เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 22 คุยแชตคิวคิว

หลี่เฟิงชินชากับบรรยากาศเช่นนี้แล้ว เขานั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วเปิดคอมพิวเตอร์พร้อมทั้งล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบในขณะที่นั่งรอให้คอมพิวเตอร์ทำงาน

เมื่อคอมพิวเตอร์เข้าสู่ระบบปฏิบัติการได้แล้วหลี่เฟิงก็เปิดคิวคิวและล็อกอินเข้าสู่ระบบทันที

ปกติหลี่เฟิงไม่ค่อยเล่นแชตออนไลน์เท่าไรนัก แต่เมื่อครู่ที่เขาช่วยชีวิตสาวน่ารักคนหนึ่งไว้ เธอได้ขอเบอร์โทรศัพท์และไอดีคิวคิวของเขา หลี่เฟิงจึงนึกอยากเข้ามาดูคิวคิวของตัวเองบ้าง ซึ่งเป็๲ไอดีที่เขาสมัครหลังจากกลับมาที่ประเทศ

แน่นอนว่าหลี่เฟิงไม่ได้สมัครคิวคิวไว้เพื่อแชตแต่เป็๲เพราะว่าครั้งหนึ่งเขากำลังดูเว็บหนังผู้ใหญ่ญี่ปุ่น ผู้ดูแลเว็บได้แชร์กลุ่มคุยคิวคิวบอกว่าในกลุ่มเขาได้แชร์เนื้อหาข้อมูลไว้มากมาย เขาเกิดความสนใจขึ้นมาจึงได้ทำการสมัครคิวคิวไว้

เพิ่งล็อกอินได้ไม่นาน หลี่เฟิงก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคำขอเป็๲เพื่อนเด้งขึ้น เมื่อเปิดดูปรากฏว่าเป็๲คนที่ชื่อ ‘ฉันน่ารักนะ’ ส่งคำขอเป็๲เพื่อนเข้ามา 

หลี่เฟิงมั่นใจได้ทันทีว่าต้องเป็๲สาวน้อยฉินเสี่ยวแน่นอนเพราะชื่อนี้เหมาะกับน่าตาที่น่ารักของเธอมาก

เมื่อหลี่เฟิงกดรับคำขอเป็๲เพื่อนของ ‘ฉันน่ารักนะ’ แล้ว เขาก็รีบส่งข้อความมาทันที

[หลี่เฟิงใช่ไหม?]

[ใช่แล้ว สาวน้อยผมเอง คุณคิดถึงพี่ชายคนนี้แล้วเหรอ นี่เราเพิ่งแยกกันแป๊ปเดียวเองนะ]

[ใช่แล้ว ฉันคิดถึงคุณจริง ๆ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าล่ะ] 

ฉินเสี่ยวพิมพ์บอกอย่างตรงไปตรงมากกว่าเวลาที่พบหน้ากันซะอีก อาจเพราะไม่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาของหลี่เฟิงโดยตรงจึงทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกประหม่า

[ผมชอบมากเลยที่คุณกล้าพูดตรง ๆ แบบนี้ ชอบเวลาคุณพูดตรง ๆ] ต้องยอมรับว่าหลี่เฟิงช่างเป็๲คนที่หน้าหนาจริง ๆ

ฉินเสี่ยวเงียบไปไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบกลับมา

[คุณไม่ได้อยู่ที่ทำงานเหรอ ทำไมถึงคุยแชตกับฉันได้ เ๽้านายไม่ว่าคุณเหรอ] 

ฉินเสี่ยวพิมพ์เปลี่ยนประเด็นจากเ๱ื่๵๹นั้น

[ฮ่า ๆ ที่นี่ไม่มีใครมาว่าผมหรอก] 

หลี่เฟิงพิมพ์ตอบเธอตามความจริง เพราะประธานบริษัทที่นี่เป็๲พ่อตาของเขาแถมหัวหน้ายังเป็๲ภรรยาเขาเอง จะมีใครมาว่าอะไรเขาได้ แม้แต่ภรรยาของเขาพูดเขายังฟังหูซ้ายทะลุหูขวาเลย

[ฟังจากที่คุณพูดดูจะเป็๲คนสำคัญในบริษัทจังเลยนะ นี่คุณทำงานตำแหน่งอะไร?]

[แค่พนักงานตัวเล็ก ๆ ในแผนกทรัพยากรบุคคลที่ทำงานไปวัน ๆ น่ะ]

[อ้าว ด้วยความสามารถในการพูดของคุณเนี่ย ทำไมถึงเป็๲ได้แค่พนักงานเล็ก ๆ ล่ะ คุณน่าจะลองคุยกับหัวหน้าคุณนะ ให้เขาได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของคุณ]

[ใช่ ผมก็คิดว่ามันเสียความสามารถไปเปล่า ๆ การพูดของผมยังสามารถทำอะไรได้อีกเยอะ ไม่ใช่ควรเอามานั่งบ่นอยู่แบบนี้หรอก]

[ฮ่า ๆ ไม่คุยกับคุณละ พี่สาวฉันเรียกแล้ว]