ทั้งกลัวทั้งใหัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก
“ท่านอ๋องได้โปรด”
“กล้าสั่งข้าหรือไรนี่เ้าไม่เคยได้ยินสิ่งที่ผู้คนพูดถึงข้าหรือไร”ปลดแกะอาภรณ์้าใบหน้าซุกไซร้ไปที่เนินอกนุ่ม
อิงฮวาดิ้นรน หาทางหนีแม้จะเตรียมใจมาแล้วว่าคืนนี้จะต้องเป็ของอ๋องผู้นี้แต่อิงฮวาไม่คิดว่าจะตกอยู่ในที่นั่งลำบากขนาดนี้
มือเล็กยันอกกว้างสุดแรงแต่กลับถูกมือใหญ่จับไพล่หลัง ปากอุ่นบดเบียดเร่าร้อนรุนแรงจนไม่อาจหลีกหนี อะไรกันทำไมถึงเป็แบบนี้เขาตายอดตายอยากมาจากไหนกัน แล้วเื่เล่าที่ว่าหญิงงามต้องมาสังเวยความสาวทุกค่ำคืนเป็เื่เล่าโกหกอย่างนั้นหรือ หากเป็เื่จริงทำไมถึงเหมือนกับไม่เคย ลิ้มรสสวาทมาแสนนานเช่นนี้อิงฮวา แม้จะถูกสอนเื่การอุ่นเตียงมาบ้างก่อนจะแต่งเข้ามาทว่า บทรักที่โหดหินเช่นนี้ เกินไปหน่อย สำหรับสาวพิสุทธิ์เช่นอิงฮวา มือใหญ่สอดล้วง กลีบบุปฝาแรกแย้มที่คับแน่น ทั้งสำรวจลูบไล้และกดกระแทกจนอิงฮวาขยับตัวถอยหนี ทว่ามือสองข้างถูกรวบไว้จนสิ้น ความมืดที่มืดจนมองไม่เห็นหน้าท่านอ๋องโม่โฉวที่ใครๆ ต่างร่ำลือว่าหล่อเหลาราวเทพ์แต่ใบหน้ากับไร้ซึ่งรอยยิ้มฉาบทา
อิงฮวานึกอย่างกจะเห็นใบหน้าเขาเวลานี้ว่าจะเป็ดั่งคำคนอื่นพูดหรือไม่ เขาว่าหญิงบางนางถึงกับยอมมอบกายเมื่อเห็นหน้าท่านอ๋องโม่โฉว บ้างก็ว่าบางคนถึงกับเข้ามาหาถึงในตำหนักเลยทีเดียวทั้งๆ ที่อ๋องผู้นี้ไม่ได้ร้องขอ
อิงฮวาขยับตัวถอยหนีมือใหญ่ที่สอดลึกลงไปนกลีบบุปฝารัดแน่นจนรู้สึกเจ็บเมื่อถูกรุกล้ำหนักหน่วงนิ้วยาวขยับขึ้นลง คนอะไรไม่ออมมือบ้างเลยหรือไร ริมฝีปากก็บดขยี้จนแทบแหลกละเอียด รู้สึกเจ็บจนแทบทนไม่ไหว เพียงครู่เดียวที่พายุอารมณ์โถมเข้าใส่กลับแปรเปลี่ยนเป็ ลมโชยแ่ๆ อกอูมถูกลิ้นสากเลียวนอ่อนโยนคราวนี้กลายเป็อิงฮวาที่ บิดกายถอยหนีอย่างเสียวซ่าน มืออุ่นลูบไล้หน้าท้องอย่างอ่นโยนสิ้นสุดการรุกล้ำเพียงแค่นั้นก่อนที่ร่างใหญ่ จะผุดลุกขึ้น โยนผ้าห่มคลุม กายเกือบเปลือยของอิงฮวาที่ได้แต่งงงันว่าทำไมเขาถึงหยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นั้น
“พรุ่งนี้และวันอื่นๆ ยังมีเวลาอีกมากคืนนี้เ้านอนเสียข้าจะค่อยๆ สอนเ้าให้รู้ว่าต้องปรนนิบัติข้าเช่นไร”อิงฮวาดึงผ้าห่มมาคลุมกาย รู้สึกใบหน้าร้อนผะผ่าว ด้วยความโมโหและเขินอาย เขาเห็นอิงฮวาเป็เพียง หญิงที่ไว้สำหรับปรนเปรอความสุขเช่นนั้นหรือ
ร่างใหญ่ ลุกขึ้นจากแท่นนอน ก่อนจะหันกลับมากระชากร่างเล็กของอิงฉาที่ยังไม่ทันจะสวมอาภรณ์ให้มิดชิดอกนุ่ม ััหน้าอกแน่นด้วยมัดกล้ามของเขา ใบหน้าที่ไม่อาจมองเห็นโน้มตัวลง ขบกัดปลายปทุมถันที่ชูชันน่าขบกัดลิ้นสากวนรอบอีกครั้งก่อนจะขบเบาๆ แต่อิงฮวาก็ไม่วายรู้สึกเจ็บอยู่ดี ดึงร่างบางที่เปลือยท่อนบนมาซบอกกดริมฝีปากเร่าร้อนรุนแรงก่อนจะถอนริมฝีปากออกช้าๆ
“หากคราวหลังยังทำเป็นอนยั่วยวนข้าเช่นนี้เห็นทีจะไม่แคล้ว...โดนข้าเล่นงานแน่คราวหลังหากข้าสั่งเ้าต้องรีบเร่งกว่านี้ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน”ดึงอาภรณ์ห่มคลุม เนินเนื้อให้ แล้วก็หันหลังจากไป
อิงฮวาทรุดกายลงบนแท่นนอนรีบ ดึงสายรัดเอวแ่า จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ทั้งๆ ที่ใจยังเต้นไม่เป็จังหวะตื่นเต้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
ก่อนหน้านั้น
“ทำไมลูกต้องแต่งกับอ๋องโฉดผู้นั้น”มารดายกมือขึ้นปิดปากอิงฮวา
“บัญชาฝ่าาเ้าต้องทำตามไม่เช่นนั้นท่านพ่อของเ้าที่ต้องโทษปะาต้องตายและตระกูลเสิ่นของเรา คงต้องพบจุดจบไม่อาจรักษาชีวิตใครไว้ได้”
“เพียงแค่ฉ้อฉล ท่านพ่อแค่ฉ้อฉลไม่ได้ฆ่าคนวางเพลิง”
“ฉ้อฉล เงินในคลังหลวงทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อของเ้าได้มา ล้วนนำมาจุนเจือตระกูลเสิ่นที่เ้าอยู่สบายจนถึงวันนี้ได้เพราะเงินเ่าั้นับว่าข้าเ้าและคนในตระกูลต้องมีส่วนรับผิดชอบลำพังฉ้อฉลไม่เท่าไหร่แต่หากเ้าปฏิเสธบัญาของฝ่าา ก้ยิ่งจะทำให้ ฝ่าายิ่ง มีน้ำโห”
“อ๋องผู้นั้นล้วนถูกกล่าวขวัญว่าโหดร้ายน่ากลัวแล้ว ข้าจะรับมือกับเขาได้อย่างไร”
“แต่งเข้าไปยอมเขาเสียหน่อยแค่เพียงให้ท่านพ่อของเ้า ไม่ต้องรับโทษ ออกจากคุกหลวงได้ จึงหย่ากับเขาเสีย หวังิ่ผู้นั้นตั้งจรอคอยเ้าข้าคุยกับเขาแล้วเขาไม่สนใจว่าเ้าจะมีผู้ใดหรือเป็ของใดเขาพร้อมจะยื่นมือโอบอุ้มเ้าไว้”อิงฮวาคิดถึงใบหน้า แสนเศร้าของหวังิ่เมื่อรู้ว่าอิงฮวาได้รับบัญชาให้แต่งกับท่านอ๋องโม่โฉวผู้ที่ถูกกล่าวขวัญแต่ในด้านเลวร้าย
“ไม่เป็ไร ข้ารอเ้าเสมอ”อิงฮวา ไม่มีคำกล่าวใดเพราะทุกคำพูดถูกบีบกดลงไปในอกพร้อมจะกลั่นเป็หยาดน้ำตา
“ไม่จำเป็ต้องรอข้า ในเมื่อข้าจำเป็ต้องเป็ของเขาเสียแล้วเ้า มีหญิงอื่นมากมายที่พร้อมจะเคียงคู่เ้า หวังิ่ไม่จำเป็ต้องรอข้า”หวังิ่กุมมือบางของอิงฮวา ส่งต่อความห่วงใยและอบอุ่น
“ข้าไม่้าคนอื่น ไม่ว่าพวกนางจะงามล่มเมืองแค่ไหน ข้า... พร้อมที่จะรอไม่ว่าเ้าจะเป็ของเขาก่อนที่จะเป็ของข้าก็ตาม”อิงฮวาซบหน้าลงบนอกกว้าง
“หากว่าเ้าหย่ากับเขาบิดาของเ้าถูกปล่อยตัว เราสองคนจะหนีไปใช้ชีวิตลำพัง เงินทองของข้าก็มากมาย ไม่มีทางจะทำให้เ้าลำบากแน่ อิงฮวาอย่าร้องไห้ เชื่อเถอะว่าข้า รักและรอเ้าได้เสมอ”
1K
