจอว่าไม่ได้นอนอยู่ที่ห้อง หันไปรอบๆก็เห็นพ่อกับแม่นั่งเฝ้าอยู่

"แม่"

"เอม ตื่นแล้วเหรอลูก"

"หนูมาอยู่นี้ได้ไงค่ะ"

"แม่พามาจ้ะ เอมต่อไปนี้หนูต้องดูแลตัวเองให้มากกว่าเดิมนะ เพราะตอนนี้หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว"

"คืออะไรค่ะแม่?"

"หนูท้องได้สี่สัปดาห์แล้ว"

"ท้อง!"