[ธารา]
ในที่สุดหมอเรียวก็ตามมาขอโทษผมถึงที่พักเลยและนี่ก็เป็ครั้งแรกที่หมอเรียวเป็ฝ่ายตามมาง้อผม เพราะที่ผ่านมาจะมีแค่ผมที่เป็ฝ่ายคอยตามง้อหมอเรียวอยู่ฝ่ายเดียวแต่ครั้งนี้หมอเรียวกลับเป็ฝ่ายมาหาผมถึงคอนโดซึ่งการกระทำของหมอเรียวครั้งนี้สร้างความแปลกใจให้กับผมมากเพราะผมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่หมอเรียวเดินเข้ามาบอกผมว่า...ผมผิดไปแล้วผมขอโทษ ยกโทษให้ผมได้ไหม?
แน่นอนว่าทันทีที่หมอเรียวเอ่ยประโยคสุดท้ายจบผมก็ใจอ่อนทันที ผมไม่ได้คิดนานเลยที่จะยกโทษให้เขา เพราะผมพร้อมที่จะให้อภัยเขาได้ทุกอย่างอยู่แล้ว
หลังจากที่หมอเรียวยอมมาปรับความเข้าใจกับผมพวกเราก็นั่งดื่มกาแฟและคุยกันตามประสาคนรักนานเกือบสองชั่วโมง ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ว่าคืนนี้หมอเรียวคุยเก่งผิดปกติมาก เพราะปกติแล้วเวลาผมไปหาหมอเรียวหมอเรียวจะพูดคำตอบคำเท่านั้น
และตลอดเวลาที่เรานั่งคุยกันผมจะคอยสังเกตสีหน้าท่าทางของหมอเรียวอยู่ตลอดเวลาและสิ่งหนึ่งที่ผมสามารถเห็นภายใต้รอยยิ้มของเขาคือความเศร้าเสียใจผมค่อนข้างแน่ใจว่าสิ่งที่หมอเรียวแสดงออกมาต่อหน้าผมเป็เพียงการแสดงเท่านั้นแต่ผมก็ไม่ได้คิดมากกับท่าทางเ่าั้ผมคิดเพียงแค่ว่าขอแค่เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งทุกอย่างก็จะดีเอง
เมื่อผมกับหมอเรียวคุยกันนานพอสมควรแล้วหมอเรียวก็ขอตัวกลับบ้านทันทีและผมก็รีบบอกหมอเรียวไปทันทีเหมือนกันว่า
"เดี๋ยวพี่จะให้พี่แทนไทไปส่งหมอเรียวแทนพี่นะครับเพราะว่าพี่คงไปส่งไม่ได้ พอดีพี่รู้สึกง่วงน่ะ พี่ไม่อยากเสี่ยงขับรถตอนง่วง ๆแบบนี้"
"ไม่เป็ไรครับไม่ต้องให้พี่แทนไทไปส่งผมหรอกครับ เพราะเวลาผมออกเวรดึกแบบนี้ผมก็จะขับรถกลับบ้านเองตลอดครับพี่ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ ผมกลับเองได้ครับ"
"หมอเรียวแน่ใจนะครับว่าจะขับรถกลับเองไหว"
"ครับ...ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"
"ครับ...ถ้าอย่างนั้นก็ขับรถกลับดีๆ นะครับ"
"ครับ"
ผมเดินออกจากไปส่งหมอเรียวที่ด้านหลังผับซึ่งเป็ลานจอดรถส่วนตัวของผมเอง ผมยืนส่งหมอเรียวจนกระทั่งหมอเรียวขับรถออกไปแล้วผมก็รีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องพักของผมเพื่อที่จะไปส่งผู้กองไม้แต่พอผมขึ้นไปถึงบนห้องผมกลับไม่เจอผู้กองไม้แล้ว
เมื่อผมไม่เจอเขาผมก็รีบวิ่งไปที่ออฟฟิศเพื่อไปหาพี่แทนไท ผมก็เห็นพี่แทนไทกำลังนั่งใช้เครื่องนับเงินดีดเงินอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาผมรีบผลักประตูห้องทำงานเข้าไป แล้วผมก็ถามพี่แทนไทอย่างร้อนรนว่า
"พี่แทนไทเห็นผู้กองไม้ไหม?"
"อ้อ...ผู้กองไม้กลับบ้านไปั้แ่ตีสี่แล้วครับนายน้อย"
"ห๊ะ! กลับไปั้แ่ตีสี่แล้วแล้วตอนนี้มันกี่โมงแล้ว?"
"ตอนนี้หกโมงเช้าแล้วครับนายน้อย"
"ห๊ะ! เช้าแล้วเหรอเนี่ย"
ผมยกนาฬิกาข้อมือของผมขึ้นมาดูเวลาเพื่อความแน่ใจและมันก็เป็อย่างที่พี่แทนไทบอกจริง ๆ เพราะตอนนี้มันหกโมงเช้าแล้วจริง ๆผมรู้สึกไม่ดีเลยที่ผมปล่อยให้ผู้กองไม้รอผมนานขนาดนั้น ผมควรจะเป็คนไปส่งเขาด้วยตัวเองแต่ผมกลับลืมเวลาจนเขาต้องกลับไปเอง และในขณะที่ผมกำลังคิดเื่ของผู้กองไม้อยู่พี่แทนไทก็พูดลอย ๆ ขึ้นมาว่า
"ฮึ...คุยกับหมอเรียวเพลินเลยสินะครับ"
ผมไม่ได้ตอบพี่แทนไทแต่ผมกลับสวนคำถามออกไปอย่างร้อนใจว่า
"แล้วผู้กองไม้กลับยังไง?"
"คนขับรถที่บ้านเขามารับครับ"
"เฮ้อ...ไอ้เด็กบ้าเอ้ยก็บอกว่าให้รอก่อนเดี๋ยวจะไปส่งเอง แล้วทำไมไม่รู้จักรอวะ"
ผมสบถบ่นออกมาอย่างเผลอตัวจนพี่แทนไทได้ยินคำสบถของผมแล้วเขาก็บ่นพรึมพรำประชดผมออกมาเหมือนกันว่า
"ฮึ...เขาก็คงรอจนรอไม่ไหวแล้วมั้งครับก็ผู้กองไม้เขาทำงานกลางวันนี่ครับ ไม่เหมือนหมอเรียวหมอเรียวเขารอกลับตอนเช้าได้เพราะหมอเรียวทำงานเป็กะ"
ผมส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็งๆก่อนที่ผมจะรีบเดินออกจากห้องออฟฟิศโดยไม่พูดอะไรอีก จากนั้นผมก็เดินคอตกกลับไปที่ห้องพักของผมผมคิดว่าผมก็จะกลับไปนอนเหมือนกัน แต่พอไปถึงห้องแล้วผมกลับนอนไม่หลับเลยเพราะผมเป็ห่วงไอ้ผู้กองไม้เฮ็งซวยคนนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตื่นนอนหรือยัง
ผมรู้สึกเป็ห่วงเขาจนกระวนกระวายอย่างไม่ทราบสาเหตุและเพราะผมห่วงเขามากก็เลยทำให้ผมนอนไม่หลับเลยทั้ง ๆ ที่ผมง่วงนอนมาก
และยิ่งเป็ห่วงผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ ผมอยากรู้ว่าเขาตื่นหรือยังอยากรู้ว่าเขาจะไปทำงานกี่โมง แต่ผมก็ไม่มีเบอร์มือถือของเขาเลยเพราะผมไม่เคยขอไว้เลย แต่พอผมนั่งคิดเื่ของเขาวนไปมาอยู่หลายรอบ ผมก็นึกออกว่าผมจะหาเบอร์มือของเขาได้จากที่ไหน
ปิ๋ง!
พอผมนึกได้ผมก็รีบดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับหันไปเปิดโน๊ตบุ๊คของผมขึ้น จากนั้นผมก็พิมพ์ค้นหาชื่อของผู้กองไม้ในอินเตอร์เน็ตจนกระทั่งผมเห็นข้อมูลของผู้กองไม้โหลดขึ้นมาเต็มหน้าจอโน๊ตบุ๊คของผมเลย
พรืด!
และข้อมูลของผู้กองไม้ก็เยอะมากเลยแต่ว่าผมก็ไล่อ่านทุกบรรทัดอย่างไม่รู้สึกเบื่อเลยผมอ่านข้อมูลและประวัติของเขานานเป็ชั่วโมงผมจึงได้ปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คของผมลง
แล้วผมก็ระยิ้มออกมาเบา ๆเมื่อผมได้ทราบประวัติของเขา เพราะที่จริงแล้วถึงเขาจะเป็ตำรวจหนุ่มอายุน้อย แต่เขาก็มีผลงานมากมายจนเป็ที่ยอมรับของทุกคนและที่ทำให้ผมทึ่งมากกว่านั้นคือ...ที่จริงแล้วผู้กองไม้ยมกคนนี้เป็ลูกชายคนเดียวของท่านผู้กำกับนั่นเองมิน่าล่ะเขาถึงบอกว่าพ่อเขาดุ
หลังจากที่ผมได้เบอร์มือของผู้กองไม้มาแล้วผมก็จัดการบันทึกเบอร์โทรของเขาลงในเครื่องของผมผมตั้งใจว่าตอนนี้ผมจะนอนก่อนแล้วผมถึงจะโทรหาเขาตอนเที่ยงเพื่อชวนเขาออกไปทานอาหารเที่ยงด้วยกันและก่อนนอนผมก็เช็คเวลาเพื่อความชัว ซึ่งตอนนี้เป็เวลาเก้าโมงเช้าแล้วแสดงว่าผมจะมีเวลานอนแค่สองสามชั่วโมงเท่านั้น
ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างมีความสุขเมื่อผมนึกถึงใบหน้าที่บึ้งตึงของผู้กองไม้จากนั้นผมก็รู้สึกว่าผมหลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ว่าผมรู้สึกว่าผมได้งีบแค่ไม่กี่นาทีเองผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้นรบกวนเวลาหลับของผมอีกแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ผมก็ะโถามผ่านประตูห้องออกไปด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญว่า
"มีอะไรอีกพี่แทนไท?"
"นายน้อยครับขอผมเข้าไปได้ไหมครับ พอดีมีเื่ด่วนครับนายน้อย"
"อืม...เข้ามา"
ผลั่ก!
พี่แทนไทเปิดประตูห้องนอนของผมเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ดูใ แล้วพี่แทนไทก็รีบบอกผมด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"นายน้อยเปิดทีวีดูข่าวตอนนี้สิครับ"
"มีอะไร?"
"เอ่อ...นายน้อยครับ ไอ้จอนนี่โดนจับแล้วนะครับแต่ว่าบังอรหนีไปได้ครับนายน้อย"
ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัยผมเข้าใจดีว่าไอ้จอนนี่คือลูกน้องที่ไว้ใจไม่ได้ของฟ้าครามแต่บังอรผมไม่รู้ว่าเป็ใคร ผมจึงถามพี่แทนไทกลับไปอย่างไม่เข้าใจ
"บังอรไหนวะ?"
พี่แทนไทไม่ตอบผมทันที แต่ว่าเขาเดินไปเปิดทีวีให้ผมดูข่าวแทนคำตอบซึ่งบนหน้าจอทีวีตอนนี้ ผมเห็นท่านผู้กำกับกำลังแถลงข่าวการจับกุมขบวนการค้ายาบ้าข้ามชาติอยู่และผมยังเห็นผู้ต้องหาอีกเกือบสิบกว่าคนได้ผ่านทางหน้าจอทีวีขนาดใหญ่และหนึ่งในนั้นยังมีจอนนี่ลูกน้องคนสนิทของฟ้าครามอีกด้วย ในเนื้อหาข่าวยังบอกด้วยว่า...ผลงานการจับกุมขบวนการค้ายาข้ามชาติครั้งนี้เป็ผลงานของผู้กองไม้และทุกคนในหน่วยของเขาและหลังจากข่าวจบลงผมก็รีบถามพี่แทนไทด้วยความใว่า
"แล้วฟ้าครามเป็ยังไงบ้างฟ้าครามจะโดนหางว่าวไปกับเขาไหมพี่แทนไท? "
ผมจ้องหน้าพี่แทนไทอย่างรอคอยคำตอบและพี่แทนไทก็ระบายยิ้มออกมาเหมือนกับเขาไม่ได้กังวลเื่ของฟ้าครามเลยก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาอย่างอารมณ์ดี
"ฮึ...นายน้อยไม่ต้องห่วงครับเพราะนายใหญ่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับจอนนี่อีกแล้วครับและตอนนี้นายใหญ่ก็มีทิวมาทำหน้าที่ผู้ช่วยแทนจอนนี่แล้วครับแต่ว่านายใหญ่ยังกังวลเื่ของบังอรอยู่ครับเพราะนายใหญ่เป็ห่วงความปลอดภัยของนายน้อยครับ"
"แล้วบังอรเป็ใคร? "
ผมยังคงสงสัยว่ายัยบังอรคนนี้มันเป็ใครกันแน่และพี่แทนไทก็อธิบายให้ผมฟังในที่สุด
"บังอรคือคนที่ปลอมตัวเป็คุณอรอุมาครับบังอรเธอลงทุนไปศัลยกรรมหน้าตาของเธอให้เหมือนกันคุณอรอุมาเพื่อที่จะเข้ามาแทนที่คุณอรอุมาครับและเธอก็แฝงตัวเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่เป็เวลาแปดปีแล้วครับนายน้อย"
"เดี๋ยวนะ!ยัยบังอรคนนี้ใช่คนที่เคยเป็คนสนิทของน้าอรอุมาหรือเปล่า? "
ผมถามพี่แทนไทกลับไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจนักและพี่แทนไทก็ยืนยันกลับมาพร้อมกับพยักหน้า
"ใช่แล้วครับนายน้อยและตอนนี้ทางการ้าตัวของเธอมากครับ เพราะเธอเป็ตัวการใหญ่ในขบวนการค้ายาครับและเธอยังเป็มือฆาตกรรมอำพรางศพคุณอรอุมาเมื่อแปดปีที่แล้วด้วยครับ"
"ฟ้าครามอยู่ที่นั่นใช่ไหม?พาผมที่สถานีตำรวจ ผมจะไปหาฟ้าคราม"
"แต่นายใหญ่สั่งผมว่า่นี้ห้ามให้นายน้อยออกจากที่พักส่วนตัวครับ"
"แต่ผมไม่สน ผมจะไปที่สถานีตำรวจถ้าพี่ไม่อยากไปก็หลีกทางผมจะไปเอง"
"นายน้อย...เดี๋ยวผมพานายน้อยไปเองครับ"
"ถ้างั้นก็รีบพาผมไป"
"ครับ"
พี่แทนไทรีบเดินนำผมออกจากห้องพักไปถึงลานจอดรถแล้วเขาก็พาผมขับรถมุ่งหน้าไปที่สถานีตำรวจ พอเราไปถึงสถานีตำรวจผมก็รีบเปิดประตูลงจากรถและรีบวิ่งเข้าไปในสถานีตำรวจฝ่ายสืบสวนสอบสวนผมตั้งใจว่าจะตรงไปหาผู้กองไม้เลย เพราะผมมั่นใจว่าฟ้าครามต้องอยู่ที่นั่นแน่ ๆแต่ระหว่างที่ผมกำลังวิ่งเข้าไปที่ตึกฝ่ายสืบสวนผมก็วิ่งผ่านหน้าห้องรับรองไปแล้วผมก็เห็นผู้กองไม้กับฟ้าครามกำลังนั่งอยู่ในนั้นพอดี และพวกเขาสองคนยังกุมมือกันอย่างแแ่อีกด้วย
ผมหยุดวิ่งทันทีเมื่อผมเห็นภาพของพวกเขากุมมือกันผมค่อย ๆ เดินเข้าไปแอบดูพวกเขาสองคนอยู่ที่ช่องประตูแล้วผมก็เห็นสายตาห่วงใยที่เขาส่งให้แก่กันซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกเ็ปที่หน้าอกข้างซ้ายคล้ายคนอกหักมันเป็ความรู้สึกเ็ปซ้ำ ๆ ที่จุดเดิมแต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็ได้ทุกครั้งเลย...
.....
ซันด๊อก
21K
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
