มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากการต่อสู้ครั้งล่าสุดจบลง

ทั้งสิบคนยังคงพักอยู่บริเวณหน้าห้องบอส

ไม่มีใครพูดถึงการเข้าไปอีกในวันนี้

พวกเขาเพิ่งเห็นกับตาว่า แม้จะสามารถทำลายเกราะบริเวณข้อต่อด้านหลังของบอสได้มากขึ้น แต่ความแตกต่างด้านพลังยังคงมีอยู่มาก

นัทนั่งพิงกำแพง

ง้าววางอยู่ข้างตัว

มาร์โกกำลังเช็ดมีดอย่างเงียบ ๆ

ไคนั่งอยู่ไม่ไกล

เขามองทั้งสองคนอยู่พักหนึ่ง

ก่อนพูดขึ้น

“พวกนายรู้ไหมว่า ตอนนี้ตัวเองอยู่ระดับไหน?”

นัทเงยหน้า

“ระดับ?”

ไคพยักหน้า

“ขั้นพลังปราณ”

นัทมองมาร์โก

มาร์โกเองก็ส่ายหน้า

“ไม่รู้”

ไคไม่ได้แปลกใจ

“ฉันก็คิดไว้แล้ว”

เขานั่งลงตรงข้ามทั้งสองคน

“งั้นวันนี้ฉันจะอธิบายให้ฟัง”

นัทขยับตัวขึ้นเล็กน้อย

มาร์โกเก็บมีดเข้าฝัก

ทั้งสองตั้งใจฟังทันที

ไคหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ขึ้นมาจากพื้น

“คนที่ฝึกปราณในโลกนี้ไม่ได้วัดกันแค่ว่าใครมีปราณมากกว่า”

เขาวางก้อนหินลงบนฝ่ามือ

“พลังปราณมีขั้นของมัน”

“ตั้งแต่ขั้นรวบรวมลมปราณ”

“ทะลวงชีพจร”

“ปราณก่อเกิด”

“ปราณดารา”

“ปราณนภา”

เขาหยุดเล็กน้อย

ก่อนกล่าวต่อถึงขั้นที่สูงขึ้นไป

นัทฟังอย่างตั้งใจ

เขาไม่ได้ถามถึงตัวเลข

เพราะไคเองก็ไม่ได้พูดถึงตัวเลขเหล่านั้น

สิ่งที่ไคอธิบายคือแต่ละขั้นมีความแตกต่างกัน

และภายในแต่ละขั้นยังแบ่งออกเป็น

ขั้นต้น

ขั้นกลาง

ขั้นปลาย

เมื่อไปถึงจุดหนึ่ง...

ผู้ฝึกจึงจะสามารถทะลวงขึ้นไปยังขั้นถัดไปได้

นัทถาม

“แล้วพี่อยู่ขั้นไหน?”

ไคมองเขา

“ปราณก่อเกิดขั้นปลาย”

นัทชะงักเล็กน้อย

เขาหันไปมองมาร์โก

มาร์โกเองก็เงียบ

ทั้งสองเพิ่งรู้ว่าไคอยู่ในขั้นนี้มาตลอด

ไคพูดต่อ

“ส่วนพวกนายสองคนยังอยู่ขั้นทะลวงชีพจร”

นัทก้มมองมือของตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้น...”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“คนที่อยู่ปราณก่อเกิดขั้นต้น ก็น่าจะเก่งกว่าคนที่อยู่ทะลวงชีพจร?”

“โดยทั่วไป”

ไคตอบ

“แต่ไม่ได้หมายความว่าคนขั้นต่ำกว่าจะไม่มีทางชนะ”

“การต่อสู้ไม่ได้ดูแค่ขั้นพลัง”

มาร์โกถาม

“แล้วอะไรอีก?”

“การควบคุมปราณ”

ไคตอบ

“ร่างกาย”

“ประสบการณ์”

“วิชา”

“อาวุธ”

“และวิธีใช้พลัง”

เขามองนัท

“นายเองก็เป็นตัวอย่างที่เห็นชัด”

นัทเลิกคิ้ว

“ผม?”

“แรงโจมตีของนายไม่ได้สอดคล้องกับขั้นปราณของนาย”

นัทเงียบไป

เขารู้ดีว่าไคกำลังพูดถึงร่างกายของเขา

แต่ไคไม่ได้รู้ถึงเหตุผลทั้งหมด

เขาเพียงรู้ว่า...

มนุษย์สองคนนี้แปลกกว่าคนทั่วไป

มาร์โกถามต่อ

“ถ้าอย่างนั้น คนที่อยู่ขั้นเดียวกันก็แข็งแกร่งไม่เท่ากัน?”

“ถูก”

ไคพยักหน้า

“ขั้นพลังเป็นเพียงพื้นฐาน”

“มันไม่ได้บอกทุกอย่าง”

นัทพยักหน้า

เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้น

ระบบของเขาสามารถบอกตัวเลขได้

แต่โลกนี้ไม่ได้ใช้ตัวเลขเหล่านั้นในการอธิบายพลัง

พวกเขามองจากระดับขั้น

จากความรู้สึก

จากการควบคุม

และจากประสบการณ์

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนถาม

“แล้วการขึ้นขั้นทำยังไง?”

ไคมองเขา

“ฝึก”

“รวบรวมปราณ”

“ทำความเข้าใจมัน”

“ควบคุมมันให้ได้”

“เมื่อร่างกายและปราณถึงจุดที่เหมาะสม การทะลวงก็จะเกิดขึ้น”

นัทพยักหน้า

“ต้องนั่งสมาธิรวบรวมปราณตลอดไหม?”

ไคส่ายหน้า

“ไม่จำเป็นต้องนั่งตลอด”

“แต่ต้องสะสมและขัดเกลาปราณ”

“การฝืนทะลวงโดยที่รากฐานไม่พร้อม อันตราย”

นัทมองมือตัวเอง

“เข้าใจแล้ว”

หลังจากนั้น

ไคเริ่มให้ทั้งสองฝึกต่อ

ไม่ได้ฝึกท่าใหม่

ไม่ได้ฝึกสกิล

เพียงให้ควบคุมปราณในร่างกาย

นัทหลับตา

ปราณค่อย ๆ ไหลผ่านร่าง

ครั้งนี้เขาไม่ได้พยายามรวบรวมมันเพิ่ม

เขาเพียงสังเกต

การไหล

จังหวะ

แรงต้าน

และตำแหน่งที่ปราณสูญเสียออกไป

สิ่งเหล่านี้เขาเคยทำไม่เป็น

แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา...

เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

มาร์โกนั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน

เขาไม่ได้เร่ง

เพียงควบคุมปราณให้ไหลไปตามร่างกาย

ไคยืนมองอยู่ด้านหน้า

“อย่าบังคับมัน”

“ให้ปราณไหลตามที่ร่างกายรับได้”

นัททำตาม

ปราณไหลผ่านแขน

ลงลำตัว

ผ่านขา

แล้วกลับขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งแล้วครั้งเล่า

เวลาผ่านไป

ไม่มีใครรู้ว่านานเท่าไร

นัทเริ่มรู้สึกแปลก ๆ

ปราณในร่างของเขา...

ไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

แต่กลับรู้สึกว่า

มันไหลง่ายขึ้น

จากที่เคยมีแรงต้าน

ตอนนี้มันกลับเคลื่อนผ่านร่างกายได้ราบรื่นกว่าเดิม

นัทขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่ไม่ได้หยุด

เขายังคงควบคุมปราณต่อไป

ไม่เร่ง

ไม่ฝืน

เพียงทำตามที่ไคสอน

ช่วงหนึ่ง

นัทลืมตาขึ้น

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

ไคยังยืนอยู่ตรงหน้า

มาร์โกยังนั่งอยู่ข้าง ๆ

ไม่มีเสียงใดดังขึ้น

ไม่มีแรงสั่นสะเทือน

ไม่มีความรู้สึกผิดปกติ

นัทเพียงรู้สึกว่า...

การควบคุมปราณของตัวเองง่ายขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

เขาก้มมองมือ

กำแล้วคลาย

จากนั้นส่งปราณไปที่ปลายนิ้วเล็กน้อย

มันตอบสนองได้รวดเร็วกว่าเมื่อก่อน

“แปลก”

มาร์โกหันมา

“อะไร?”

“เหมือนมันควบคุมง่ายขึ้น”

มาร์โกลองสังเกตน้องชาย

“ดีขึ้น?”

“น่าจะ”

ไคมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูด

“งั้นก็ฝึกต่อ”

นัทพยักหน้า

ไม่มีใครคิดอะไรไปมากกว่านั้น

แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น

ภายในระบบของนัท

ข้อมูลบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

โดยไม่มีเสียงเตือน

ไม่มีแสง

ไม่มีหน้าต่างปรากฏขึ้นต่อหน้า

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ตัวเลขพลังปราณของเขาได้ผ่านขีดจำกัดเดิมไปแล้ว

จากเดิมที่อยู่ในขั้นทะลวงชีพจร...

ระบบได้เปลี่ยนสถานะของเขาอย่างเงียบ ๆ

พลังปราณ: 315
ขั้นปราณก่อเกิด — ขั้นต้น

แต่ตัวนัทเอง...

ไม่ได้เปิดหน้าต่างระบบ

เขาจึงไม่เห็นมัน

การฝึกดำเนินต่อไปอีกพักหนึ่ง

ในที่สุดไคก็ให้ทั้งสองหยุด

“พอสำหรับวันนี้”

นัทลืมตา

มาร์โกค่อย ๆ ลุกขึ้น

นัทขยับไหล่

“รู้สึกเหมือนวันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย”

มาร์โกมองเขา

“แต่นายบอกเองว่าควบคุมปราณง่ายขึ้น”

“ครับ”

นัทตอบ

“แค่นั้นเอง”

ไคมองทั้งสองคน

“เรื่องปราณไม่จำเป็นต้องเห็นผลทันที”

“บางอย่างต้องสะสม”

นัทพยักหน้า

เขาลุกขึ้นหยิบง้าว

ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

ไม่มีการระเบิดพลัง

ไม่มีออร่าแผ่ออกมา

ไม่มีสัญญาณว่ามีใครทะลวงขั้น

สำหรับทุกคน...

วันนี้เป็นเพียงการฝึกปราณอีกวันหนึ่ง

ก่อนค่ำ

นัทเดินกลับมานั่งหน้าห้องบอส

เขามองเข้าไปในความมืด

จากนั้นกำมือ

ปราณไหลเข้าสู่แขนอย่างเป็นธรรมชาติ

เขาหยิบง้าวขึ้น

ลองส่งปราณลงไปยังขา

ฟึ่บ

ร่างขยับออกไปอย่างรวดเร็ว

นัทหยุด

มองเท้าตัวเอง

“ดีขึ้นจริง ๆ”

มาร์โกที่ยืนอยู่ด้านหลังถาม

“ควบคุมง่ายขึ้น?”

“ครับ”

“งั้นก็ดี”

ทั้งสองไม่ได้รู้เลยว่า...

สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ได้มีเพียงการควบคุม

แต่ ระดับพลังของนัทได้เปลี่ยนไปแล้ว

ไคเดินผ่านมา

เขามองนัทที่กำลังทดลองการเคลื่อนที่

จากนั้นเดินผ่านไปโดยไม่ได้พูดอะไร

เขาไม่ได้สัมผัสถึงการทะลวงขั้น

ไม่ได้เห็นการระเบิดพลัง

ไม่มีอะไรบอกเขาว่า...

เด็กหนุ่มตรงหน้าได้ก้าวเข้าสู่ ปราณก่อเกิดขั้นต้น แล้ว

สำหรับไค...

นัทยังคงเป็นผู้ฝึกขั้นทะลวงชีพจรคนเดิม

คืนนั้น

นัทกับมาร์โกนั่งพักอยู่หน้าห้องบอส

ประตูยังคงเปิดอยู่

นัทมองมันอยู่พักหนึ่ง

“พรุ่งนี้ลองอีกครั้งไหม?”

มาร์โกพยักหน้า

“ลอง”

นัทกำง้าว

“ครั้งนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองควบคุมปราณได้ดีขึ้น”

มาร์โกยิ้มบาง ๆ

“งั้นก็น่าจะช่วยได้”

ทั้งสองมองเข้าไปในห้องบอส

ไม่มีใครรู้ว่า...

ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังพูดถึงการต่อสู้ครั้งต่อไป

นัทได้ก้าวผ่านขีดจำกัดของขั้นเดิมไปแล้ว

โดยไม่มีเสียงใดประกาศ

ไม่มีพลังใดระเบิดออกมา

และไม่มีใครในกลุ่ม...

แม้แต่ตัวนัทเอง...

รู้ตัวเลยว่าเขาไม่ได้อยู่ขั้นทะลวงชีพจรอีกต่อไปแล้ว.