เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ไอซ์กล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปหาทั้งสองคนใกล้ขึ้น และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ วิลเลียมที่เห็นอย่างนั้นก็หันมาขมวดคิ้วอย่างใจกล้า ก่อนที่จะกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว“ได้โปรด เอาชีวิตของชายแก่คนนี้แทนเถอะ.. ฉันขอร้องล่ะ” วิลเลียมกล่าวพร้อมกับก้มหัวขอร้องด้วยเกียรติทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้ ไอซ์ยิ้มขึ้นอย่างความชื่นชมการเสียสละของชายคนนี้ไม่น้อย เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากับทั้งสองคนที่กำลังร้องภาวนาเอาชีวิตของตัวเองเข้าไปแลก“ไม่! ห้ามยุ่งกับเขานะ...” ชิกะนำมือน้อยๆของตัวเองกางออก ปกป้องบอดี้การ์ดของตัวเองอย่างสุดชีวิต ไอซ์ไม่มีท่าทีอะไรมากนักแถมยังยักไหล่ให้กับเธอเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะนำของออกมาจากไอเทมบล็อกของตัวเอง“..ถ้านายตายก็แย่น่ะสิ..” เขาเดินตรงเข้าไปหาบอดี้การ์ดก่อนจะจับขวดโพชั่นกรอกไปที่ปากของวิลเลียมในทันที วิลเลียมไม่มีทีท่าว่าจะขัดขืนแต่อย่างใด ผิดกับหญิงสาวที่ใช้มือน้อยๆของเธอในการทุบไอซ์อย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่นะวิลเลียม...” น้ำยาโพชั่นถูกกรอกลงคอของวิลเลียม แน่นอนว่าชิกะก็หันกลับสวมกอดเขาอีกครั้ง ส่วนไอซ์ก็เดินถอยกลับมาหลายก้าวก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาอย่างใจเย็น“ใจเย็นๆเถอะท่านหญิง.. นั่นเป็นโพชั่นรักษาระดับ S เชียวนะ” ไอซ์กล่าวพร้อมกับสร้างโต๊ะเก้าอี้น้ำแข็งออกมา และนั่งลงอย่างใจเย็น จากนั้นไม่นานโพชั่นก็เริ่มทำงานของมันในทันที แขนสองข้างของวิลเลียมงอกเงยออกมาอย่างมหัศจรรย์ ท่ามกลางสายตาของเหล่าบอดี้การ์ดมากมาย พรืบบ! พรืบบ! ไอซ์ตอบมือสองครั้ง น้ำแข็งที่เกาะขาของวิลเลียมก็หายไปอย่าไร้ร่องรอย ทั้งสองสวมกอดกันอย่างมีความหมาย“วิลเลียม!...” ชิกะกล่าวพร้อมกับน้ำตา วิลเลียมที่ยังอึ้งไม่หาย เขามองแขนที่หลุดออกไป ก่อนจะหันมามองมือของตัวเองที่งอกขึ้นมาใหม่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ“ไม่เป็นไรขอรับท่านหญิง...” เขาขยับมือของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะสวมกอดกับชิกะ ทั้งสองกอดกันอยู่ไม่นานเท่าไรนักก็ตั้งสติได้ และพวกเขาทั้งสองไม่เข้าใจการกระทำของชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย“คุณต้องการอะไรกันแน่..” วิลเลียมหรี่ตาเอ่ยถาม“นั่นสินะ.. นั่งก่อนสิครับ ท่านหญิง!..”ไอซ์กล่าวพร้อมกับเสกเก้าอี้น้ำแข็งขึ้นมาอีกตัวหนึ่งให้กับชิกะ แน่นอนว่าเธอจ้องมองไปทางไอซ์เล็กน้อย ถ้าชายคนนี้ต้องการจะฆ่าเธอหรือใครในที่นี่ล่ะก็ เขาสามารถทำได้ในทันที แต่สาเหตุที่เขายังไม่ทำมันต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน ชิกะไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้อยู่แล้วในสถานการณ์เช่นนี้ เธอเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้นั้นอย่างใจกล้า“นายต้องการอะไร..” ชิกะรู้ดีว่ามันต้องมีสิ่งที่ชายคนนี้อยากได้จากเธอ มันคงจะเป็นเหตุผลเดียวที่เธอยังมีชีวิตรอดอยู่ในตอนนี้ ไอซ์ที่ได้ยินเขาก็ยักไหล่เล็กน้อย“ก็... ถ้าจะถามว่าแค้นไหมก็แค้นอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ ถ้าเป็นตามปกติแล้ว..หลังจากที่รู้เบื้องหลังว่าใครเป็นผู้บงการ ผมก็คงจะล้างบางพวกมันไปหมดแล้ว แต่ก็นะ..มันต้องมีข้อยกเว้นกันบ้าง สำหรับศัตรูที่ผมเห็นว่ามีประโยชน์ และมีสิ่งที่ผมต้องการ..” ไอซ์กล่าวอย่างสบายๆ ผิดกับอีกสองคนที่ขมวดคิ้วบึ้งตึง“ยังไง? นายอยากได้อะไรจากเรา..” ชิกะกล่าวถาม“หึหึ.. เร็วๆนี้จะมีการผลักดันจากกิลด์ตระกูลหลินถึงเรื่อง ‘กฎหมายฮันเตอร์’ อย่างจริงจัง แน่นอนว่าสิ่งที่ผมอยากได้ก็คือการสนับสนุนจากพวกคุณ.. คิดว่ายังไงล่ะ” ไอซ์กล่าว“กฎหมายฮันเตอร์?.. แค่นั้น? ที่นายทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อ..แค่นี้?” ชิกะกล่าวถาม“จะบอกยังไงดีล่ะ คุณเทียนหลงเป็นบุคคลประเภทโลกสวยน่ะ เห่อออไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆนะ..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับแสดงละครปาหี่ออกมาให้อีกฝ่ายเห็น เขาต้องทำให้ตัวตนของเทียนหลงเป็นความลับต่อไป เพราะมันยังไม่จำเป็นต้องเปิดเผยอะไรมากในตอนนี้“เรามีทางเลือกอย่างนั้นเหรอ..” ชิกะกล่าว“น่าๆ เอาเป็นตามนี้ก็แล้วกัน..” ไอซ์ลุกขึ้นยืนก่อนจะปรบมือสองครั้ง เวทย์น้ำแข็งบริเวณนี้หายไปจนหมดไม่เหลือร่องรอยของมันเลยแม้แต่นิดเดียว เขายักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป แต่มันก็ได้เพียงแค่สองก้าวเท้าเท่านั้น เขาก็หันกลับมาทำสีหน้าจริงจังกับชิกะ“นี่ท่านหญิง! ผมถือว่าผมเตือนท่านแล้วนะ.. กรุณาอย่าเข้ามายุ่งกับคนที่ผมรักอีกเด็ดขาด อีกอย่างที่อยากจะเตือน.. ดันเจี้ยนเป็นสิ่งที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ เมื่อสิบวันก่อนเรายังคิดว่ามันเป็นเกมเกมหนึ่ง การฆ่ามอนสเตอร์เหมือนกับในนิยาย.. แต่ว่า... ตั้งแต่ที่มอนสเตอร์สามารถออกมาจากดันเจี้ยนได้ ท่านยังคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่นๆอย่างนั้นเหรอครับ..” ไอซ์กล่าว“…. ฉันเข้าใจแล้ว..” ชิกะเข้าใจดีว่าเรื่องที่เขากล่าวเตือนนั้นหมายถึงอะไร และตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆอีกต่อไปแล้ว อีกอย่างเธอก็ไม่มีทางเลือกอะไรมากนัก นอกจากที่เธอจะต้องตอบตกลงเท่านั้น สายตาที่มองไปแผ่นหลังของผู้แข็งแกร่ง ชายคนนี้เธอไม่สามารถจะต่อกรหรือเล่นด้วยได้เลย พลังของเขามีมากเกินไป“เข้าใจแล้วก็ดี.. ถือว่าเราเข้าใจตรงกันแล้วนะ เออ..จริง! นี่ขอรับ...” ไอซ์ยิ้ม พร้อมกับโยนกระดาษที่เหมือนกับนามบัตรปลิวไปตกตรงหน้าชิกะ แน่นอนว่ามันสร้างความสงสัยให้กับชิกะไม่น้อย เธอก้มลงมองไปดูก็ยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่“596-xxx-xxx-22 ... มันคืออะไรเหรอ เบอร์โทร?” ชิกะกล่าวออกมาเบาๆ เธอไม่เข้าใจจริงๆว่ามันคือเลขอะไร ในใจคิดว่ามันอาจจะเป็นคำใบ้เกี่ยวกับดันเจี้ยนก็เป็นไปได้ แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังถูกโจมตีจากปีศาจอยู่ และปีศาจนั้นมันมีชื่อว่า ‘ความขี้งกที่ติดมาจากพี่สาวของไอซ์’“เฮ้ๆ คงไม่คิดว่าโพชั่นที่ใช้ไปเมื่อกี้มันฟรีหรอกนะ อีกอย่างท่านยังติดค่าสินไหมกับเรื่องที่ก่อเอาไว้ไม่ใช่หรือไง.. ตัวเลขที่ท่านจะใส่มานั้น ผมก็อยากจะวัดใจสักหน่อย แน่นอนว่าถ้ามันน้อยเกินไป ผมก็คงจะต้องเอาแขนของคุณลุงคนนั้นคืนล่ะนะ...” ไอซ์กล่าวพร้อมกับทำท่าทางภูมิใจ“......” ชิกะถึงกับเหวอไปเลย เธอไม่คิดว่าชายคนนี้จะหยิบเรื่องเงินขึ้นมาพูดหน้าตาเฉย“โอ้ๆ ทำหน้าตาอย่างนั้นแปลว่าอยากได้เบอร์โทรมากกว่าสินะ... จริงสิ! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เราเองก็ไม่ได้ติดใจเรื่องนั้นมากเท่าไร ยังถือว่าทำการค้ากันได้.. เอานี่! ยังไงก็แวะมาอุดหนุนกันได้นะ” ไอซ์กล่าวก่อนจะโยนนามบัตรให้เธออีกใบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะโบกมือ และเดินจากไปในทันที“หืออ..บริษัท ดันเจี้ยนสเลเยอร์ จำกัด .. รับจัดหาไอเทม คุ้มกัน และอื่นๆ ที่เกี่ยวกับดันเจี้ยน..อย่างนั้นเหรอ?” และนั่นมันก็ยิ่งทำให้เธอเหวอเข้าไปอีกขั้น ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ชิกะได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของไอซ์ที่เดินจากไปด้วยความสงสัย ออร่าที่แสดงถึงพลังของเขา มันเยอะมากจริงๆ เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ในท่าทางขี้เล่นนั้น“เฮ้อ..ไม่คิดว่าพลังของเขาจะเยอะขนาดนี้.. ถ้าเป็นเทียนหลงคนนั้นจะเยอะกว่าไหมนะ” ชิกะกล่าว“คาดว่าจะเป็นเช่นนั้นขอรับท่านหญิง ชายคนนี้..อันตรายมาก เราไม่ควรเป็นศัตรูกับเขาตั้งแต่แรกจริงๆ” วิลเลียมกล่าว ก่อนที่จะหันไปมองเหล่าบอดี้การ์ดที่หลุดออกมาจากพันธนาการ พวกเขาต่างก็สลบกันอย่างทั่วหน้า พวกเขาเหล่านี้คือหัวกะทิของฮันเตอร์ประจำตระกูล ทั้งๆที่ยังไม่ทันได้แสดงพลังอะไรเลย พวกเขาก็ถูกชายคนนี้จัดการได้เสียหมด“นั่นสินะ!.. แต่ว่า.. เขาก็น่าสนใจดีนะ ว่าไหม” ชิกะกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนหน้า“ท่านหญิงยิ้ม... ยิ้มอย่างนั้นเหรอ .. เห้ๆๆๆๆ” วิลเลียมร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับทำหน้าตาที่ดูเหมือนจะตกใจสุดขีด เขาแทบจะนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ เวลาที่ท่านหญิงคนนี้ยิ้ม มันจะต้องเกิดเรื่องที่ใหญ่โตระดับภัยพิบัติของทวีปเลยในทุกๆครั้ง หลังจากนี้เขาจะต้องปวดหัวอีกมากแน่นอน“เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยไหนนะ...พรุ่งนี้คงต้องไปเซอร์ไพรส์เขาสักหน่อยแล้ว..” ชิกะกล่าว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 124

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 124

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้