ตอนที่ 118 หนึ่งต่อห้า
"หลิงเหม่ย... เจ้าไม่คิดเข้ามาช่วยเหลือศิษย์น้องร่วมสำนักเดียวกับเจ้าหรือไม่!!!"
"ถ้าเจ้าออกมาสู้กับข้าแล้วจะปล่อยนางไป"
"อัจฉริยะแห่งสำนักใหญ่...พวกเจ้าอย่ามัวแต่มุดหัวแล้วรีบโผล่หน้ามาต่อสู้กับข้า"
เทียนอี้หัวเราะและเงยหน้าขึ้นตะโกน
หลิงเหม่ยสั่นและทนไม่ไหว "ข้าต้องไม่ปล่อยให้ศิษย์น้องข้าตายด้วยน้ำมือมันได้"
"อย่า!"
"ใครจะรู้ว่าปีศาจร้ายตนนี้มีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่หรือไม่"
"ถ้าออกไปและเจ้าอาจตกหลุมพรางมัน"
"ใช่... มารร้ายตัวนี้เจ้าเล่ห์และร้ายกาจ แน่นอนว่าต้องวางแผนชั่วร้ายกับพวกเรา"
ตงฮวา ลี่หม่าน ทั้งสองทักท้วงและห้ามปรามไม่ให้หลิงเหม่ยออกไปเผชิญหน้า
หลังจากเห็นความสามารถการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวและน่าเกรงขามแล้วร้ายกาจ
ตัวตนไม่ธรรมดาแห่งสามสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงมาเกาะกลุ่มและรวมตัวกัน
เมื่อเห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหวจากเหล่าอัจฉริยะและเทียนอี้หนาวเหน็บแล้วเย็นชา
หมดความอดทนและไร้ความปราณี
คว้าคอสาวกหญิงและตะโกน "ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมออกมาต่อสู้กับข้าและนางตาย"
หนึ่ง... สอง... สาม... สี่...ห้า...!!!
ไม่มีใครตอบและเคลื่อนไหวแล้วเงียบสนิท
"ศิษย์พี่... ช่วย...!!!" กรีดร้องครั้งสุดท้ายและเสียงสาวกหญิงหงส์ขาวหายไป
ห้านิ้วงอและบีบรัดรุนแรง
คอของสาวกหญิงแห่งสำนักหงส์ขาวผู้งดงามแตกหักอย่างละเอียดและศีรษะทรุดตัวลงและแสงในดวงตาก็จางหายไป
ตายแล้ว!
ศิษย์หญิงหงส์ขาวตาย!
หลิงเหม่ยอดทนไม่ได้อีกต่อไป
เธอกระโดดลอยตัวในอากาศเหมือนเทพธิดาและท่าทางงดงามแล้วทะยาน
เพลงดาบหงส์ขาวสำแดงเดช!
รูปแบบสง่างามและสวยงามแล้วอันตราย
ความงดงามเหมือนกุหลาบ แต่พลังมันไม่ควรมองข้าม "มารเย่อหยิ่ง... เจ้าจงชดใช้ด้วยชีวิต!" เธอกรีดร้องและโกรธแค้นมาก
"เทพธิดาของสำนักหงส์ขาว...ในที่สุดเจ้าก็กล้าโผล่หน้ามาต่อสู้กับข้า"
มารเย่อหยิ่งหัวเราะและสะบัดมือ
เสียงของฝ่ามือดังและอากาศเปิด
ใบหน้าของธิดาหงส์ขาวย่นและตกตะลึง
ศิลปะการต่อสู้มารเย่อหยิ่งทรงพลังมาก
แต่ละคนมีรูปแบบการต่อสู้ของตัวเอง แต่มารเย่อหยิ่งจัดเป็นผู้มีพลังมากอันดับต้น
ฝ่ามือนี้มันมีคลื่นพลังมหาศาลและไม่สามารถประมาทได้แม้เพียงนิดเดียว
เพลงดาบหงส์ขาวร้อนแรงและร่ายรำ
การต่อสู้ของสองคนพยายามฉกฉวยความได้เปรียบมาครองหมือนกับเล่นลิงชิงบอล
กองทัพลัทธิจันทราเปิดพื้นที่โล่งกว้างกว่าสองสามร้อยเมตรให้สองคนต่อสู้ได้เต็มที่
มั่นใจและเชื่อมั่นในฝีมือมารเย่อหยิ่ง
เหล่าสาวกลัทธิจันทรารับรู้ความร้ายกาจดี
ไม่จำเป็นต้องเข้าช่วย...
"ดูเหมือนว่าไม่มีกับดัก"
"มารเย่อหยิ่งตนนี้เป็นคนหยิ่งยโสมาก"
"ดังนั้นมันต้องการเล่นสนุกกับพวกเรา?"
"มันกล้าท้าทายอัจฉริยะสำนักใหญ่ให้ต่อสู้กับมันตรงๆพร้อมกันทุกคนหรือไม่"
ตงฮวาและซีซวงพูดคุยและแลกเปลี่ยน
รั่วเฟยกับเซียนนักพรตทั้งสองอยู่ใกล้กัน
"มารร้ายตนนี้ไม่สามารถประเมินต่ำได้" รั่วเฟยเปิดปากและสิ่งนี้น่าสนใจมากสำหรับเขาที่ต้องการไปจะเล่นกับมารเย่อหยิ่ง
"มันกำลังมองหาความตาย!"
"มันหยิ่งมากเกินไปแล้ว"
เซียนนักพรตอึดอัดใจและหงุดหงิด
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจมากที่ถูกมารเย่อหยิ่งท้าทายพวกเขาแล้วเป็นตัวตนไม่ธรรมดาจากสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงทั้งหมด
แม้ว่าทุกคนจะยอมรับว่ามารเย่อหยิ่งเป็นส่วนหนึ่งของหน้าประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่
แต่พวกเขาก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนกัน
ทุกคนมีความสามารถสูงส่งเช่นกัน
ด้วยความคิดนี้และทุกคนโกรธจัด
เมื่อไม่มีกับดัก... พวกเขาทะยานออกไป
ตงฮวาหยิบอาวุธที่ซ่อนเร้นและตรงไปยังมารเย่อหยิ่ง
ในอากาศซีซวงสร้างการเคลื่อนไหวที่น่าเหลือเชื่อเหมือนกับแสงเหนือของดวงดาว
พลังลมปราณของเซียนนักพรตปลดปล่อยรุนแรงและใช้สุดยอดวิชาออกมา
รั่วเฟยเป็นเหมือนดาบที่เฉียบคมและดุร้ายแล้วดวงตาฆาตกรรมรุนแรง
"เยี่ยม!" มารเย่อหยิ่งเห็นทั้งตัวตนไม่ธรรมดาทั้งห้าคนจากห้าสำนักใหญ่มารวมตัวกันและต้องการสังหารแล้วเขาหัวเราะ
ความเร็วของมารเย่อหยิ่งช่างยอดเยี่ยมมากดูเหมือนกับเงาเคลื่อนไหวไปมา
ภายใต้การล้อมทั้งห้าคนจากห้าสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงและเขาไม่ได้รับอันตรายใดๆ
ได้ยินเสียงลมและอีกหลายครั้งติดต่อกัน
"นี่คือความแข็งแกร่งของมารเย่อหยิ่งที่เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เก่าแก่!"
หยูไท่ตกใจและตกตะลึงแล้วกรีดร้อง
หยูไท่เคยได้อ่านเรื่องราวจากตำราและการบอกกล่าวมาแล้ว แต่วันนี้เขาได้เจอตัวจริงและเห็นความสามารถของเขาต่อหน้า
เป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บอาการเอาไว้ได้
ซูเวยดวงตาเต็มไปด้วยสีสันและตื่นเต้น
นี่เป็นโอกาสหายากที่เขาได้เห็นความสามารถการต่อสู้ระดับราชันยุทธครั้งแรก
โอกาสนั้นหายาก นี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรพลาด
ซูเวยยิ้มและมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน