ตลาดเมืองซานเป่ย
“พี่จิน พี่จินข้าอยากได้ถังหูลู่ ซื้อให้ข้านะ”เสิ่นหานจิ้งวัยหกขวบเขย่าแขนมู่หยางจินเรียกร้องจะให้เขาซื้อผลไม้เคลือบน้ำตาลสีแดงให้
“จิ้งเอ๋อร์นี่เ้ายังไม่หยุดกินอีกหรือ ขนมแป้งทอดในมือเ้ายังไม่หมดเลยนะ”เสิ่นอี้หานดุน้องชายอย่างไม่จริงจังนักั้แ่ที่พวกเขาพบเสิ่นหานจิ้งที่วิ่งตามพวกเขาออกมาเด็กน้อยก็ร้องจะขอออกมาเที่ยวด้วย มู่หยางจินจึงอุ้มเขาขึ้นม้ามาด้วยกัน
“ข้าไม่อยากกินอันนี้แล้วข้าอยากกินถังหูลู่” เสิ่นหานจิ้งยื่นขนมแป้งทอดในมือคืนให้มู่หยางจินบอกว่าเขาไม่้ามันแล้ว
“ท่านเสวี่ยนลู่ซื้อไปเผื่อเด็กที่จวนคนอื่นๆด้วยเถอะฉู่เซียวเฉิงกับฉู่เซียวเฉิน สองพี่น้องก็คงอยากกิน”
“แต่สองคนนั้นโตแล้วนะท่านอ๋องน้อย”ซ่งเสวี่ยนลู่แย้งขึ้นเมื่อคิดถึงเด็กทั้งสอง ที่อีกไม่กี่ปีก็จะโตเป็หนุ่มฝึกดาบฝึกกระบี่เป็ทหารได้แล้ว
“ซื้อไปเถอะถ้าพวกเขาไม่กินก็แบ่งให้คนอื่นๆก็ได้นี่”มู่หยางจินโบกมือไล่นายทหารคนสนิทให้รีบพาท่านชายเล็กของเสิ่นหนานอ๋องไปซื้อขนมที่เขาอยากกิน
“จิ้งเอ๋อร์กินเก่งมากชอบกินไปเสียทุกอย่าง ท่านอ๋องน้อยไม่ต้องเอาใจเขาแบบนั้นก็ได้”
“ข้าแค่เห็นว่าเขาชอบข้าก็เลยให้ นานๆทีคงไม่เป็อะไรหรอก อีกอย่างเมื่อสักครู่เขาก็ช่วยข้าเลือกถุงหอมให้พี่สาวของเขานะขนมพวกนี้ถือเป็รางวัลของเด็กดีไง”มู่หยางจินมองเสิ่นหานจิ้งที่กินขนมถังหูลู่อย่างเอ็นดู
“ท่านอ๋องน้อยชอบเด็กหรือ”
“เด็กๆก็น่ารักดี ข้าอยากให้พวกเขามีชีวิตวัยเด็กที่อบอุ่นและปลอดภัย”
“พรุ่งนี้รุ่งสางเราจะออกเดินทางขึ้นเขาเทียนเสวี่ยกันเดินทางหนึ่งวันก็ถึงเชิงเขาแล้ว เราพักแรมที่เชิงเขากันหนึ่งคืนเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยขึ้นเขา ข้าจัดเตรียมทหารไปสิบห้านาย คงไม่มากเกินไปใช่หรือไม่ท่านอ๋องน้อย”
“มากไปสักหน่อยแต่ถ้าท่านอี้หานสบายใจแบบนี้ข้าก็ไม่ขัด เอาตามที่ท่านว่าแล้วกันข้าจะแจ้งท่านเสวี่ยนลู่ให้เตรียมตัว”
“พี่ใหญ่ พี่จินท่านอยากกินหรือไม่ อร่อยมากเลย ข้าซื้อไปฝากพี่หญิงทั้งสองด้วยนะ”เสิ่นหานจิ้งชูไม้เสียบถังหูลู่ให้เสิ่นอี้หานเขานั่งลงแล้วหยิบขนมเสียบไม้จากมือน้องชายมากินเพื่อเอาใจ
“พี่จินเล่าไม่อยากกินหรือ” มู่หยางจินจึงนั่งลงและกินขนมอย่างที่เสิ่นอี้หานทำ
“อื้ออร่อยมากเลย จิ้งเอ๋อร์เก่งจริง รู้ว่าอะไรอร่อยด้วย เรากลับจวนกันดีหรือไม่ท่านพ่อท่านแม่ของเ้าคงเรียกหาแล้ว” มู่หยางจินพูดกับเด็กน้อยอย่างอารมณ์ดีแล้วจับมือเด็กน้อยให้เดินกลับไปเอาม้าด้วยกันการกระทำอันอ่อนโยนของเขาอยู่ในสายตาของเสิ่นอี้หานและเหล่าคนสนิทที่ติดตามมาทั้งสิ้นพวกเขาต่างก็คิดในใจนึกไม่ถึงว่าอ๋องน้อยมู่หยางจินจะมีมุมอ่อนโยนกับเด็กแบบนี้
“หากข้าเล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อว่าท่านอ๋องน้อยของเราจะอ่อนโยนกับเด็กได้ถึงเพียงนี้”
“ข้างกายท่านอ๋องน้อยมีแต่ผู้ชายท่านคงไม่เคยเล่นกับเด็กๆ”เสิ่นอี้หานเดินคุยกับซ่งเสวี่ยนลู่และมองน้องชายที่ไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้าของเขาแต่กลับชอบมู่หยางจิน
“เด็กๆที่เราช่วยไว้ท่านอ๋องน้อยก็ไม่เคยเข้าไปคลุกคลีด้วย ท่านบอกว่าพูดคุยกับเด็กไม่เป็กลัวจะทำให้เด็กกลัวมากกว่าจะชื่นชอบ แต่กับท่านชายเล็กกลับเข้ากันได้ง่าย”
“จิ้งเอ๋อร์ก็เช่นกันเขาไม่ชอบพบปะคนแปลกหน้า นอกจากคนในบ้านเขาก็ไม่ค่อยจะพูดคุยกับใครแต่กับท่านอ๋องน้อยนั้นแปลกออกไปข้าคิดว่าเขาอาจจะจำได้ว่าท่านอ๋องน้อยช่วยพี่สาวของเขาไว้ จึงชอบท่านอ๋องน้อยมาก”
“ข้าอยากให้ท่านชายเล็กอยู่กับท่านอ๋องน้อยบ่อยๆเพราะท่านอ๋องน้อยดูมีความสุขมากเวลาที่อยู่กับท่านชายเล็กแบบนี้”
“พี่จินท่านมาจากที่ใดหรือ”เด็กน้อยเงยหน้าคุยกับพี่ชายใจดีที่ช่วยพี่สาวของเขาขึ้นมาจากน้ำและเขาก็ชอบพี่ชายคนนี้มาก
“ข้ามาจากเมืองหลวงมาเที่ยวที่บ้านของเ้า และมารับพี่สาวของเ้าเข้าไปอยู่ที่วังหลวง”เด็กชายทำสีหน้างุนงงอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
“เหตุใดต้องมารับพี่หญิงด้วยแล้ววังหลวงคือที่ใดหรือ”มู่หยางจินนิ่งคิดว่าจะอธิบายเื่ราวให้เด็กเข้าใจได้อย่างไร
“วังหลวงคือบ้านของฮ่องเต้เ้ารู้จักฮ่องเต้หรือไม่” เขาเริ่มพูดอย่างใจเย็น
“ข้ารู้จักฮ่องเต้ท่านพ่อบอกว่า ฮ่องเต้คือเ้านายของท่านพ่อ เป็ผู้ดูแลพวกเราให้อยู่อย่างปลอดภัยแล้วเหตุใดพี่หญิงต้องไปอยู่บ้านฮ่องเต้ด้วยเล่าพี่จิน”มู่หยางจินเริ่มคิดหนักว่าเขาจะอธิบายเื่ของผู้ใหญ่ให้เด็กเข้าใจได้อย่างไร
“เพราะว่าเพราะว่าฮ่องเต้ชอบพี่หญิงของเ้า จึงให้พี่จินมารับพี่หญิงของเ้าไปแต่งงาน”
“แต่งงานคืออะไรหรือพี่จิน”มู่หยางจินคิดหนัก เขาจะอธิบายเื่แต่งงานยังไงดี ตอนนี้เหมือนว่ายิ่งพูดเสิ่นหานจิ้งก็ยิ่งสงสัยยิ่งตั้งคำถามมากขึ้น เด็กหนอเด็กทำไมถึงช่างอยากรู้อยากเห็นจริง
“แต่งงานคือคนสองคนอยู่ร่วมกันเป็ครอบครัวเหมือนอย่างท่านพ่อท่านแม่ของจิ้งเอ๋อร์ที่อยู่ด้วยกัน”
“แล้ว....”
“ถึงบ้านแล้วเรารีบเข้าบ้านดีกว่านะจิ้งเอ๋อร์ จะได้เอาขนมไปฝากพี่หญิงของเ้าด้วยไง”มู่หยางจินรีบตัดบทดึงความสนใจอื่นมาแทน เขาไม่รู้จะอธิบายเื่การแต่งงานมีครอบครัวให้เด็กฟังได้ยังไงเพราะเขาเองก็ไม่เคยแต่งงานไม่รู้ว่าหลังจากนี้เป็ยังไงเช่นกัน
“พี่จินไปกับข้านะไปหาพี่หญิงเยว่ก่อน นางไม่สบาย ข้าอยากเอาขนมไปให้นางกิน นางจะได้หายป่วย”เสิ่นหานจิ้งดึงแขนมู่หยางจินให้เดินตามมาด้วยกัน ซ่งเสวี่ยนลู่จึงรีบมอบขนมส่วนของท่านชายเล็กให้มู่หยางจินเขารับห่อขนมมาแล้วเดินตามการจับจูงของเด็กน้อยอย่างว่าง่ายเพราะเขาเองก็อยากไปเยี่ยมท่านหญิงเล็กของจวนเช่นกัน
“พี่หญิงพี่หญิงเยว่ ข้าเอาขนมมาให้ท่าน” เสิ่นหานจิ้งะโเรียกพี่หญิงของเขาเสียงดัง
“เบาเสียงหน่อยจิ้งเอ๋อร์พี่สาวเ้าป่วยอยู่นะ อย่ารบกวนสิลูก” ฟู่ฟางิเอ็ดบุตรชายคนเล็กเสียงไม่ดังนักเกรงว่าจะรบกวนคนป่วยที่นอนหลับอยู่
“ขอโทษขอรับท่านแม่พี่จินซื้อขนมให้ข้า ซื้อให้พี่หญิงด้วย พี่จินซื้อมาเยอะแยะเลย”เสิ่นหานจิ้งทำไม้ทำมือบอกท่านแม่ของเขาถึงปริมาณขนมที่มู่หยางจินซื้อให้เขาในวันนี้ว่ามีมากมายจนสูงท่วมหัวเขาท่านแม่ของเด็กน้อยถึงกับยิ้มเอ็นดูท่าทางโอ้อวดของฝากที่ใหญ่โตของบุตรชาย
“ขอบคุณท่านอ๋องน้อยที่มีน้ำใจกับจิ้งเอ๋อร์ของเราจิ้งเอ๋อร์ขอบคุณท่านอ๋องน้อยหรือยังลูก” ฟู่ฟางิลูบหัวลูกชายคนเล็กรู้สึกยินดีที่มู่หยางจินนั้นเอ็นดูเสิ่นหานจิ้งถึงเพียงนี้
“ท่านอ๋องน้อยคือใครหรือท่านแม่”เสิ่นหานจิ้งมองท่านแม่ของเขาอย่างสงสัย และคิดว่าคนที่ซื้อขนมให้เขาคือพี่จินที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาไม่ใช่หรือทำไมท่านแม่จึงให้เขาขอบคุณท่านอ๋องน้อย แล้วท่านอ๋องน้อยนั้นอยู่ที่ใดกัน
“ท่านอ๋องน้อยก็คือคนที่ซื้อขนมให้เ้าอย่างไรเล่าจิ้งเอ๋อร์” ฟู่ฟางิดึงตัวบุตรชายให้มายืนด้านหน้ามู่หยางจินเขามองหน้ามู่หยางจินอย่างงุนงง
“คนนี้คือพี่จินนี่ขอรับพี่จินคือท่านอ๋องน้อยหรือขอรับ” เสิ่นหานจิ้งหันไปพูดกับท่านแม่ของเขานางยิ้มและพยักหน้าให้บุตรชาย เสิ่นหานจิ้งจึงหันมามองมู่หยางจินอีกครั้ง
“พี่จินของเ้ามีชื่อว่าหมู่หยางจิน คนส่วนใหญ่จะเรียกพี่จินของเ้าว่าท่านอ๋องน้อยเข้าใจหรือไม่จิ้งเอ๋อร์” มู่หยางจินนั่งลงพูดกับเสิ้นหานจิ้งเขาคิดตามและพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในที่สุด
“ท่านอาหญิงนี่ขนมของจิ้งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้ซื้อมามากมายอย่างที่เขาบอกหรอก”มู่หยางจินส่งห่อขนมสองห่อให้ฟู่ฟางิ
“มาขอบคุณท่านอ๋องน้อยเร็วเข้าจิ้งเอ๋อร์”
“ขอบคุณพี่จินที่ซื้อขนมให้ข้าขอรับ”เสิ่นหานจิ้งเดินเข้ามากอดขอบคุณมู่หยางจินอย่างสนิทสนมมู่หยางจินเองก็ลูบหัวเขาอย่างเอ็นดูเช่นกัน
3K
